VI SA/Wa 1274/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji ("KGP" lub "organ") z [...] lutego 2022 r. Skarżoną decyzją KGP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej: "ustawa o broni"), po rozpatrzeniu odwołania W. T. ("skarżący" lub "strona") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] ("KWP") z [...] grudnia 2021 r. odmawiającej wydania stronie pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję KWP. Jak wynika z akt sprawy, przyczyną odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego było niezdanie przez niego egzaminu poprawkowego z praktycznej części egzaminu dot. posługiwania się bronią palną oraz sposobu obchodzenia się z nią. Strona bowiem 4 sierpnia 2021 r. przystąpiła do ww. egzaminu i zaliczyła jego część teoretyczną (k. 12-14), a zatem została dopuszczony do części praktycznej. Egzamin z tej części został wyznaczony na dzień 18 sierpnia 2021 r. Z karty egzaminacyjnej z praktycznej części egzaminu oraz protokołu z egzaminu w sprawie wydania pozwolenia na broń wynika, że strona go nie zdała, W części określającej przyczyny tego stanu rzeczy wpisano "Brak znajomości budowy, zasady działania broni (niesprawdzenie komory nabojowej, nieoddanie strzału kontrolnego" (k. 18,19). Strona odmówiła podpisania sporządzonego z tej czynności protokołu. Następnie zgodnie z przewidzianą procedurą, został wyznaczony termin na egzamin poprawkowy na dzień 17 listopada 2021 r. (k. 26-27), co wynika z pisma z 4 października 2021 r., na który strona się nie stawiła. Organ podzielił wszystkie ustalenia poczynione w decyzji przez KWP. KGP w szczególności podniósł, że stronie przysługuje tylko jeden egzamin poprawkowy. Zatem wniosek strony zawarty w odwołaniu o dopuszczenie strony bezpośrednio do sprawdzianu strzeleckiego, należy interpretować jako dopuszczenie do kolejnego egzaminu poprawkowego, a takie działanie jest prawnie niedopuszczalne, bowiem limit przysługującej ilości egzaminów poprawkowych z części praktycznej strona już wyczerpała. KGP podniósł, że argumentacja, iż to nie strona, lecz egzaminujący popełnił błąd, w wyniku którego nie zdała ona ww. egzaminu, a jedyną słuszną i akceptowalną wykładnią warunków bezpieczeństwa są te które ona zna, jest niemożliwa do zaakceptowania przez organ Policji. Organ podkreślił, że posiadanie umiejętności posługiwania się bronią nie jest obojętne z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, a to ze względu na możliwe skutki użycia broni. Nie może więc być żadnych wątpliwości, że osoba zainteresowana posiadaniem broni, umie się nią posługiwać w sposób bezpieczny i nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa czy porządku publicznego. Strona, nie zdając egzaminu praktycznego, de facto nie potwierdziła w sposób prawem przewidziany swych zdolności do dysponowania bronią. Co więcej, próba jej argumentacji, że już sam fakt, iż posiada przeszło kilkudziesięcioletnią praktykę w zakresie posługiwania się bronią jako były wojskowy, nie przekonała organu do uznania, iż podczas egzaminu, z praktycznej jego części, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami rozłożyła otrzymaną jednostkę broni. KGP wskazał, że w toku egzaminu praktycznego egzaminujący podchodzi do osoby starającej się o pozwolenie na broń jako do osoby, która poprzez swoje działanie udowodni, iż przestrzega szczegółowych zasad zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, posiada umiejętności prawidłowego rozkładania i składania, ładowania i rozładowywania danej broni, zna zasady postępowania z bronią niesprawną w stopniu uniemożliwiającym dalsze strzelanie, potrafi określić części broni oraz pozytywnie przejdzie sprawdzian strzelecki z użycia danego rodzaju broni. Organ nadmienił, że w aktach niniejszej sprawy znajdują się pisma wyjaśniające kryteria oceny osoby uczestniczącej w egzaminie praktycznym, przyjęte przez komisję egzaminacyjną. Kryteria te nie są unormowane w przepisach, co oznacza, że taka ocena musi odnosić się do ogólnie obowiązujących zasad bezpiecznego postępowania z bronią oraz używania jej na strzelnicy określonych m. in. w regulaminie, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz.U. Nr 