VI SA/Wa 1272/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2453/17 odrzucającym skargę spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w W na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia odrzucić skargę o wznowienie Postanowieniem z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2453/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Powyższe postanowienie jest prawomocne od dnia 10 marca 2018 r. (k. 32 verte akt VI SA/Wa 2453/17). W dniu 26 kwietnia 2021 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. orzeczeniem. Jako podstawę swojego działania wskazała art. 272 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54; dalej: ustawa zmieniająca). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą: 1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo 2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia - w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1). Jak wynika z treści art. 19 ust. 1 ww. ustawy w sprawie określonej w art. 18 ust. 1 zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. W myśl art. 19 ust. 3 ww. ustawy w sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony. Należy podkreślić, że skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania mającego na celu zbadania jej dopuszczalności, a następnie, jeśli to zostanie potwierdzone, zbadanie jej zasadności. Jednym z warunków dopuszczalności złożenia skargi o wznowienie postępowania jest zachowanie terminu przewidzianego do jej wniesienia. Zgodnie z dyspozycją wskazanego powyżej art. 19 ust. 3 ustawy zmieniającej w sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 19 ust. 3 ustawy zmieniającej oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca nie wniosła zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2453/17, odrzucającego jej skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Wskazane postanowienie jest prawomocne od dnia 10 marca 2018 r. Należy dodać, że nie istniały przy tym przeszkody, aby skarżąca zakwestionowała stanowisko Sądu, wnosząc środek zaskarżenia, zwłaszcza, że była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego. Sąd zaznacza, że skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Jako instytucja o charakterze wyjątkowym, przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparta na wąsko określonych podstawach. Przy ich stosowaniu nie można stosować wykładni rozszerzającej, bowiem wznowienie nie służy zastępowaniu środków zwyczajnych i nadrabianiu tego, co w zwykłym toku postępowania strona zaniedbała. W postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 marca 2008 r., II FSK 115/07, LEX nr 480263). Przedmiotem skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest, jak wcześniej wskazywano postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2018 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. W postępowaniu sądowym nie doszło zatem do merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2017 r. nr [...], a tym samym brak jest podstaw do uznania, że spełniona została którakolwiek z ustawowych przyczyn wznowienia postępowania, określonych w art. 271 - 273 p.p.s.a. Sąd stwierdza jednocześnie, że w niniejszej sprawie wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, do którego nawiązuje treść art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej nie mógł zostać uznany za podstawę do wznowienia postępowania, bowiem postępowanie zainicjowane skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia nie zakończyło się jej merytorycznym rozpoznaniem, co mogłoby stanowić ustawową podstawę dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie tego postępowania. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania, jako że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia.