VI SA/Wa 1282/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d. - oraz lp. 2.9 pkt 1, 2 i 3 załącznika do wymienionej ustawy, nałożył na A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężne za wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: 1. umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (lp. 2.9 pkt 1) – 5000 zł, 2. umieszczanie w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (lp. 2.9 pkt 2) – 5000 zł, 3. umieszczeniu na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (lp. 2.9 pkt 3) – 5000 zł w sumie nakładając karę pieniężną w kwocie 15 000 zł. Decyzję wydano przy następujących ustaleniach; W dniu [...] września 2007 r. zatrzymano do kontroli pojazd nr rej. [...] kierowany przez K. K. W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie pojazdem okazjonalny przewozu osób. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] wydanej dla A. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz paragony fiskalne nr [...] i nr [...] z naniesionym nr NIP [...], świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego CEZAR Fiskalny producenta [...] nr fabr. [...] rok prod. 2004 współpracujący z kasą fiskalną [...] z określonym miejscem ustawienia w kontrolowanym pojeździe wraz ze świadectwem legalizacji pierwotnej tego taksometru, umowę agencyjną zawartą w dniu [...] czerwca 2007 r. przez A. sp. z o.o. z siedzibą w W. z K. K. oraz zaświadczenie z dnia [...] maja 2007 r. potwierdzające zatrudnienie K. K. w spółce A. na stanowisku kierowcy. Zgodnie z umowa agencyjną kierowca (nazywany w umowie "agentem") miał pośredniczyć za wynagrodzeniem (prowizją) w realizacji usług przewozu osób na rzecz spółki A. (zwanej w umowie "zleceniodawcą") przy wykorzystaniu samochodów należących do zleceniodawcy. Umowa określała warunki wynagrodzenia agenta oraz zobowiązania zleceniodawcy jak m.in. przekazanie samochodu agentowi, przekazywanie agentowi informacji o możliwości zawierania umów przewozu osób za pośrednictwem sieci łączności, pokrywanie kosztów ubezpieczenia pojazdu jego napraw i przeglądów oraz kosztów paliwa zużytego w związku z wykonywanymi zleceniami przewozu osób dawanymi przez zleceniodawcę. Określała również obowiązki agenta m.in. takie jak: używanie samochodu wyłącznie do realizacji usług okazjonalnego przewozu osób na rzecz zleceniodawcy, przestrzeganie zasad obsługi klienta ustalonych przez zleceniodawcę, rozliczanie się przez agenta ze zleceniodawcą z uzyskanych przez agenta obrotów za wykonane usługi, wypełnianie kart drogowych i przestrzeganie ustalonego przez zleceniodawcę grafiku dysponowania samochodem. W toku kontroli stwierdzono, że na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem [...], na bokach pojazdu umieszczony był napis [...], a na pokrywie silnika napis [...] również z tym samym nr telefonu [...]. W pojeździe zamontowany był taksometr współpracujący z kasą fiskalną. Z oględzin pojazdu sporządzono dokumentację fotograficzną. Przesłuchany w charakterze świadka kierującego pojazdem podał, że kontrolowanym pojazdem wykonuje zarobkowy przewóz osób na zlecenie A. sp. z o.o., a wynagrodzenie za pracę otrzymuje w postaci prowizji. Pojazd tak wyposażony, jak stwierdzono to w czasie kontroli, otrzymał od tej spółki. Po zawiadomieniu spółki o wszczęciu postępowania administracyjnego i jej wezwaniu do złożenia wyjaśnień w charakterze strony na okoliczność stwierdzonych naruszeń, spółka pismem z dnia [...] września 2007 r. zanegowała, by dopuściła się wskazanych w protokóle kontroli naruszeń i wnosiła o umorzenie postępowania. W kolejnym piśmie z dnia [...] października 2007 r., powołując się na wniosek skierowany do Trybunału Konstytucyjnego przez O. o stwierdzenie niezgodności art.18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, spółka wnosiła o zawieszenie postępowania. Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. odmówił zawieszenia postępowania, a po zaskarżeniu tego postanowienia przez spółkę Komendant Policji postanowieniem z [...] lutego 2008 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Spółka zaskarżyła to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd skargę oddalił, a po zaskarżeniu wyroku WSA przez spółkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ten również oddalił skargę kasacyjną. W tych warunkach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. Komendant Rejonowy Policji [...] uznał ustalenia kontroli za bezspornie uzasadniające stwierdzone naruszenia. W jego ocenie oznakowanie pojazdu urządzeniem technicznym na jego dachu i napisami na bokach sugerowało, że był on taksówką, a więc ich umieszczenie na pojeździe było niedozwolone w rozumieniu art. 18 ust. 5 u.t.d. W pojeździe znajdowało się również urządzenie niedozwolone wymienionym przepisem – taksometr – a więc wszystkie stwierdzone naruszenia uzasadniały nałożenie wymienionych w decyzji kar pieniężnych. Od decyzji A. sp. z o.o. wniosła odwołanie z wnioskiem o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania. Spółka zaprzeczyła wszystkim okolicznościom faktycznym kwestionując wszystkie dowody przeprowadzone przez organ administracji. Wskazując na przepisy art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 87 ust. 1 u.t.d. w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego spółka kwestionowała zabezpieczenie paragonów fiskalnych jako dowodów w sprawie. W jej ocenie błędnie ustalono by kontrolowany przewóz był przewozem wykonywanym w imieniu skarżącej, ponieważ w pojeździe nie znajdował się pasażer, natomiast paragon fiskalny tej okoliczności nie mógł stwierdzać. Spółka negowała by w pojeździe znajdował się taksometr, gdyż w jej przekonaniu był to drogomierz, czyli urządzenie nie zakwestionowane przez art. 18 ust. 5 u.t.d. Na dachu pojazdu nie znajdowało się urządzenie techniczne niedozwolone tym przepisem, zaś numery umieszczone na pojeździe nie należały do skarżącej, lecz do przedsiębiorcy [...], ponadto wszystkie urządzenia były w pojeździe wyłączone. Z tych względów organ administracji dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego z naruszeniem art. 80 k.p.a. Podkreślano, że okazana do kontroli licencja nie zawierała ograniczeń w zakresie wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym. Spółka natomiast wykonuje przewóz rzeczy samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, a więc do tych przewozów nie stosuje się przepisów ustawy. Jedynie incydentalnie dokonuje przewozu osób obsługując konferencje, wesela czy rauty. Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzją w mocy. Organ odwoławczy podkreślał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem wymaganych przepisów, zgodnie z którymi (art. 93 ust. 3 u.t.d.) nadano decyzji I instancji rygor natychmiastowej wykonalności, a także strona postępowania została prawidłowo ustalona. Kwestionowane urządzenie jako taksometr w istocie było taksometrem, co wynika dokumentacji dotyczącej tego urządzenia. W postępowaniu wykazano, że na pojeździe znajdowały się napisy niedozwolone przez art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca posługując się określeniem "nazwa", a nie "firma" przedsiębiorcy nie dopuszcza umieszczania także napisów stwierdzonych podczas kontroli. Na dachu pojazdu umieszczono niedozwoleni przez art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. urządzenie. Urządzenie to identyfikowało pojazd z taksówką co, w ocenie organu, jest niedopuszczalne, gdyż wprowadza potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju przewozu. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 135 k.p.a. wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji jest pozostawione do uznania organu administracji i może nastąpić jedynie w uzasadnionych przypadkach. W sprawie organ nie dopatrzył uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku mając na uwadze fakt, że spółka wielokrotnie dopuszcza się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, pomimo wielu już zapadłych wyrokach sądu administracyjnego stwierdzających te naruszenia. Na decyzję A. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji, zawieszenie postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. art. 7, 10, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 oraz 138 k.p.a. – przez brak wymaganych ustaleń do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Naruszenie art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 87 ust. 1 u.t.d. w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego przez przyjęcie, że ustalono przewóz okazjonalny osób na podstawie paragonów fiskalnych. Naruszenie art. art. 7, 7, 8, 10 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 138 § 1 i § 2 i art. 140 k.p.a. w wyniku oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego, a mających wykazać brak podstaw do zastosowania art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Wskazywano na naruszenia art. 18. ust. 5 lit. a) u.t.d. przez niezasadne przyjęcie, że w pojeździe zamontowano taksometr oraz na naruszeni art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. przez niezasadne przyjęcie, że na pojeździe umieszczono oznaczenia identyfikujące skarżącą i podające jej numer telefonu. Naruszono również art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. przez niezasadne przyjęcie, że na dachu pojazdu była umieszczana podświetlana lampa. Dokonano również błędnej wykładni art. 4 ust. 11 u.t.d. przez przyjęcie, że skarżąca wykonywała jakikolwiek przewóz okazjonalny osób. Wskazano również na naruszeni przepisów Konstytucji RP (art. art. 20, 22, 31 ust. 3 i 32) przez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d, który jest sprzeczny z tymi przepisami. Skarżąca uzasadniała wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tym, że jej wykonanie może doprowadzić spółkę do bankructwa. Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazywano, że pod sygnaturą [...] toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie o stwierdzenie niezgodności z prawem art. 18 ust. 5 u.t.d., a więc wynik tego postępowania będzie miał wpływ na postępowanie przed sądem administracyjnym. Podkreślając, że organ administracji nie zebrał w sprawie wystarczający dowodów do jej rozstrzygnięcia stwierdzono, iż nie wykazano by skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny osób. Należało zatem postępowanie administracyjne umorzyć. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. organ I instancji bezpodstawnie, z naruszeniem art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 87 ust. 1 u.t.d. w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, oddalił wszystkie wnioski dowodowe skarżącej. Nie mógł zatem na podstawie dokumentu fiskalnego (paragonu), który nie podlega kontroli w świetle art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., ustalić, że był wykonywany przewóz osób. Wskazując na dokumentację fotograficzną wykonaną w czasie kontroli spółka zaprzeczała by w pojeździe był zainstalowany taksometr stwierdzając, że zeznania świadka w tym zakresie nie wnoszą nic istotnego. Taksometr jest urządzeniem prawnie zdefiniowanym w § 3 pkt 20 rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych, której to definicji nie odpowiada zamontowane urządzenie. Co do umieszczenia na dachu pojazdu niedozwolonego urządzenia przez art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. skarżąca stwierdzała, że z dokumentacji fotograficznej i protokółu kontroli nie wynika by baner ten był podświetlany oraz by był zaopatrzony w instalację elektryczną. Zeznania kierowcy w tym zakresie nie przesądzają tej kwestii. Dlatego konicznym było uwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie opinii biegłego co do tego urządzenia. Na dowód tego, że urządzenie to nie było urządzeniem w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. przedłożono opinię biegłego polonisty. Jednocześnie skarżąca postawiła zarzut decyzji naruszenia przepisów art. 7, art. 6, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 w zw. z art. 10 k.p.a. przez niezebranie koniecznego materiału dowodowego wystarczającego do wydania podjętego rozstrzygnięcia. W związku z tymi zarzutami stwierdzono, że decyzja została wydana w wyniku ustaleń dowolnych. Powołując się na treść art. 5 i art. 18 ust. 4 u.t.d. spółka twierdziła, że nieuprawnione jest podział licencji na określonej w art. 5 i w art. 6 u.t.d. (do przewozów okazjonalnych i taksówkowych), gdyż przewozy taksówkowe również są przewozami okazjonalnymi. Odnosząc się do zarzutu umieszczenia na pojeździe napisu [...] z nr [...], jako naruszającym art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. podkreślano, że nie udowodniono, by nr telefonu [...] należał do skarżącej. Tan numer telefonu należy do abonenta [...], zaś w aktach sprawy brak jest zaświadczenia operatora telekomunikacyjnego stwierdzającego przynależność tego numeru. Natomiast z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie wynika zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą i numerem telefonu przedsiębiorcy nie wykonującego przewozów. Zatem w tym zakresie organ dokonał błędnej wykładni tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Odnosząc się do wniosku zawartego w skardze o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że pod sygnaturą [...] toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d., który był podstawą materialnoprawną nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że pod ww. sygnaturą została zarejestrowana w dniu [...] września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia [...] września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której skarżący podmiot wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe. Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją aktu normatywnego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia. Jednakże rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować od tego, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W rozpoznawanej sprawie w zarzutach formułowanych w skardze skarżąca wskazywała na występującą (w jej ocenie) niezgodność uregulowań zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 189/09 dotyczącym analogicznego stanu faktycznego, w której Sąd ten również nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnianego także jak w rozpoznawanej sprawie zawisłością przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy pod sygnaturą [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącej o naruszeniu przez organ administracji art. 4 pkt 11 u.t.d. Zdaniem skarżącej w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera a wydruk z paragony fiskalnego nie stwierdzał jaki przewóz kierowca wykonał wcześniej, więc nie można było uznać, że zostały naruszone przepisy ustawy o transporcie drogowym. Należy zauważyć, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a ponadto na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne jakim posługują się taksówki, w pojeździe znajdowała się kasa fiskalna podłączona do taksometru. Kierujący pojazdem nie wykazał by był w czasie kontroli na urlopie i znajdował się na drodze w celach prywatnych. Natomiast w swoich zeznaniach podał, że wykonywał usługi przewozu kontrolowanym pojazdem na rzecz skarżącej spółki. Dowodem na potwierdzenie tych zeznań są paragony fiskalne zabezpieczone w trakcie kontroli, które wbrew twierdzeniom spółki (zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a.) były dowodami w sprawie. Należy bowiem podkreślić, że w myśl wymienionego przepisu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawa, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie Sądu w składzie orzekającym nie było sprzeczne z prawem dopuszczenie dowodu z tych dokumentów. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc także zdjęcia fotograficzne, jeżeli tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącą zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie skarżącej o nieuzasadnionym przyjęciu jako dowodu w sprawie również protokółu kontroli nie było trafne. Wskazywanie w tym zakresie na postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego nie może wyłączać zasad dowodzenia określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wywodzenie przez skarżącą na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli zawartych w protokóle kontroli jedynie do wskazanym w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 74 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład jej art. 18. W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężna. Innymi słowy, przyjęcie za uzasadnioną tezę skarżącej, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. Ustawa o transporcie drogowym nie zna instytucji przygotowania do popełnienia naruszenia, dlatego dla stwierdzenia, że transport drogowy jest wykonywany wystarczającym jest ustalenie, iż do wykonania tej usługi może realnie dojść. Gdyby bowiem kontrolowany pojazd i kierowca znajdowali się na drodze w celach wyłącznie prywatnych to sam pojazd nie powinien posiadać oznaczeń wskazujących na jego przeznaczenie, a kierowca powinien posiadać stosowny dokument od właściciela pojazdu (skarżącej spółki) stwierdzający na przykład fakt przebywania na urlopie i użyczenia mu samochodu przez właściciela dla celów prywatnych. Dowodów na te okoliczności spółka nie przedłożyła. Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne stwierdzenie skarżącej, iż pojazd mógł w czasie kontroli być przeznaczony, na przykład do przewozu przesyłki. Zgodnie bowiem z posiadaną licencją przez spółkę była ona uprawniona wyłącznie do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, a nie przewozu przesyłek. W kontrolowanym pojeździe nie ustalono by znajdowała się jakakolwiek przesyłka przewożona przez kierowcę. Nadto kierowca zeznając w charakterze świadka nie podał, by kiedykolwiek zlecono mu tego rodzaju przewóz. Stąd stwierdzenie spółki o tym, że zasadniczo trudni się przewozem przesyłek małogabarytowych nie zostało przez nią wykazane żadnymi dowodami. Jednocześnie skarżąca w skardze podała, że wykonuje (incydentalnie) przewozy osób obsługując konferencje, wesela, rauty itp. Jednakże spółka nie przedstawiła żadnych dowodów (np. faktur, umów itp.) na potwierdzenie wykonania tych przewozów. Nadto jak wynika z Umowy Agencyjnej zawartej w dniu [...] czerwca 2007 r. przez spółkę z kierującym kontrolowanym pojazdem – K. K. – przewozy wykonywane pojazdem poddanym kontroli dotyczyły wyłącznie przewozu osób, a nie przesyłek. Postanowienia tej umowy, o czym wspomniano wcześniej, zobowiązywały kierowcę pojazdu, nazywanego w niej "agentem", wyłącznie do przewozu osób, jak to w niej określono "...do realizacji usług okazjonalnych przewozu osób na rzecz Zleceniodawcy". Zatem twierdzenie skarżącej o wykonywaniu kontrolowanym pojazdem wyłącznie lub przede wszystkim transportu przesyłek, a wyłącznie incydentalnie przewozu osób, nie zostały przez spółkę udowodnione. W związku z tym paragony fiskalne były dowodem wskazującym na realizację przez skarżącą przewozów wykonywanych zgodnie z posiadaną licencją. Zawarta w przepisie art. 4 pkt 11 u.t.d. enumeracja negatywna wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innej od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d. jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1b licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Analiza treści powyższych przepisów wskazuje w sposób jednoznaczny, że przewozy okazjonalne są odrębnym rodzajem przewozów od transport drogowy taksówką. Dlatego do przewozów tych mają zastosowanie ograniczenia wynikające z art. 18 ust. 5 u.t.d., co do wyposażenia pojazdu wykonującego przewozy na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Umieszczenie na dachu pojazdu lampy, nazywanej przez skarżącą banerem, spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Nie muszą więc być to urządzenia koniecznie podłączone do instalacji elektrycznej i podświetlane. Należy zauważyć, że wprowadzenie powyższego zakazu było niewątpliwie podyktowane potrzebą zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, a także pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju przewozu, w rozumieniu przewozu okazjonalnego na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że jedną z charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów jest umieszczenie na dachu pojazdu urządzenia technicznego zwanego potocznie "szopką". Takim urządzeniem był ów baner imitującej urządzenie instalowane na dachu taksówki. Natomiast celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywanie transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki posiadającym akcesoria (urządzenia) mogące być zainstalowane jedynie w taksówce. Z tych względów, wobec naruszenia zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., organ administracji miał uzasadnioną podstawę do zastosowania sankcji określonej w zaskarżonej decyzji. Organ Policji zasadnie w ocenie Sądu orzekającego w sprawie nie uwzględnił wniosku dowodowego w postaci opinii biegłego polonisty co do rozumienia czym, jakiego rodzaju, było urządzenie zainstalowane na dachu kontrolowanego pojazdu. Biegła polonistka nie mogła bowiem wydać opinii o charakterze technicznym kwalifikującym przedmiotowe urządzenie, jako spełniające lub nie spełniające hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Umieszczenie na kontrolowanym pojeździe napisów z numerem telefonu również spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Zauważenia wymaga, że wymieniony przepis nie dookreśla o jakiego przedsiębiorcę chodzi, czy o tego, który wykonuje przewozy, czy o innego. Zdanie Sądu w składzie orzekającym sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., należy do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jak taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca wykonując przewóz okazjonalny, dopuściła się naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d. Pojazd posiadał na obu bokach i na pokrywie silnika oraz na tylnym zderzaku oznakowanie "[...]." z nr telefonu "[...]". Po wybraniu tego numeru telefonu można było przywołać pojazd. Zgodnie z umową o współpracy z dnia 23 grudnia 2004 r. zawartą przez [...] ze spółką A. spółka ta była zobowiązana do realizowania zleceń przewozowych wysyłanych drogą radiową przez [...]. Dlatego [...] umożliwiła spółce A. umieszczanie na jej pojazdach znaku graficznego [...] i numeru telefonu służącego do przywołania pojazdu skarżącej. Zatem numer telefonu, pod którym można było przywołać pojazd skarżącej, spełniał tę samą funkcję co numer telefonu umieszczany na taksówkach. Umieszczenie numeru telefonu pozostaje w sprzeczności z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Tym samym zarzut skarżącej o braku przesłanki z art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy nie jest trafny, a nałożona przez organ administracji kara pieniężna za naruszenie tego przepisu była uzasadniona. Sąd uznał zarzut skarżącej, o braku przesłanek do skategoryzowania urządzenia umieszczonego w kontrolowanym pojeździe jako taksometru, za niezasadny. Jak wynika ze Świadectwa Legalizacji Pierwotnej oraz ze Świadectwa Legalizacji Ponownej – dokumentów dotyczących przedmiotowego urządzenia – zostało ono zalegalizowane jako taksometr elektroniczny CEZAR Fiskalny. Do urządzenia tego możliwe było podłączenie kasy fiskalnej, co miało miejsce w kontrolowanym pojeździe, w celu dokonywania wydruków paragonów fiskalnych dla pasażerów. Ustalenia organu administracji w tym zakresie są jednoznaczne, stąd twierdzenie skarżącej o tym, że przedmiotowe urządzenie nie było taksometrem nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym w sprawie. Zainstalowanie takiego urządzenia spełnia przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Urządzenie to było nie tylko zainstalowane ale również używane przez kierowcę dowodem czego są zabezpieczone w toku kontroli paragony fiskalne. W związku z tym nałożenie kary pieniężnej w tym zakresie było również zasadne. Za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika, bowiem z akt administracyjnych, Komendant Rejonowy Policji [...] w W. w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. Należy zaznaczyć, iż skarżąca z możliwości tej skorzystała. Nie kwestionowała również, by organ przeprowadzał poza jej wiedzą jakieś czynności procesowe istotne dla rozstrzygnięcia. Tym samym, w ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu potwierdziły zarzuty stawiane stronie. To, że ustalenia te skarżąca interpretuje odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne (określane przez spółkę jako baner), że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli, a w pojeździe było zamontowane urządzenie, które organ określa jako taksometr, a strona skarżąca jako drogomierz. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącą tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżąca swoimi zarzutami zmierzała do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącej, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.