VI SA/Wa 1274/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi B. K. i Ł. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania B. K. i L. K. podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.), Ip. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2009 r. Nr 86, poz. 721), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 roku nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o nr rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2011 roku, kontrolowany kierowca nie okazał karty opłaty. Ponadto na przedniej szybie pojazdu nie znajdowała się winieta samoprzylepna Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz protokół kontroli. Kierowca oświadczył do protokołu kontroli, że nie mógł nigdzie kupić karty opłaty. Organ przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę materialno prawną zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu wskazał iż, art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania w sprawie, podobnie jak i art. 93 ust. 7 w/w ustawy, stanowiący o tym, że organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Strony w toku postępowania nadesłały oświadczenia pracowników stacji paliw o niedostępności winiet, w ocenie organu nie może to jednak stanowić podstawy do uchylania zaskarżonej decyzji albowiem przedsiębiorcy, jako organizatorzy wykonywanego przewozu, mogli przewidzieć powyższe naruszenie. Organ podkreślił, iż to do ich obowiązków należało zakupienie karty opłaty drogowej. W konkluzji GITD uznał, iż strony nic dopełniły obowiązku, co poskutkowało nałożeniem przez organ kary pieniężnej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. K. i L. K., zwani dalej skarżącymi, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: -naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dogłębnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych zdarzenia pod kątem podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania (bądź nie) z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym zgodnie z zasadą ograniczonej odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, nadto niezamieszczeniem kompletnego i wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, -naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie przepisów jest absolutna, gdyż przedsiębiorca zawsze może przewidzieć zdarzenia i okoliczności skutkujące naruszeniem, gwarantując wykonywanie transportu drogowego z kompletem wymaganych prawem dokumentów, a nałożenie na niego kary pieniężnej jest niezależne od jego winy, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli podniesione zarzuty wskazując m in., iż bezspornym jest wykonywanie przewozu drogowego bez ważnej opłaty po drogach krajowych. Istotne natomiast było najpierw ustalenie, czy podmiot wykonujący przewóz miał wpływ na powstanie naruszenia, czy było to uchybienie o charakterze rażącym, a w szczególności czy zagrażało i bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zostało popełnione wielokrotnie, o czym mowa w treści przepisu art. 92a ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym. W dalszej kolejności zaś - wobec wszczęcia postępowania administracyjnego - niewątpliwe ważkie było stwierdzenie w myśl art. 93 ust. 7 ustawy, czy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Skarżący podkreślili, iż obecnie przepisy nakładają na organy obowiązek wnikliwej i autonomicznej analizy stanu faktycznego, co powoduje konieczność precyzyjnego badania stanu sprawy, aby prawidłowo i w sposób jednoznaczny określić zakres odpowiedzialności przedsiębiorcy za zaistniałe zdarzenie, czego organ administracyjny nie uczynił w dostateczny sposób. Zdaniem skarżących nie mogą oni odpowiadać za fakt niemożności zakupu przez kierowcę winiety na przejazd po drogach krajowych albowiem nie tylko nie mieli wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, ale także nie mogli go przewidzieć. Skarżący nadmienili, że nigdy dotąd nie zdarzyło się, aby uchybili jakimkolwiek przepisom prawa, mimo prowadzonej już od kilkudziesięciu lat działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych. Ponadto w ramach prowadzonej działalności trudnią się przewozem międzynarodowym obejmującym tereny Rumunii, Węgier, Bułgarii, Czech, Słowacji, Litwy i Łotwy, przy czym nie są to zlecenia stałe, ale pochodzące ze spedycji elektronicznej co oznacza, że nie są w stanie przewidzieć, gdzie, a przede wszystkim, kiedy będzie miał miejsce następny przewóz drogowy. Karty opłaty drogowej kupowane są więc przez danych kierowców jednorazowo, w zależności od potrzeb i trasy przejazdu, dzienne bądź dobowe. Sytuacja, która miała miejsce w dniu kontroli była zdarzeniem o charakterze incydentalnym, a przede wszystkim wyjątkowym. Wiązała się z powszechnym w całym kraju na początku bieżącego roku problemem nabycia odpowiednich kart opłat drogowych. U podstaw stwierdzonego naruszenia legł bowiem fakt niemożności zakupu winiety w żadnym z kolejno mijanych punktów stacji paliw. W dalszej części uzasadnienia skarżący przytoczyli argumenty uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W myśl art. 42 ust. 1 utd. podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie, z wyłączeniem: 1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką; 2) pojazdów transportu kombinowanego; 3) pojazdów realizujących komunikację miejską; 4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne; 5) pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton. Stosownie do art. 87 ust. 1 utd. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest m. in. mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej. Rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z § 3 powołanego wyżej rozporządzenia - uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką" (§ 3 ust. 1). Pracownik jednostki, dokonując sprzedaży karty opłaty drogowej, wpisuje na rewersie odcinka kontrolnego datę zakupu i składa podpis oraz przedziurkowuje winietę i odcinek kontrolny zgodnie ze wskazaniem podmiotu wykonującego przewóz drogowy, z wyjątkiem karty opłaty dobowej, którą przedziurkować może także podmiot wykonujący przewóz (§ 3 ust. 2). Karta opłaty składa się z dwóch części: 1) winiety samoprzylepnej, zwanej dalej "winietą", umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu; 2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty (§ 3 ust. 3). Dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 (§ 3 ust. 4). Nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty: 1) odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1; 2) uszkodzona winieta lub odcinek kontrolny w sposób uniemożliwiający odczytanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego lub daty ważności karty, 3) odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej, 4) odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w stanie uniemożliwiającym sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń (§ 3 ust. 5). Jak stanowi § 4 ust. 1 omawianego rozporządzenia kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu. Wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym (ust. 2). Kartą nieprawidłowo wypełnioną jest karta: 1) wypełniona niezgodnie z ust. 2; 2) wskazująca na ingerencję w pola podlegające wypełnieniu (ust. 3). Stosownie do art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. lub przepisów wymienionych w punktach od 1 do 8 ww. przepisu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 utd.). Z lp. 4. 1 załącznika do utd. wynika, że wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3 000,00 zł. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej. Neguje natomiast zasadność jej nałożenia, uznając, iż ustalony stan faktyczny nie daje ku temu podstaw. Istota sporu między skarżącymi i organem zasadza się na istniejącym po stronie skarżących przekonaniu, że nie mieli możliwości zakupu dobowej karty opłaty drogowej, co winno skutkować zastosowaniem przez organ art. 92 a ust. 4 lub 93 ust. 7 u.t.d. Kontrolowany kierowca oświadczył w protokole kontroli, iż w dniu przejazdu nie miał możliwości zakupu winiety w żadnym z kolejno mijanych punktów stacji paliw. Skarżący w toku postępowania przedstawili kilka oświadczeń ze stacji paliw, potwierdzających brak winiet. Ponadto wyjaśnili, iż w ramach prowadzonej działalności trudnią się przewozem międzynarodowym obejmującym tereny Rumunii, Węgier, Bułgarii, Czech, Słowacji, Litwy i Łotwy, przy czym nie są to zlecenia stałe, ale pochodzące ze spedycji elektronicznej. Oznacza to, że nie są w stanie przewidzieć, gdzie, a przede wszystkim, kiedy będzie miał miejsce następny przewóz drogowy. Karty opłaty drogowej kupowane są więc przez danych kierowców jednorazowo, w zależności od potrzeb i trasy przejazdu, dzienne bądź dobowe. Wyjaśnień tych nie można uznać za okoliczności wyłączające odpowiedzialność z tytułu nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. za naruszenia określonych obowiązków lub warunków odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, którym jest wyłącznie przedsiębiorca. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany przepis art. 92 ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Kary pieniężne wymierzane w postępowaniu administracyjnym, na podstawie ustawy o transporcie drogowym, nie uzależniają nałożenia kary od winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne odpowiedzialność administracyjną ponosi przedsiębiorca. Odpowiedzialność tę ponosi także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów oraz przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (p. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1257/06). Wyłączenie tej odpowiedzialności, przewidziane w art. 93 ust. 7 u.t.d., zachodzi jedynie wówczas gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zdaniem Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie została przez stronę skarżącą wykazana. Powołany art. 42 u.t.d. ustanawia obowiązek uiszczania opłaty drogowej dla określonej grupy podmiotów, wskazuje gdzie opłata może być wnoszona, w punkcie 3a ustanawia rodzaje opłat, a także w punkcie 3b w odniesieniu do kart opłaty dobowej i siedmiodniowej ustala czas kiedy karta może być wypełniona przez podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty. Zgodnie z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych kartę opłaty dobowej i siedmiodniowej może wypełnić podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu. Z treści powyższych przepisów wynika bezwzględny obowiązek uiszczania opłaty drogowej przez określoną grupę przewoźników wykonujących transport drogowy, przy czym obowiązek ten, jak wynika z powyższych regulacji, aktualizuje się już w momencie rozpoczęcia pierwszego przejazdu, bowiem już w tym momencie podmiot wykonujący przewóz obowiązany jest posiadać wypełnioną kartę drogową. Oczywistym jest, iż to od przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy zależy jaką formę uiszczania opłaty drogowej wybierze. Mogą to być opłaty: roczne, miesięczne, siedmiodniowe albo dobowe. Przy tym karty opłaty dobowej mogą zostać zakupione na 7 dni przed rozpoczęciem przewozu bowiem w takim terminie od ich wydania mogą być wypełnione. Zatem przedsiębiorca wybierający karty opłaty dobowej jako formę uiszczania należnej opłaty może zakupić stosowne karty na 7 dni przed terminem planowanego transportu. Jednak pamiętać należy, że już w chwili rozpoczynania przewozu winien dysponować stosownie wypełnioną kartą opłaty. Stwierdzić zatem należy, że poszukiwanie przez skarżących karty opłaty dobowej dopiero w trakcie wykonywanego przejazdu już stanowi nieprawidłowość, a przekonanie, że niemożność zakupu tej karty uwalnia od odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty drogowej, zdaniem Sądu, jest błędne. Kwestia zaś dostępności kart opłaty drogowej na stacjach benzynowych na trasie przejazdu pozostaje, w ocenie Sądu, bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Przedsiębiorca jest bowiem profesjonalistą, od którego można i należy wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. Sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie wykonywanej działalności, by nie dochodziło do łamania prawa. Zatem winien on tak zorganizować działalność prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa aby już w chwili rozpoczynania przewozu należna opłata była uiszczona. Podkreślić również należy, iż stacje benzynowe nie są jedynymi placówkami, gdzie możliwe jest uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Taką kartę można również zakupić w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego, granicznych urzędach celnych, urzędach celnych wewnątrz kraju, polskich organizacjach zrzeszających przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym. Podnieść również należy, że przepisy prawa przewidują możliwość uiszczenia opłaty rocznej, miesięcznej, tygodniowej i dobowej. Podnoszona zatem w postępowaniu okoliczność, że przedsiębiorca zakupuje jednorazowo karty opłaty drogowej w zależności od potrzeb i trasy przejazdu dzienne lub dobowe, nie stanowi wytłumaczenia dla nieprzestrzegania przepisów prawa. Nadto jak wynika z akt administracyjnych na zamówieniu, usługi przewozu znajduje się data [...] grudnia 2010 roku, kontrola zaś miała miejsce [...] stycznia 2011 r. Zatem skarżący byli poinformowani z dużym wyprzedzeniem o realizacji usługi transportu drogowego. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone w u.t.d., jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. W konsekwencji w ocenie Sądu stanowisko skarżących wyrażone w skardze jest błędne i nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym. W rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i odnosi się do stanów i sytuacji nadzwyczajnych, które w przedmiotowej oprawie nie miały miejsca. W niniejszej sprawie nie można bowiem dopatrzeć się żadnych zdarzeń lub okoliczności, których skarżący, będący koncesjonowanymi przewoźnikami, nie mogli przewidzieć. Jak już wyżej wskazano wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką powyższej odpowiedzialności, jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez ustalony podmiot, w tym przypadku skarżących, nałożonych przez wskazane przepisy prawa obowiązków. Zasady odpowiedzialności związane z wykonywaniem transportu drogowego powinny być znane osobom wykonującym profesjonalnie działalność w tym zakresie. Reasumując powyższe rozważania stanowisko organu I i II instancji, nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazane przepisy ustawy i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.