VI SA/Wa 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania U. Sp. z o.o. na podstawie 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321) dalej jako "u.d.p.", oraz lp. 7 pkt 12 lit. d), e) załącznika nr 2 do u.d.p. oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 23040 zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1.3 m o nacisku na oś składową. Wskazał, iż dnia [...] września 2010 r. we W. na ul. [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki M. o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu stwierdzono następujące naruszenia: - nacisk 12,54 t na siódmej osi pojedynczej nienapędowej -przekroczenie o 5,24 t, - nacisk 10,88 t na ósmej osi pojedynczej nienapędowej - przekroczenie o 3,58 t, - nacisk 12,25 t na dziewiątej osi pojedynczej nienapędowej - przekroczenie o 4,95 t, - nacisk 11,37 1 na dziesiątej osi pojedynczej nienapędowej - przekroczenie o 4,07 t. Powyższe zostało udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Okazane podczas kontroli zezwolenie z dnia [...] września 2010 r. na realizację przewozu pojazdem nienormatywnym – dopuszczało niższe wartości nacisków. W dniu [...] stycznia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 23040 złotych, od której strona złożyła odwołanie. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w wyniku ponownie prowadzonego postępowania wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 23040 złotych. Główny Inspektor Transportu Drogowego w wyniku prowadzonego postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. uchylił decyzję organu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 23040 zł, od której strona wniosła odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną nałożenia kary i wyliczył jak w konkretnym przypadku przedstawiała się jej wysokość za przekroczenia nacisków na osie na drodze, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach na oś do 10 t. Stwierdził, że pomiary zostały dokonane za pomocą wagi do pomiarów dynamicznych typu VLM o nr seryjnym 018 z miernikiem SMR-109 o nr fabrycznym 815. Waga ta w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. z terminem ważności do 30 kwietnia 2011 r. i w miejscu legitymującym się protokołem pomiaru z pochylenia terenu zatwierdzającym stanowisko do ważenia pojazdów. Odnośnie kwestii wskazania daty pomiaru spornego punktu kontrolnego jako dzień "[...].09.2011" organ wyjaśnił, że z pisma ZDiUM z dnia [...] września 2011 r. wynika, że tymczasowe stanowisko do ważenia pojazdów przy ul. [...] we W. zostało przygotowane [...].09.2010 r., co zostało utrwalone w protokole z dnia [...].09.2010 r. Podkreślił, że pismem z dnia [...] maja 2011 r. Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego we W. zwrócił się do ZDiUM o dodatkowe wyjaśnienia, wskutek czego został sporządzony "czystopis" szkicu pomiarowego, na którym omyłkowo wpisano rok 2011 zamiast 2010. Błąd ten został mechanicznie powtórzony w piśmie z dnia [...].05.2011 r., co jest oczywistą omyłką, gdyż dniem wykonania pomiarów i oznakowania tymczasowego stanowiska oraz wystawieniem protokołu pomiarów tymczasowego stanowiska do ważenia pojazdów na ul. [...] we W. był dzień [...].09.2010 r. Natomiast co do różnic wyników pomiaru pomiędzy pierwszym, a drugim ważeniem, organ odwoławczy podkreślił, że różnice te zawsze występują, a wynika to z różnego sposobu najazdu na wagę przez kontrolowanego kierowcę. W tym celu na skutek wewnętrznych regulacji Inspekcji Transportu Drogowego od każdego wyniku pomiaru odjęto 200 kg na oś od każdej wagi oraz 2 % od wartości wskazanej przez wagę, gdyż rzeczywisty wynik jest zawsze wyższy. Wskazany możliwy błąd pomiaru dotyczy zawsze jednego pomiaru. Różnice między dwoma pomiarami to nie jest błąd ważenia. Natomiast dopuszczalny błąd pomiaru dotyczy jednego ważenia i jest on automatycznie odejmowany przez wagi. Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił uwagę, że w dniu [...] października 2011 r. wszedł w życie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321). W chwili rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy zmienił się stan prawny, gdyż weszła w życie w całości powołana ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r., zaś stosownie do art. 5 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, stanowi że postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna. Organ podkreślił, że w rozpatrywanym przypadku przewożono konstrukcje betonowe, które nie stanowią materiału sypkiego, ani drewna. Nie znajduje wiec zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U. Sp. z o.o., zwana dalej "skarżącą" "skarżącą spółką", wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzuty naruszenia: - art. 7 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia; - art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 K.