VI SA/Wa 128/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z "(...)" listopada 2021 r. nr "(...)", na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z "(...)" grudnia 2020 r. wydaną wobec przedsiębiorcy "(...)" Spółka Jawna M. K. (dalej: "Strona", "Skarżąca"). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał m.in., że "(...)"Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z "(...)" marca 2019 r. nr "(...)"nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za stwierdzone podczas kontroli drogowej 16 lipca 2019 r. naruszenie polegające na wykonywaniu krajowego przejazdu nienormatywnym pojazdem członowym przewożącym spycharkę gąsiennicową (ładunek niepodzielny). Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z "(...)" grudnia 2020 r. nr "(...)". W dniu 12 lutego 2021 r. Strona złożyła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie, 12 kwietnia 2021 r. Strona skierowała do organu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z "(...)" grudnia 2020 r. Zawiadomieniem z 24 maja 2021 r. organ poinformował Stronę o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i wyznaczył termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania od daty doręczenia ww. pisma, zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Strona pismem z 15 lipca 2021 r. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazała, że nie uchybiła terminowi, gdyż na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego był przewidziany okres trzech miesięcy. Pismem z 29 lipca 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał Stronę do sprecyzowania czy żąda rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną przez organ administracji zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2021 poz. 54) czy przez sąd administracyjny zgodnie z art. 19 tej ustawy. W piśmie z 11 sierpnia 2021 r. Strona wskazała, że żąda rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania przez organ administracji zgodnie z art. 18 ww. ustawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że Strona złożyła wniosek o wznowienia postępowania 12 kwietnia 2021 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 powołanej ustawy. Ponadto, wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia o wznowienie postępowania, Strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu, co jest wymagane w świetle art. 58 k.p.a. Pismem z 21 grudnia 2021 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" listopada 2021 r. Strona wskazała na podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1377) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z "(...)" grudnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z "(...)" marca 2019 r., nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym. Podstawą prawną wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania, był art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia - w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1). Co istotne, ustawodawca wprowadził ograniczenie czasu, w którym możliwe było żądanie wznowienia postępowania w trybie art. 18 ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 3 tej ustawy, w sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony. Art. 18 omawianej ustawy wszedł w życie, stosownie do jej art. 22, po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 26 stycznia 2021 r. Termin do wniesienia przedmiotowego wniosku upływał więc 26 lutego 2021 r. Wniosek Skarżącej w niniejszej sprawie został nadany w Urzędzie Pocztowym w T., 12 kwietnia 2021 r., a zatem po terminie przewidzianym w art. 18 ust. 3. Podkreślenia wymaga, że organ zwrócił się do Skarżącej o sprecyzowanie, czy żąda wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, czy wznowienia postępowania sądowego zgodnie z art. 19 tej ustawy. Skarżąca w piśmie z 11 sierpnia 2021 r. doprecyzowała, że żąda wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 18 omawianej ustawy, a więc obowiązywał ją miesięczny termin od dnia wejścia w życie ustawy na wniesienie skargi o wznowienie postępowania administracyjnego. Organ słusznie poinformował Skarżącą na podstawie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i wyznaczył termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca pismem z 15 lipca 2021 r. złożyła wniosek o przywrócenie tego terminu. W motywach wniosku podała, że nie uchybiła terminowi, gdyż na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego był przewidziany okres trzech miesięcy. W świetle powyższego, niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy oraz przytoczonej regulacji prawnej, Sąd stwierdza, że bezsprzecznie Skarżąca wnosząc 12 kwietnia 2021 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, uchybiła miesięcznemu terminowi, na dokonanie tej czynności, określonemu w art. 18 ust. 3 tej ustawy. Ponadto wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia o wznowienie postępowania, Skarżąca nie wypełniła przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a. tj. nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu z art. 18 ust. 3, na wniesienie skargi o wznowienie postępowania, nastąpiło bez jej winy. W tej sytuacji Główny Inspektor Transportu Drogowego, prawidłowo na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Na marginesie, w związku z argumentacją Strony dotyczącą znaczenia dla sprawy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-127/17 należy wyjaśnić, że ostateczna decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" grudnia 2020 r. była przedmiotem sądowej kontroli. W wyniku tej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 lipca 2021 r. sygn. VI SA/Wa 899/21 oddalił skargę akceptując stanowisko organu, że powołane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Orzeczenie to dotyczy pojedynczych osi (odpowiednio pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika nr 1 do dyrektywy 96/93), a nie grupy osi. Kontrolowana naczepa składała się z czterech osi. Dopuszczalny nacisk osi składowej w grupie osi wynosi 8 lub 9 t niezależnie od drogi, co jest zgodne z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. Powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest prawomocny. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.