VI SA/Wa 1268/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2010 r. wniosku H. M. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska notariusza odmówić dokonania wykładni postanowienia Postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie ze skargi H. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odwołania ze stanowiska notariusza, wobec następujących ustaleń. Decyzją ostateczną z dnia 2 czerwca 2009 r. Minister Sprawiedliwości odwołał H. M. ze stanowiska notariusza w O. W dniu [...] czerwca 2009 r. H. M. wystąpiła do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Następnie w piśmie złożonym 22 lipca 2009 r., stanowiącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania, złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. o odwołaniu ze stanowiska notariusza, która to skarga wpłynęła do organu [...] czerwca 2009 r. W związku z tym, że cofnięcie skargi zawarte było w ww. wniosku nie skierowanym bezpośrednio do Sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się pismem z dnia 2 listopada 2009 r. (doręczonym skarżącej 9 listopada 2009 r.) bezpośrednio do H. M. o zajęcie jednoznacznego stanowiska, czy cofa skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] oraz wnosi o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W odpowiedzi H. M. pismem z dnia 20 listopada 2009 r. (data wpływu 7 grudnia 2009 r.) potwierdziła fakt cofnięcia skargi na wymienioną decyzję Ministra Sprawiedliwości. Ponieważ pismo to nie było podpisane przez H. M. przesłano jego kopię skarżącej celem podpisania i ponownego przesłania do Sądu. Przy piśmie z dnia 19 grudnia 2009 r. - data doręczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 22 grudnia 2009 r., - H. M. przesłała podpisane przez siebie oświadczenie z dnia 20 listopada 2009 r. o cofnięciu skargi na decyzje Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2009 r. Postanowienie o umorzeniu postępowania wobec cofnięcia skargi zostało doręczone H. M. 7 czerwca 2010 r. Pismem nadanym dnia 16 czerwca 2010 r. H. M. wniosła o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2010 r., podając w uzasadnieniu, iż Sąd błędnie uznał, że cofnęła ona skargę. Wyjaśniła bowiem, iż wysłała do Sądu oświadczenie cofające cofnięcie skargi, jednocześnie podtrzymując skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wskazać zatem należy, że w myśl powołanego przepisu art. 158 p.p.s.a., konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić również należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy nie będące przedmiotem postępowania. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., w sprawie II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., w sprawie I OZ 698/08). Pogląd zbieżny z wyrażonym w wymienionych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prezentowany również w doktrynie (T. Woś Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W niniejszej sprawie H. M. żądała w istocie uzyskania innego rozstrzygnięcia od zawartego w postanowieniu z 20 maja 2010 r. Wnioskująca oświadczyła bowiem, iż zmieniła zdanie i przesłała do Sądu pismo informujące o cofnięciu oświadczenia o cofnięciu skargi i jej podtrzymaniu. Odnosząc się zatem do okoliczności podnoszonych przez wnioskującą, dotyczących zmiany jej stanowiska należy stwierdzić, iż pismo na które powoływała się wnioskująca nigdy nie trafiło do Sądu. Brak zatem było przesłanek aby uznać złożone do akt sprawy cofnięcie skargi za nieskuteczne, gdyż oświadczenie to wiązało Sąd, jako że nie było niedopuszczalne oraz nie zmierzało do obejścia prawa. Nie powodowało również utrzymania w mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2009 r., co do której można byłoby postawić zarzut nieważności. Wobec informacji H. M. o przesłaniu do Sądu oświadczenia o cofnięciu uprzedniego oświadczenia o cofnięciu skargi, zarządzeniami z dnia 7 lipca 2010 r. oraz 29 lipca 2010 r. wystąpiono o informację do Biura Podawczego WSA w Warszawie, czy w okresie od 20 grudnia 2009 r., do 20 maja 2010 r., wpłynęła korespondencja, wskazywana przez wnioskującą. W odpowiedzi Biuro Podawcze przesłało informację o braku takiej korespondencji. Zatem Sąd postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r., orzekał zgodnie z wolą wyrażoną przez skarżącą w piśmie z dnia 20 listopada 2009 r., przesłanym ponownie do Sądu, po podpisaniu przez stronę, przy piśmie z dnia 19 grudnia 2009 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sentencja postanowienia z 20 maja 2010 r., została sformułowana w sposób jasny i wobec jednoznacznego oświadczenia H.M. o cofnięciu skargi, nie rodzi problemów interpretacyjnych. Nie zachodzi też sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu