VI SA/Wa 1270/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2006r. sprawy ze skargi N. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 roku nr [...] o nałożeniu na N. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. kary pieniężnej w wysokości 9180.00 złotych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 61 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. nr 58, poz. 515/, art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5, i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /dz. U. nr 71, poz. 838/, lp. 4 pkt 7 lit. c) i d) załącznika do w/w ustawy o drogach publicznych. Rozstrzygnięcia obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] listopada 2004 roku w G. na ulicy [...], na drodze powiatowej został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] prowadzony przez Z. B. Status drogi został określony na podstawie art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Droga powiatowa przy ulicy [...] w G., na której dokonano kontroli drogowej została zakwalifikowana do dróg, po których mogą poruczać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 78,4 kN /8 ton/. Zgodnie z art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonych przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 40 ustawy, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzania i pobrania kary pieniężnej (...). Po dokonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie składowe osi wielokrotnej przy rozstawie od 1,30m do 1,40m o 80,10 kN. Suma nacisków na potrójną oś wielokrotną wyniosła 243,69 kN. Konsekwencją dokonanego przekroczenia było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 9180.00 złotych określonej w lp. 4 pkt 7 lit. c) i d) załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /3240.00 złotych dla potrójnej osi przyczep powyżej naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,30 m do 1,40m ponad 193,0 kN do 207,7 kN oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 15 kN ponad 207,7 kN dodatkowo 3000.00 złotych, a więc 3 x 3000.00 złotych/. Kara została pomniejszona o 25% ze względu na zastosowanie w zespole pojazdów zawieszenia pneumatycznego. Powyższa nienormatywność pojazdu wynika z przeprowadzonej kontroli, która znajduje swoje odzwierciedlenie w protokole kontroli. Pomiarów kontroli dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych posiadających legalizację Urzędu Miar. Miejsca ważenia przeszły odpowiednie badania geodezyjne. Kierowca miał możliwość zapoznania się z jego treścią oraz załącznikiem do protokołu a także protokołem pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Oczywiste omyłki zawarte w protokole nie mogą go dyskwalifikować albowiem tożsamość pojazdu, przekroczenie dopuszczalnych nacisków nie budzi wątpliwości. Zostały potwierdzone innymi dokumentami, w szczególności protokołem ważenia, dokumentem WZ, dowodem rejestracyjnym. Wobec niebudzących wątpliwości ustaleń dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz braku swobody w zakresie ustalania wysokości nakładanej kary a także bezzasadności podnoszonych przez stronę argumentów, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył N. L., prowadzący działalność gospodarcza pod firmą P., wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zwrócił w niej uwagę na błędy zawarte w protokole, w oparciu o który została wydana decyzja administracyjna. Błędy te pozwalają przypuszczać, iż wartości nacisków osi zostały również nieprawidłowo odczytane i wpisane, co z kolei mogło mieć wpływ na wysokość nałożonej kary. Te błędy to wpis w protokole dotyczący masy ładunku-26 kg, błędnego numeru rejestracyjnego, brak wymaganych badań geodezyjnych oraz błędne przeliczenie ton na kiloniutony. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawarta w decyzji. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2006 roku podniósł dodatkowo, iż błąd w przeliczeniu nie ma wpływu na wysokość kary, jest wynikiem zmiany przepisów określających współczynnik grawitacyjny przez jego zaokrąglenie do 9,80. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na postawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Każdy z podnoszonych przez skarżącego, w toku postępowania administracyjnego, zarzutów był przedmiotem oceny organu. Ocena ta nie jest dowolna. Znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Decyzje obu organów nie naruszają też, zdaniem Sądu, prawa materialnego, a mianowicie art. 13 g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia /Dz.U. z 2003r., nr 32, poz. 262 ze zm./. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 71, poz. 838/, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 58, poz. 515/ ruch pojazdów lub zespołów pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia /Dz.U. z 2003r., nr 32, poz. 262 ze zm./. W razie przekroczenia parametrów lub innych warunków określonych przepisami rozporządzenia, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Z akt sprawy zebranych w toku postępowania kontrolnego wynika jednoznacznie, iż w samochodzie należącym do skarżącego doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osie składowe osi wielokrotnej przy rozstawie od 1,30m do 1,40m. W razie stwierdzenia, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywa się bez zezwolenia, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, której wysokość precyzyjnie określa załącznik do ustawy. Wobec tego, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, zasadnym było obciążenie go kara pieniężną, której wysokość została wyliczona prawidłowo, na podstawie załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz.U. nr 71, poz. 838/. Istotnie organ dopuścił się błędu rachunkowego, co trafnie zauważył skarżący, polegającego na błędnym przeliczeniu ton na kiloniutony. Zgodnie bowiem z § 1 ust 3 pkt 3) cytowanego wyżej rozporządzenia ciężarowi jednej tony odpowiada ciężar spowodowany obciążeniem masą jednej tony, który odpowiada 9,80 kiloniutona /kN/. Mimo błędu wymierzona kara odpowiada wysokości ustalonej przez ustawodawcę. Błąd ten nie miał więc istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. W przedmiotowym stanie faktycznym nacisk potrójnej osi naczepy, przy odległościach między osiami 1,30m do 1,40m wyniósł 242,26 kN i jego skutkiem jest kara w identycznej wysokości jak wymierzona przez organ /ponad 193,0 kN do 207,0 kN-3240.00 złotych + za każde rozpoczęte przekroczenie o 15 kN ponad 207,7 kN dodatkowo 3000.00 złotych, a więc 3 x 3000,00/. W rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że zatrzymany do kontroli samochód nie spełniał warunków technicznych. Dowodzą tego wyniki pomiarów zawarte w protokole kontroli. Stwierdzone przekroczenie jest ich wynikiem. Zdaniem sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wyników kontroli jak i sposobu jej przeprowadzenia. Kontrolę prowadziły wyspecjalizowane służby drogowe, w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani do sposobu dokonanych pomiarów, ani ustawienia pojazdu w czasie ich dokonywania a także konfiguracji placu. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Przyrządy pomiarowe użyte w czasie kontroli posiadały legalizację, co wbrew twierdzeniom skarżącego wyklucza możliwość wystąpienia błędu. Z faktu prostego błędu rachunkowego nie można wywodzić błędnego odczytu czy też wpisu odczytu. Nie budzi także wątpliwości tożsamość pojazdu ani wielkość załadunku. Odpowiedzialność przewidziana art. 13g ust. 1 ustawy publicznych dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ma charakter obiektywny. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjna. Obowiązkiem organu administracyjnego nakładającego karę pieniężną jest wykazanie, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. W niniejszej sprawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, należycie je rozpatrzyły, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej /art. 7 i 77 kpa/. To do obowiązków przewoźnika należy takie załadowanie towaru, aby pojazd nie przekraczał określonych prawem parametrów i nie stwarzał w związku z tym zagrożenia na drodze. Strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wymierzona kara odpowiada więc prawu. Zarzuty dotyczące stanu dróg i podmiotów za nie odpowiedzialnych nie były przedmiotem sprawy, nie mogły więc przedmiotem oceny sądu. Biorąc powyższe pod uwagę i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji wyroku.