18 poz. 234, dalej: "Rozporządzenie w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic"). Organ podniósł także, że z § 2 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. z 2017 r. poz. 1756, dalej: "Rozporządzenie w sprawie egzaminu") wynika, że praktyczną część egzaminu przeprowadza się z udziałem członka komisji posiadającego uprawnienia instruktora strzelań policyjnych lub instruktora wyszkolenia strzeleckiego. Zdaniem organu, osoba ta, ze względu na wiedzę i umiejętności praktyczne jest właściwa do oceny czy sposób postępowania z bronią przez zdającego odpowiada wymaganiom obowiązującym w tym zakresie. Tym bardziej, jak wskazał to KWP, tematyka związana z praktyczną częścią egzaminu, osób ubiegających się o pozwolenie na broń nie jest unormowana w przepisach. Zatem, zdaniem KGP, argumentacja strony dotycząca wskazania, iż do niej nie ma zastosowania interpretacja zasad bezpieczeństwa, bowiem opisywana jest w instrukcjach policyjnych, a ona oparła swoją naukę na instrukcji fabrycznej użytkowania pistoletu [...] oraz instrukcji wojskowej z 1985 r. jest nieprzekonująca. Fakt nieoddania "strzału kontrolnego", który strona uważa za zbędny, jest w ocenie KGP bez wątpienia naruszeniem powszechnie obowiązującej procedury dotyczącej obchodzenia się z każdym rodzaje broni, a nie tylko z takim, z którego strona miała zdawać egzamin. Obowiązujące w tej kwestii "wytyczne" zawarte są nie tylko w instrukcjach policyjnych, jak to określiła strona, ale również np. w regulaminach strzelnic czy też regulaminach zawodów strzeleckich PZSS, podręcznikach dot. taktyk szkolenia strzeleckiego Dowództwa WOT, podręcznikach czy poradnikach wojskowych np. "System Szkolenia Walki i bezpiecznego posługiwania się bronią" Dowództwa Wojsk Lądowych (ogólnodostępne na stronach internetowych). Zdaniem organu, zasada, że zawsze należy traktować każdą broń jak naładowaną, sprawną i gotową do strzału oraz dokładać najwyższej staranności w trakcie obchodzenia się z nią, jest bez wątpienia nadrzędna. Zatem tłumaczenie strony, że żadne procedury poza policyjnymi nie przewidują danych działań, nie znajdują oparcia w rzeczywistym stanie rzeczy. Powyższa decyzja KGP została w całości zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: - rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do przyjęcia, że czynności, które wykonał skarżący podczas egzaminu praktycznego, były niewystarczające do dopuszczenia go dalszej jego części; - błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na błędnym przyjęcie, że popełnienie choćby jednego uchybienia przez zdającego podczas zdawania części praktycznej egzaminu skutkuje jego niezaliczeniem w sytuacji, w której na część praktyczną składa się wiele części i czynności do wykonania; - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjmując, że strona miała prawo do egzaminu poprawkowego w sytuacji, w której, skarżący nie wnosił o przeprowadzenie egzaminu poprawkowego, tylko przywrócenia egzaminu pierwszego z uwagi na arbitralne podejście egzaminującego do skarżącego i niedopuszczenie go do dalszej części egzaminu praktycznego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 5 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie egzaminu w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy o broni poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której część praktyczna egzaminu obejmuje szereg zadań i dopiero końcowa ocena winna skutkować zaliczeniem bądź odmową zaliczenia egzaminu; - art. 17 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt. 6 ustawy o broni polegające na jego zastosowaniu przed zakończeniem przez skarżącego części praktycznej egzaminu. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji KGP oraz poprzedzającej ją decyzji KWP oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz od organu. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a organ w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a.") obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Strona bowiem 4 sierpnia 2021 r. przystąpiła do ww. egzaminu i zaliczyła jego część teoretyczną (k. 12-14), a zatem została dopuszczona do części praktycznej. Egzamin z tej części został wyznaczony na dzień 18 sierpnia 2021 r. Z karty egzaminacyjnej z praktycznej części egzaminu oraz protokołu z egzaminu w sprawie wydania pozwolenia na broń wynika, że strona go nie zdała. W części określającej przyczyny tego stanu rzeczy wpisano "Brak znajomości budowy, zasady działania broni (niesprawdzenie komory nabojowej, nieoddanie strzału kontrolnego" (k. 18, 19). Strona odmówiła podpisania sporządzonego z tej czynności protokołu. Następnie zgodnie z przewidzianą procedurą, został wyznaczony termin na egzamin poprawkowy na dzień 17 listopada 2021 r. (k. 26-27), co wynika z pisma z 4 października 2021 r., na który strona się nie stawiła. Strona nie kwestionuje w istocie ustaleń z egzaminu praktycznego, uważa jedynie, że uchybień albo nie było w ogóle, albo że są one drobne i nie powinny skutkować niezdaniem przez nią egzaminu. Skarżący podnosił, że "brak jest przepisów i instrukcji nakazujących sprawdzenie komory nabojowej, poprzez oddanie strzału kontrolnego przed przystąpieniem do jego rozkładania". Strona wskazała także, że po przystąpieniu do egzaminu, zapoznaniu się z bronią, a dopiero po uprzednim odłączeniu magazynka i sprawdzeniu wzrokowo zarówno komory nabojowej, jak i gniazda magazynka w chwycie pistoletu na wypadek domniemanej obecności dysfunkcyjnej naboju w obrębie pistoletu oraz dokładnego sprawdzenia wskaźnika załadowania naboju do komory z lewej strony zamka pistoletu (występującego w pistolecie [...]), nie wykonała tzw. "strzału kontrolnego". W sytuacji, w której należy wziąć pod uwagę fakt, że pistolet jest cały czas w zasięgu wzroku egzaminującego i pistolet ten jest rozkładany przez wielu zdających, a czynności nie przewidują załadowania broni (brak nabojów w pobliżu), to uchybienie, w ocenie strony, należało uznać za drobne, biorąc pod uwagę, że przed tym uchybieniem Skarżący wykonał już szereg czynności na strzelnicy przed egzaminującym. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o broni właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji w związku z zaistnieniem wskazanej wyżej okoliczności jest obowiązany do odmowy wydania pozwolenia na broń. Jak wynika jednoznacznie z dyspozycji art. 16 ust. 1 ustawy o broni osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Skoro strona tego egzaminu nie zdała, KWP był zobligowany odmówić jej wydania pozwolenia na broń. Następnie zgodnie z przewidzianą procedurą, został stronie wyznaczony termin egzaminu poprawkowego na dzień 17 listopada 2021 r., co wynika z pisma 4 października 2021 r., na który to egzamin poprawkowy skarżący się nie stawił ani też nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa. Zgodnie natomiast z treścią przepisu § 6 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie egzaminu, stronie przysługuje jeden egzamin poprawkowy. Zatem wniosek skarżącego zawarty w odwołaniu, o dopuszczenie strony bezpośrednio do sprawdzianu strzeleckiego został w ocenie Sądu prawidłowo zinterpretowany przez KGP jako dopuszczenie do kolejnego egzaminu poprawkowego, a takie działanie jest prawnie niedopuszczalne, bowiem limit przysługującej ilości egzaminów poprawkowych z części praktycznej skarżący już wyczerpał. Niezasadny był zatem zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjmując, że strona miała prawo do egzaminu poprawkowego w sytuacji, w której, skarżący nie wnosił o przeprowadzenie egzaminu poprawkowego, tylko przywrócenia egzaminu pierwszego z uwagi na arbitralne podejście egzaminującego do skarżącego i niedopuszczenie go do dalszej części egzaminu praktycznego. Przepisy prawa nie przewidują bowiem w sytuacji niezdania egzaminu "przywrócenia egzaminu pierwszego", a jedynie jeden egzamin poprawkowy. Argumentacja, iż to nie skarżący, lecz egzaminujący popełnił błąd, w wyniku którego skarżący nie zdał egzaminu, a jedyną słuszną i akceptowalną wykładnią warunków bezpieczeństwa są te, które skarżący zna, jest niemożliwa do zaakceptowania. Jak słusznie wskazał organ, z § 2 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie egzaminu wynika, że praktyczną część egzaminu przeprowadza się z udziałem członka komisji posiadającego uprawnienia instruktora strzelań policyjnych lub instruktora wyszkolenia strzeleckiego. A zatem podzielić należy pogląd organu, że osoba ta, ze względu na wiedzę i umiejętności praktyczne jest właściwa do oceny czy sposób postępowania z bronią przez zdającego odpowiada wymaganiom obowiązującym w tym zakresie. Podsumowując, to egzaminujący muszą legitymować się odpowiednią wiedzą i posiadać stosowne kwalifikacje do zasiadania w komisji egzaminacyjnej. Kwalifikacji tych strona skutecznie nie zakwestionowała. Jak zasadnie wskazał to KGP, tematyka związana z praktyczną częścią egzaminu, osób ubiegających się o pozwolenie na broń nie jest unormowana w przepisach. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie egzaminu część praktyczna egzaminu obejmuje sprawdzenie przestrzegania szczegółowych zasad zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, umiejętności prawidłowego rozkładania i składania, ładowania i rozładowywania danej broni, postępowania z bronią niesprawną w stopniu uniemożliwiającym dalsze strzelanie, określenia części broni oraz przeprowadzenie sprawdzianu strzeleckiego z użycia danego rodzaju broni. Nie jest to zatem materia uregulowana przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Powoływanie się zatem na brak podstaw ustawowych do oceny zachowania skarżącego na strzelnicy jest bezzasadne, gdyż ocena prawidłowości tego zachowania jest dokonywana przez egzaminujących z punktu widzenia § 5 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie egzaminu z uwzględnieniem właśnie wspomnianych w tym przepisie zasad zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, umiejętności prawidłowego rozkładania i składania, ładowania i rozładowywania danej broni itd. Zasady te i umiejętności, jak wspomniano wcześniej, nie są zaś regulowane przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Przypomnieć też warto, że w myśl § 5 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie egzaminu część praktyczną uważa się za zdaną, gdy zdający wykaże się znajomością zagadnień, o których mowa w ust. 1, oraz uzyska ze sprawdzianu strzeleckiego wyniki przewidziane dla danego rodzaju broni. Skoro zatem skarżący nie wykazał się przez egzaminującymi znajomością zagadnień, o których mowa w § 5 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie egzaminu, to mieli oni prawo uznać, że część praktyczna egzaminu jest przez stronę niezdana. Egzaminujący nie musieli w tej sytuacji dopuszczać skarżącego do egzaminu strzeleckiego, skoro nie wykazał się znajomością zagadnień dotyczących m.in. bezpieczeństwa. Trudno wręcz sobie wyobrazić, aby egzaminujący dalej procedowali z egzaminem - częścią praktyczną, gdy egzaminowany wykazuje brak znajomości powyższych zagadnień. Dlatego zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do przyjęcia, że czynności, które wykonał skarżący podczas egzaminu praktycznego, były niewystarczające do dopuszczenia go dalszej jego części uznać należy za niezasadny. Za niezasadne także uznać należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: - § 5 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie egzaminu w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy o broni poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której część praktyczna egzaminu obejmuje szereg zadań i dopiero końcowa ocena winna skutkować zaliczeniem bądź odmową zaliczenia egzaminu oraz - art. 17 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt. 6 ustawy o broni polegające na jego zastosowaniu przed zakończeniem przez skarżącego części praktycznej egzaminu. Jak bowiem wskazano powyżej, egzamin mógł być w każdej chwili zakończony przez egzaminujących w sytuacji nieprzestrzegania przez egzaminowanego zasad bezpieczeństwa czy też wykazania się przez niego brakiem znajomości np. budowy broni. Sąd podziela pogląd KGP, że posiadanie umiejętności posługiwania się bronią nie jest obojętne z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, a to ze względu na możliwe skutki użycia broni. Nie może więc być żadnych wątpliwości, że osoba zainteresowana posiadaniem