VI SA/Wa 1282/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. Spółka Jawna z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej kpa), art. 4 pkt 4, art. 33, art. 4 pkt 22 lit. a, 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania P. Spółka Jawna, od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 (słownie: osiem tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu [...] września 2014 r. w W. na ul. [...] przeprowadzono kontrolę drogową samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan K. O. W imieniu P. Sp. J. z siedzibą w S. kierowca przewoził towary zakupione przez jego pracodawcę. Kierowca wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne ww. P. - bez wymaganego zaświadczenia. Ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Pismem z dnia [...] października 2014 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2014 roku o nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za przewóz drogowy na potrzeby własne - bez wymaganego zaświadczenia. W dniu [...] grudnia 2014 roku strona złożyła odwołanie od wymienionej decyzji, w którym wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. W odwołaniu strona podniosła, że w dniu kontroli posiadała zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane w dniu [...] października 2010 r. i ważne do dnia [...] września 2013 r. Następnego dnia po przeprowadzonej kontroli strona wystąpiła o wydanie nowego zaświadczenia i otrzymała je w dniu [...] września 2014 r. ważne bezterminowo. Organ centralny wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., że w myśl art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym za niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – należy uznać przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Stosownie do art. 33 ust. 1-3 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.3 załącznika nr 3). W ocenie organu odwoławczego strona skarżąca wykonywała niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - w rozumieniu definicji z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Do tej kategorii przewozów ustawa pozwala zaliczyć przejazdy wykonywane pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Wymogiem zaliczenia tych przejazdów do kategorii niezarobkowych przewozów drogowych jest spełnienie przez nie szeregu warunków. Zdaniem organu odwoławczego, podzielającego stanowisko organu I instancji, strona skarżąca te warunki spełniała. Pierwszym z nich jest wykonywanie przejazdu pojazdem przeznaczonym do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy. Strona ten warunek spełniła. W przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalił, że pracownik skarżącej spółki został zatrzymany do kontroli drogowej w czasie przewożenia towarów zakupionych przez stronę. Jednym z rodzajów działalności prowadzonej przez skarżącą spółkę jest handel towarami (dowody: informacja z KRS, faktury). Pracownik skarżącej spółki przewozu towarów przeznaczonych do dalszej odsprzedaży, wykonał przejazd polegający na wykonywaniu pomocniczej działalności w stosunku do jej działalności podstawowej. Kolejnym warunkiem zaliczenia przejazdu do kategorii niezarobkowych przewozów drogowych jest wykonywanie przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Kontrolowany pojazd prowadził Pan K. O., który jest pracownikiem skarżącej spółki zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, tym samym skarżąca spółka wypełniła dyspozycję przepisu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym (dowód: protokół przesłuchania świadka). Ponadto wskazać należy, że pojazd poddany kontroli w dniu [...] września 2014 r. jest własnością skarżącej spółki. Przepis art. 4 pkt 4 stanowi, że przedsiębiorca wykonujący niezarobkowy przewóz drogowy jest obowiązany legitymować się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem samochodowym. Skarżąca spółka będąc właścicielem pojazdu, którym kierowca Pan K. O. przewoził zakupiony towar, spełniła również ten warunek (dowód: dowód rejestracyjny pojazdu). Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało jednak, że skarżąca spółka w dniu kontroli nie posiadała ważnego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania niezarobkowego przewozu rzeczy. Obowiązek posiadania zaświadczenia do wykonywania niezarobkowego przewozu - przewozu na potrzeby własne - wynika z wyżej powołanego art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego skarżąca spółka powinna posiadać zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wykonując przewóz, a kierowca powinien je okazywać podczas kontroli drogowej. Skarżąca spółka w dniu kontroli nie posiadała takiego zaświadczenia. Jak wskazała w odwołaniu takie zaświadczenie uzyskała dopiero w dniu [...] września 2014 r. tj dwa dni po dokonanej kontroli. Konsekwencją powyższego było nałożenie kary w wysokości 8000 złotych za brak stosownego zaświadczenia. Organ wskazał na treść załącznika nr 3 (lp. 1.3) do ustawy o transporcie drogowym, który wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych. Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, że w zaistniałej sytuacji wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych było w pełni zasadne i zgodne z przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. wniosła P. Spółka Jawna z siedzibą w S. Strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ewentualnie o zmniejszenie nałożonej kary. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że nie była świadoma, iż zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne straciło ważność. Powyższe uchybienie nastąpiło bez winy skarżącej zaś uiszczenie tak wysokiej kary może spowodować utratę płynności finansowej firmy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stanowił art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi przepis art. 92a ust. 6 ustawy. Przywołana regulacja przewiduje odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest, co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. W tym miejscu należy wskazać na treść załącznika nr 3 (lp. 1.3) do ustawy o transporcie drogowym, który wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych. Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy gdzie ustalono, że strona skarżąca wykonywała przewóz rzeczy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - w pełni zasadne było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych. Taka właśnie wysokość kary określona została przez ustawodawcę w załączniku nr 3 (lp. 1.3) do ustawy o transporcie drogowym. W sprawie niniejszej strona nie kwestionowała faktu, iż przewóz na potrzeby własne wykonywany był bez posiadania stosownego, ważnego zaświadczenia. Z tych względów nie można uznać, że zaskarżona decyzja jak też decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - skargę oddalił.