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej; - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym; - art. 75 § 1 K.p.a. (legalność dowodu) poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi, a także uznanie jako wiarygodny dokument noszący znamiona manipulacji i przerabiania; - art. 40 § 2 K.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że skarżona decyzja jest wynikiem ponownego postępowania w wyniku uchylenia decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 roku poprzedniej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 roku z powodu braków w ustaleniach faktycznych i w materiale dowodowym i przypomniał przebieg postępowania zakończonego powołanym rozstrzygnięciami. Wskazała, że organ I instancji, rozpoznając sprawę ponownie i wypełniając wytyczne określone w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego zwrócił się do ZDiUM we W. z wnioskiem o przekazanie dokumentacji potwierdzającej, że punkt ważenia przy ul. [...] we W., gdzie przeprowadzono sporny pomiar, spełniał warunki określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 roku w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać wagi samochodowe. Co istotne jak skarżąca podkreślała - protokół przedstawiony kierowcy w momencie kontroli drogowej w żadnym stopniu nie potwierdzał faktu spełnienia przez punkt kontrolny warunków o których mowa we wspomnianym rozporządzeniu. Podniosła, że [...] lipca 2011 roku otrzymała kopię świadectwa pomiaru terenu spornego punktu kontrolnego, w którym były zawarte wszelkie informacje potwierdzające, że powyższy punkt kontrolny spełnia wymagania rozporządzenia. Wielkie jednak zaskoczenie, jak skarżąca podkreślała wzbudził w niej fakt, że wskazana na protokole pomiaru data wykonania pomiaru "[...].09.2011" była datą, która w momencie otrzymania tego protokołu była terminem z przyszłości. Ta kwestia jest zdaniem skarżącej jednoznaczną informacją, iż do celów kontroli próbowano antydatować dokument. Podkreślała, że wspomniany "szkic" pomiarowy nie zawiera daty wykonania szkicu (zawiera wyłącznie zmanipulowaną datę [...].09.2011 r., która wg tłumaczenia ZDiUM powinna być zapisana jako [...].09.2010, czyli dzień przed kontrolą drogową). Zdaniem skarżącej powyższe oznacza, że na oryginale świadectwa pomiaru nie ma jakiejkolwiek daty wskazującej, kiedy pomiar został wykonany, co dyskredytuje ten dokument w aspekcie wiarygodności, obiektywności i rzetelności informacji z niego wywodzonych, nie zawiera jakichkolwiek informacji potwierdzających, że ma związek z protokołem pomiaru pochylenia terenu, który kierowca otrzymał w momencie kontroli, zawiera dwie poprawki niepodpisane, co stanowi naruszenie art. 71 K.p.a. i wyklucza możliwość uznania dokumentu jako dowód w postępowaniu, w myśl art. 75 K.p.a. Ponadto zawiera poprawki, które niejako dostosowują ten dokument do wskazań spadków wskazanych w Załączniku nr 5, bez tych poprawek Załącznik nr 5 i 6 byłyby ze sobą sprzeczne, został wykonany przez osobę Głównego Specjalistę Zespołu Geodezyjnego L. Z. jednak bez informacji potwierdzającej, że osoba ta posiada państwowe uprawnienia geodezyjne (geodeta wyznaczony do pomiarów sprawdzających przez stronę posiadał takowe uprawnienia). W związku z podejrzeniem manipulacji w dokumentach przez pracownika bądź ZDiUM bądź WITD skarżąca wskazała, że zleciła uprawnionemu geodecie przeprowadzenie pomiarów tożsamych z pomiarami wskazanymi w załączniku nr 6, wykonanymi przez pracownika ZDiUM, wg informacji wynikających również z protokołu kontroli oraz zdjęć sporządzonych w momencie kontroli. Dodała, że wskaźniki faktycznych nachyleń określone przez uprawnionego geodetę nie pokrywają się w żadnym stopniu z informacjami określonymi w protokole sporządzonym przez ZDiUM. Jak wynika z informacji uzyskanych od uprawnionego geodety, pomiar urzędowy nie mógł być przeprowadzony w tym miejscu, gdzie faktycznie przeprowadzono kontrolę - w innym przypadku bowiem wyniki pomiaru z obu pomiarów byłyby zbieżne, bądź bardzo podobne (różnice mogłyby sięgać wyłącznie setnych części procenta). W omawianej jednak sytuacji pomiary są całkowicie różne, tak samo w odniesieniu do spadków podłużnych jak i poprzecznych, co prowadzi do konkluzji, że materiał dowodowy w zakresie dokumentacji punktu kontrolnego był sporządzony nierzetelnie i błędnie, bądź, w ostateczności został zmanipulowany do celów kontroli. A zatem dokumenty przedstawione stronie w momencie postępowanie nie spełniają warunków określonych w art. 75 § 1 K.p.a., zatem nie powinny stanowić podstawy wymierzenia skarżonej kary pieniężnej. Skarżąca podniosła także, że wysyłała kopię pomiaru zarówno w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji, jak i w załączniku nr 7 odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2012 roku. Jeśli zaś, z przyczyn nieznanych stronie, organ ten załącznik pominął, zagubił lub w inny sposób nie mógł się z nim zapoznać, był zobowiązany do wezwania do okazania tego dokumentu na podstawie art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. Skarżąca przedstawiając wyniki pomiarów w formie tabeli wywodziła, że na niektórych osiach poszczególne pomiary różniły się między sobą o ponad pół tony, zatem wielokrotnie przekraczały wskazane wartości korekt pomiaru stosowane w trakcie pomiaru. Wyżej wskazane odchyły budzą kolejne wątpliwości co do poprawności zrealizowanej procedury pomiaru. Ponadto, co wydaje się rzeczą absolutnie kuriozalną, w wyniku pierwszego ważenia organ ustalił sumaryczną masę pojazdu na 91 ton, zaś kolejne ważenie, zrealizowane zaraz po pierwszym, wykazało rzeczywistą masę pojazdu niemal 4 tony mniejszą, tj. 87,68 tony. Zaznaczyła, że niekiedy nieznaczne nieprawidłowe wykazanie nacisku osi (błąd choćby o 100 kg) powoduje w oparciu o załącznik do ustawy o drogach publicznych dużo wyższą karę pieniężną, niż w przypadku pomiaru prawidłowego. Zatem wykazane różnice w poszczególnych pomiarach, z ostrożności procesowej powinny skutkować uznaniem wykonanych pomiarów jako dowodów o niskiej wiarygodności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 4 pkt 25 u.d.p., który stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Stosownie do treści art. 64 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1, powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z art. 40 c ust. 1 u.d.p. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy, w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część u.d.p. i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg, w szczególności wykonujący działalność transportową, obowiązani są znać i stosować. W myśl art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p. wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 roku (Dz. U. Nr 138, poz. 932 i 933 ze zm.). Ul. L. we W. (droga krajowa nr 94) została zaliczona do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. W przypadku osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków na oś składową do 7,3 t włącznie w myśl zapisów Ip. 7 załącznika nr 2 do u.d.p. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 u.d.p.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t dla osi wielokrotnych pojazdów silników, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m o nacisku na oś składową powyżej 8,3 t do 8,8 t określona jest w lit. d) pkt 12 Lp. 7 załącznika nr 2 i wynosi 1080 zł, a za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 8,8 t dodatkowo – określona jest w lit. e) pkt 12 Lp. 7 załącznika nr 2 i wynosi 720 zł. Z akt sprawy, a w szczególności protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] września 2010 r. wynika jednoznacznie, że w kontrolowanym pojeździe przekroczony został dopuszczalny na drodze krajowej nacisk 12,54 t na siódmej osi pojedynczej nienapędowej o 5,24 t, nacisk 10,88 t na ósmej osi pojedynczej nienapędowej o 3,58 t, nacisk 12,25 t na dziewiątej osi pojedynczej nienapędowej o 4,95 t oraz nacisk 11,37 t na dziesiątej osi pojedynczej nienapędowej o 4,07 t. W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona prawidłowo na podstawie załącznika nr 2 do u.d.p. Skarżąca spółka powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2007 r. nr 188 poz. 1345) dalej jako "rozporządzenie MG z dnia 25 września 2007 r." zakwestionowała procedurę ważenia pojazdu, jej wyniki, a także dokumentację utrwalającą tę procedurę oraz potwierdzającą spełnianie przez stanowisko ważenia pojazdów - warunków określonych przepisami powołanego rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Zarzuty skargi kwestionujące ustalenia organów w zakresie spełnienia przez miejsce ważenia warunków określonych w rozporządzeniu MG z dnia 25 września 2007 r., a także podważające wiarygodność zgromadzonych w toku postępowania dowodów w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli użyto wagi do pomiarów dynamicznych typu VLM o nr seryjnym 018 z miernikiem SMR-109 o nr fabrycznym 815, która w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. z terminem ważności do 30 kwietnia 2011 r. Strefa ważenia pojazdu spełniała wymogi określone w rozporządzeniu MG z dnia 25 września 2007 r. Legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia tymczasowego stanowiska ważenia pojazdów z dnia 7 września 2010 r., z którego wynika, że pomierzone spadki mieszczą się w normie przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych (do ważenia pojazdów w ruchu) 0,80 % - 0,84 % spadku podłużnego (przy dopuszczalnym 1 %) i 1,90% - 1,96 % spadku poprzecznego (przy dopuszczalnym 2%) co oznacza, że na takim miejscu mogły być dokonywane pomiary dynamiczne. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy pisma zarządcy drogi – Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. (dalej jako: "ZDIUM") z dnia [...] maja 2011 r. wynika, że stanowisko do ważenia pojazdów zostało zlokalizowane na ul. [...], na jezdni północnej w pobliżu nr [...]. Pomiary spadków obejmują strefę o szerokości 4 m, symetryczną względem linii rozdziału pasów ruchu, a całkowita długość pomierzonego stanowiska wynosi 60 m. Pomierzone pochylenia wzdłużne wynoszą od 0,8% do 0,84%, natomiast różnica pochylenia jezdni poza strefą ważenia i pochylenia jezdni w strefie ważenia nie przekracza dopuszczalnej wielkości 0,5% (0,84% - 0,80%=0,04%). Wbrew twierdzeniom skarżącej – z akt sprawy, w tym pisma ZDiUM z dnia [...] maja 2011 r. wynika, że sporne stanowisko przystosowane było do kontroli pojazdów, których skrajny odstęp osi nie przekracza 30 m, gdyż jego długość wynosiła 60 m. Ponadto zostało ono przygotowane [...] września 2010 r., co zostało utrwalone protokołem z tego samego dnia, tj. [...] września 2010 r. Natomiast widniejący na szkicu pomiarowym sporządzonym w toku postępowania wyjaśniającego rok 2011 stanowi oczywistą omyłkę, co zostało wyjaśnione przez ZDiUM w piśmie z dnia [...] września 2011 r., w którym wyraźnie wskazano, że dniem wykonania pomiarów i oznakowaniem tymczasowego stanowiska oraz wystawieniem protokołu pomiarów tymczasowego stanowiska do ważenia pojazdów na ul. [...] we W. był dzień [...] września 2010 r. Odnosząc się do przedstawionego przez skarżącą tabelarycznego porównania wyników obu pomiarów na poszczególnych osiach i wykazywanej przez nią różnicy na niektórych osiach poszczególnych pomiarów o ponad pół tony, co jak skarżąca podkreślała wielokrotnie przekracza wartości korekt pomiaru stosowanych w trakcie pomiaru – wskazać należy za organem odwoławczym, że różnice te występują zawsze i wynikają z różnego sposobu najazdu na wagę przez kierowcę kontrolowanego pojazdu. Stąd wprowadzona została procedura odejmowania od wyników ważenia 200 kg i 2%, która miała na celu uzyskanie najbardziej wiarygodnych wyników. Przy czym różnice między dwoma pomiarami nie świadczą o błędzie ważenia, a dopuszczalny błąd pomiaru dotyczy jednego ważenia i jest on automatycznie odejmowany przez wagi. Wyniki ważenia kontrolowanego pojazdu zostały zawarte w protokole kontroli, którego sporządzenie znajduje umocowanie w art. 74 ustawy o transporcie drogowym. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi istotny dowód w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2008 r. niepubl., sygn. akt II GSK 89/08 i z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt ll GSK 50/08 niepubl.). Sąd podziela stanowisko skarżącej, że strona reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika, nie powinna otrzymywać pism - w szczególności decyzji - z pominięciem pełnomocnika, gdyż działanie takie prowadzi wprost do naruszenia art. 40 § 2 K.p.a., w szczególności ogranicza jej prawo do obrony. Niemniej jednak w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się aby organ odwoławczy naruszył powołany przepis. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że została ona nadana do C. S. P. na adres ul. [...]. Okoliczność, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji - nadanej do ustanowionego pełnomocnika na podany przez niego adres - została przystawiona pieczęć strony, a nie pełnomocnika zdaniem Sądu nie wpływa na prawidłowość dokonanego przez organ doręczenia zgodnie z dyspozycją przepisu art. 40 § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a). Z istoty uproszczonego i specyficznego zarazem postępowania, jakim jest postępowanie kontrolne pojazdu wykonywane na drodze, wynika, że wiarygodny materiał dowodowy można zgromadzić przede wszystkim "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada szczególną odpowiedzialność nie tylko na prowadzących postępowanie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, ale również na samego kontrolowanego, który winien w sposób czynny uczestniczyć w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszać wszelkie zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisywane do protokołu kontroli. Zdaniem Sądu tylko w ten sposób można ustalić w sposób wiarygodny stan faktyczny znajdujący pełne odzwierciedlenie w protokole kontroli i stanowiący podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Mając to na względzie warto pamiętać, że zgłaszane na późniejszym etapie zarzuty dotyczące naruszeń, których rzekomo miały się dopuścić organy kontrolne, często są nie tylko trudne do jakiegokolwiek sensownego zweryfikowania, ale również mogą budzić poważne wątpliwości co do ich wiarygodności. W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.