broni, winna umieć się nią posługiwać w sposób bezpieczny i nie stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa czy porządku publicznego. Niezasadny zatem był zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na błędnym przyjęciu, że popełnienie choćby jednego uchybienia przez zdającego podczas zdawania części praktycznej egzaminu skutkuje jego niezaliczeniem w sytuacji, w której na część praktyczną składa się wiele części i czynności do wykonania. Już bowiem jeden błąd zasadniczy może skutkować przerwaniem egzaminu i niedopuszczeniem egzaminowanego przez komisję do egzaminu strzeleckiego. Skarżący, nie zdając egzaminu praktycznego, de facto nie potwierdził w sposób prawem przewidziany swoich zdolności do dysponowania bronią. Co więcej, próba argumentacji skarżącego, że już sam fakt, iż posiada przeszło kilkudziesięcioletnią praktykę w zakresie posługiwania się bronią (jako były wojskowy), nie może sama w sobie być wiążąca dla organów Policji. W toku części praktycznej, egzaminujący winni podchodzić do osoby starającej się o pozwolenie na broń jako do osoby, która poprzez swoje działanie udowodni, iż zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. Rozporządzenia w sprawie egzaminu, przestrzega szczegółowych zasad zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, posiada umiejętności prawidłowego rozkładania i składania, ładowania i rozładowywania danej broni, zna zasady postępowania z bronią niesprawną w stopniu uniemożliwiającym dalsze strzelanie, potrafi określić części broni oraz pozytywnie przejdzie sprawdzian strzelecki z użycia danego rodzaju broni. Nadmienić należy, iż w aktach niniejszej sprawy znajdują się pisma wyjaśniające kryteria oceny osoby uczestniczącej w egzaminie praktycznym, przyjęte przez komisję egzaminacyjną. Kryteria te nie są unormowane w przepisach, co oznacza, że taka ocena musi odnosić się do ogólnie obowiązujących zasad bezpiecznego postępowania z bronią oraz używania jej na strzelnicy określonych m.in. w regulaminie, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Zdaniem Sądu, niewłaściwa jest argumentacja skarżącego dotycząca wskazania, iż do strony nie ma zastosowania interpretacja zasad bezpieczeństwa, bowiem opisywana jest w instrukcjach policyjnych, a skarżący oparł swoją naukę na instrukcji fabrycznej użytkowania pistoletu [...] oraz instrukcji wojskowej z 1985 r. Jak wskazał bowiem zasadnie KGP, fakt nieoddania "strzału kontrolnego", który skarżący uważa za zbędny, jest bez wątpienia naruszeniem powszechnie obowiązującej procedury dotyczącej obchodzenia się z każdym rodzajem broni, a nie tylko z takim, z którego skarżący miał zdawać egzamin. Jak bowiem wykazał organ, obowiązujące w tej kwestii "wytyczne" zawarte są nie tylko w instrukcjach policyjnych, ale również np. w regulaminach strzelnic, czy też regulaminach zawodów strzeleckich PZSS, podręcznikach dot. taktyk szkolenia strzeleckiego Dowództwa WOT. czy wreszcie podręcznikach czy poradnikach wojskowych, np. "System Szkolenia Walki i bezpiecznego posługiwania się bronią" Dowództwa Wojsk Lądowych. Zasada bowiem, że zawsze należy traktować każdą broń jak naładowaną, sprawną i gotową do strzału oraz dokładać najwyższej staranności w trakcie obchodzenia się z nią, jest bez wątpienia nadrzędna. Zatem zarzuty skarżącego, że żadne procedury poza policyjnymi nie przewidują danych działań, nie znajdują oparcia w stanie rzeczy przedstawionym przez organ. Z uwagi na powyższe, wbrew twierdzeniu skarżącego, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa zarówno materialnego, jak i proceduralnego. KWP i KGP działali bowiem na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Poczynione ustalenia wynikają bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś jego ocena dokonana w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o broni, nie budzi zastrzeżeń, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na konkretne ustalenia faktyczne, z jego treści, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wynika, jakimi przesłankami kierowały się organy Policji, orzekając w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę.