VI SA/Wa 1288/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi "R." z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości handlowej oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Główny Inspektor) po rozpatrzeniu odwołania "R. " Sp. j. B. L. i wspólnicy z siedzibą w G. – po zmianie "R. " Sp. z o.o. - Sp. j. z siedzibą w G. (dalej skarżąca), uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Wojewódzki Inspektor) z [...] listopada 2011 r. i wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego: E. " a'350g w ilości 636 szt., oznakowana datą minimalnej trwałości: najlepiej spożyć przed końcem: numer partii na wieczku 26a 105, 01 2013, w cenie jednostkowej netto 4,6 zł/szt. (+8% VAT), o łącznej wartości netto 2.925,60 zł, nieodpowiadającej jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (dalej jako konfitura). Nakładając ww. karę Główny Inspektor działał w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 21 w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. nr 187, poz. 1577 ze zm.), dalej ustawa o jakości. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...],[...],[...] i [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Inspektor przeprowadził kontrolę skarżącej w zakresie jakości handlowej przetworów owocowych i warzywnych, z uwzględnieniem produktów z grupy P. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół. W toku kontroli ([...] kwietnia 2011 r.) pobrano do badań laboratoryjnych próbki konfitury i w wyniku ich przeprowadzenia okazało się, że zawartość jednego z trzech badanych opakowań nie spełniała wymagań jakości handlowej, zadeklarowanych przez producenta w "Karcie produktu" (dalej Karta), a to z uwagi na niewłaściwą konsystencję ("lejąca masa") oraz ze względu na zaniżoną zawartość ekstraktu ogólnego (51,7+- 0,5%). Wyniki tych badań zapisano w sprawozdaniu z badań. Jak wynika z Karty konfitura powinna posiadać konsystencję "zżelowanej, lekko lejącej masy", a zawartość ekstraktu ogólnego, oznaczonego refraktometrycznie, powinna wynosić nie mniej niż 55%. Mając na względzie stwierdzone nieprawidłowości Wojewódzki Inspektor prawidłowo wszczął wobec skarżącej postępowanie. W jego toku skarżąca wniosła zastrzeżenia do ww. wyników badań i zwróciła się o ponowne ich przeprowadzenie - na próbkach zabezpieczonych w trakcie kontroli i pozostawionych u niej, tym razem w obecności jej przedstawiciela. Zadaniem skarżącej badania zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, lub przy zapisie wyniku doszło do tzw. "czeskiego błędu" – w liczbie 51,7 % przestawiono cyfrę "1" z cyfrą "7". Nadto wyraziła pogląd, że ocena konsystencji konfitury jest bardzo subiektywna, bowiem wykonywana organoleptycznie, wobec czego nie musi być prawidłowa. Ponownie wykonane badania potwierdziły poprzednio stwierdzone nieprawidłowości – zawartość ekstraktu ogólnego wynosiła tym razem 51,4 +- 0,5 %. Skarżąca ponownie wniosła o przeprowadzenie badań, tym razem na wtórniku próbki przedmiotowej partii konfitury. Organ zlecił więc badania, w wyniku których stwierdzono, że rzeczona na wstępie partia konfitury nie odpowiada deklarowanej przez skarżącą jakości, z uwagi na zaniżoną zawartość ekstraktu ogólnego w dwóch opakowaniach jednostkowych na trzy badane - zawartość ekstraktu ogólnego wynosiła 51,8 +- 0,4 % oraz 52,6 +- 0,4 %. W odpowiedzi na zalecenia pokontrolne skarżąca poinformowała, że wstrzymała sprzedaż zakwestionowanej partii konfitury, i aby zapobiec nieprawidłowościom zmieniła recepturę jej produkcji oraz opracowała nową instrukcję zwalniającą wyrób do klienta, na podstawie której asortyment przed etykietowaniem jest raz jeszcze badany za zawartość ekstraktu. Taki stan rzeczy stał się podstawą do wymierzenia skarżącej przez Wojewódzkiego Inspektora kary pieniężnej w kwocie 3.000 złotych. Za podstawę materialno-prawną organ powołał art. 40a ust. 4 w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 3, ust. 5 i art. 21 ustawy o jakości. Uzasadniając wysokość kary organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Zgodnie z powyższym skarżąca nie dołożyła należytej staranności w zapewnieniu na wszystkich etapach produkcji wymaganej jakości handlowej konfitury, ponieważ zaistniały rozbieżności pomiędzy rzeczywistą jakością produktu, a tą deklarowaną w Karcie. W odniesieniu do dotychczasowej działalności Wojewódzki Inspektor ustalił, że na skarżącą w 2011 r. nałożono już karę pieniężną z tytułu niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Nadto organ wskazał na wysokość osiągniętego przez skarżącą przychodu (5.841.000,00 złotych), na wielkość obrotu całą – nie tylko zakwestionowaną partią konfitury (6.364,00 złotych) oraz pięciokrotną wartość korzyści majątkowej, uzyskanej przez skarżącą z wprowadzenia do obrotu kwestionowanej partii konfitury (15.804,60 złotych). Od tej decyzji skarżąca w terminie złożyła odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 i art. 40 a ust. 5 ustawy o jakości. W ocenie odwołującej się organ błędnie zastosował w sprawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości, bowiem wymierzył karę bez ustalenia, jaką korzyść - rozumianą jako dochód przyniosła, bądź mogła jej przynieść sprzedaż zakwestionowanej konfitury, a także bez wskazania okresu, w jakim osiągnęła ww. wysokość obrotów. Nadto jej zdaniem błędnie w sprawie przyjęto, że wszystkie produkty o ww. nazwie były wadliwe, skoro tylko w jednym opakowaniu wykazano zaniżoną zawartość ekstraktu ogólnego. Nadmieniono, że przy wyliczaniu kary organ nie powinien opierać się na wielkości obrotów ogółem w odniesieniu do przedmiotowej konfitury, ale na korzyści majątkowej uzyskanej ze sprzedaży jedynie partii konfitury wadliwej. Jednocześnie skarżąca wskazała, że art. 40a ust. 3 ustawy o jakości nie definiuje wprost korzyści majątkowej jako ceny. W jej ocenie stopień naruszenia przez nią przepisów o jakości handlowej był znikomy i fakt ten winien mieć wpływ na wysokość kary. Wskazała, że tylko w jednym opakowaniu – na sześć badanych, stwierdzono zaniżoną zawartość ekstraktu ogólnego. Główny Inspektor uchylił decyzję organu pierwszej instancji bowiem uznał, że ten - co prawda właściwie ustalił stan faktyczny sprawy, ale nakładając karę pieniężną podał błędną pięciokrotną wartość korzyści majątkowej brutto tj. 15.804,60 złotych, zamiast 15.798,25 złotych Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uznał je za bezzasadne. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Wojewódzki Inspektor na wniosek skarżącej przeprowadził trzykrotnie badania, które za każdym razem wykazywały nieprawidłowości; ostatecznie w sposób właściwy ustalono skat faktyczny sprawy, który dawał podstawę do zastosowania wobec skarżącej sankcji. Wymierzając skarżącej karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych Główny Inspektor podał, że bezspornie – co wynikało z potrójnych badań laboratoryjnych, rzeczona na wstępie partia konfitury nie odpowiadała jakości deklarowanej przez skarżącą w Karcie. Badania te wykazały, że próbki zawierały niższą zawartość ekstraktu ogólnego (tj. kolejno 51,7 +- 0,5%; 51,4 +- 0,5%; 51,8 +- 0,4% i 52,6 +- 0,4%) niż deklarowana 55%. Przy wymierzaniu kary organ odwoławczy, mając na uwadze przesłanki określone w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości uznał stwierdzone w wyniku badań zaniedbania, jako czyn o znacznym stopniu szkodliwości, gdyż konsument ma niezaprzeczalne prawo nabywania produktów o jakości zgodnej z zadeklarowaną przez producenta. Odnośnie zakresu stwierdzonego naruszenia oznaczył go na poziomie średnim, z uwagi na łączną wielkość – 636 szt. i łączną wartość – 2.925,60 złotych. W zakresie stopnia zawinienia Główny Inspektor uznał, że skarżąca ponosi winę umyślną z zamiarem ewentualnym, bowiem jako profesjonalista działający na rynku przetworów nie podjęła wszelkich działań, eliminujących ryzyko wprowadzenia do obrotu produktów, nieodpowiadających wymaganiom przepisów ustawy o jakości. Co do dotychczasowej działalności skarżącej Główni Inspektor wskazał, że na skarżącą w 2011 r. nałożono karę pieniężną 2.200,00 złotych za wprowadzenie do obrotu artykułu, nieodpowiadającego wymaganiom jakości handlowej tj. zawierającego organiczne zanieczyszczenia, zaniżoną kwasowość ogólną oraz niewłaściwą zawartość trzonków i kapeluszy. Pochylając się zaś nad wielkością obrotów przywołał te wskazane przez Wojewódzkiego Inspektora i stwierdził, że są to obroty skarżącej z 2010 r. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku wyjaśnienia przez Wojewódzkiego Inspektora pojęcia "korzyść majątkowa" organ odwoławczy podał, że przepisy ustawy o jakości handlowej nie definiują tego pojęcia, jednak stosownie do art. 115 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. nr 88, poz. 553, ze zm.), dalej jako k.k. "Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego". Zgodnie z art. 115 § 4 k.k. "przez korzyść majątkową należy rozumieć przysporzenie majątku albo uniknięcie strat lub obciążeń majątku, a więc zarówno zwiększenie aktywów, jak i zmniejszenie pasywów majątkowych (...) prawo karne interesują jedynie korzyści majątkowe uzyskiwane bezprawnie, w wyniku popełnienia czynu zabronionego" (Komentarz do Kodeksu karnego, Andrzej Marek, Dom Wydawniczy ABC, 2005 r., str. 335). W tym zakresie organ powołał się także na uchwałą Sądu Najwyższego (VII KZP 41/78), w myśl której korzyścią majątkową "jest każde przysporzenie majątku sobie lub innej osobie albo uniknięcie w nim strat, z wyjątkiem jedynie tych wypadków, gdy korzyść taka przysługuje sprawcy lub innej osobie zgodnie z istniejącym w chwili czynu stosunkiem prawnym". W związku z powyższym - zdaniem Głównego Inspektora, jest to pojęcie, które należy interpretować szeroko i wiązać z wprowadzeniem do obrotu artykułów rolno-spożywczych o nieodpowiedniej jakości handlowej. Odnosi się ono bezpośrednio do wartości artykułów wprowadzanych do obrotu oraz do określonego działania przedsiębiorcy. W związku z taką argumentacją, aby określić wartość korzyści majątkowej należy ustalić wartość artykułów, które zostały wprowadzone przez przedsiębiorcę do obrotu pomimo, że nie spełniały wymagań w zakresie jakości handlowej. Zatem podstawą do ustalenia wysokości kary winna być "korzyść majątkowa" rozumiana, jako uzyskana cena, za którą zostały sprzedane wadliwe artykuły lub, za którą mogły zostać one sprzedane. Wobec tego ww. partia konfitury stanowiła podstawę do określenia wysokości korzyści majątkowej, którą organ oznaczył jako 15.798,25 złotych (pięciokrotna łączna wartość – kwota brutto – korzyści majątkowej). W ocenie organu nałożona na skarżąca kara jest adekwatna do stopnia zawinienia. Od powyższej decyzji Głównego Inspektora skarżąca w terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora, zarzuciła naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w odwołaniu i oceniła, że decyzje – mimo, że uznaniowe, zawierają w swych uzasadnieniach lakoniczne i niejasne stwierdzenia. Brak w nich wskazania sposobu wyliczenia nałożonej kary pieniężnej. Organy nieprawidłowo ustaliły jaką korzyść majątkową uzyskała ona z wprowadzeni do obrotu partii wadliwej konfitury. W ocenie skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest również wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł rozstrzygając sprawę. Skarga zawarła również zarzuty, dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. błędną wykładnie art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, poprzez definiowanie pojęcia "korzyści majątkowej" w oparciu o Kodeks karny, a nie ustawę o jakości. Skarżąca uważa, iż przy tej interpretacji należy odnieść się do znaczenia, jakie nadają mu normy języka polskiego. I tak "korzyść" w myśl słownika języka polskiego oznacza "zysk", "pożytek", natomiast pod pojęciem "zysk" należy rozumieć "nadwyżka wpływów nad wydatkami w działalności gospodarczej", "dochód", "zarobek". Zatem w jej ocenie korzyścią majątkową jest cena, za którą mogą być sprzedane kwestionowane co do jakości handlowej produkty, lub za którą zostały one sprzedane. W związku z powyższym przychód określony przez organy nie stanowił korzyści majątkowej, ponieważ nie uwzględniono przy jego wyliczeniu kosztów, jakie skarżąca poniosła przy produkcji przedmiotowej partii konfitury. Ostatecznie przyjęcie, iż wartość partii produktu w kwocie 3.159,65 złotych brutto stanowiła korzyść majątkową było błędne. Skarżąca podniosła, iż żaden z organów nie przeprowadził postępowania, mającego na celu ustalenie rzeczywistej korzyści majątkowej w niniejszej sprawie, a ograniczyły się jedynie do żądania informacji o jej ogólnym obrocie wszystkimi produktami w 2011 r. W skardze wyrażono pogląd, że wymierzona kara jest nieproporcjonalna do wartości sprzedaży 636 szt. zakwestionowanego produktu, która wynosiła 3.159,65 złotych brutto, co również stanowiło naruszenie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości. Skarżąca zarzuca, iż nie wyjaśniono na podstawie jakich przesłanek wymierzono tak wysoką karę pieniężną. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Nadto uznał, że w niniejszym postępowaniu nie sposób było przeprowadzać dowody natury ksiegowo-finansowej, na okoliczność ustalenia kosztów produkcji zakwestionowanej partii konfitury. Przypomniano, że wymierzona kara w kwocie 3.000,00 złotych jest niższa od wartości brutto przedmiotowej partii – 3.259,65 złotych, która w niniejszej sprawie stanowiła także korzyść majątkową. Nadto kara ta stanowi 19% kary maksymalnej, która w niniejszej sprawie mogłaby wynosić 15,798,25 złotych (pięciokrotna łączna wartość – kwoty brutto – korzyści majątkowej). Ostateczna kara w ocenie organu jest adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości oraz wielkości i wartości kwestionowanej partii konfitury, a także stanowi odczuwalną dolegliwość, którą skarąca jest w stanie ponieść. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako Sąd) w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem badania Sądu była decyzja Głównego Inspektora, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu konfitury o niewłaściwej jakości handlowej. W skardze skarżąca sformułowała wobec tej decyzji dwie grupy zarzutów - zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz zarzuty dotyczące procedury. W zakresie prawa materialnego zarzuty sprowadzają się do błędnej wykładni art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, polegającej na przyjęciu, że przez "korzyść majątkową" należy rozumieć korzyć majątkową, o której mowa w art. 115 § 4 k.k. Zarzuty o charakterze procesowym dotyczą zaś naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną analizę materiału dowodowego, uznaniowe oraz błędne naliczenie wysokość kary pieniężnej. Przepis art. 3 pkt 5 ustawy o jakości zawiera definicję jakości handlowej. Są to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Natomiast art. 4 ust. 1 ustawy o jakości stanowi, że wprowadzone do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W przedmiotowej sprawie ustalono, że skarżąca w Karcie produktu zamieściła charakterystykę jakościową produkowanej przez siebie konfitury, z której m.in. wynika, że jej konsystencja powinna byś zżelowaną, lekko lejącą się masą, a zawartość w niej ekstraktu ogólnego oznaczyła na poziomie min. 55%. W wyniku przeprowadzonej kontroli oraz badań laboratoryjnych stwierdzono niezgodność zadeklarowanych w Karcie cech produktu ze stanem rzeczywistym. Wyniki trzech analiz wykazały, że konsystencja konfitury miała postać lejącej się masy – tak więc innej niż zadeklarowana; a zawartość ekstraktu ogólnego wynosiła kolejno 51,7 +- 0.5 %, 51,4 +- 0.5 % oraz 51,8 +- 0,4 % i 52,6 +- 0,4 %, tak więc była niższa od zadeklarowanej w Karcie. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega każe pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzanie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Kara pieniężna wymierzana na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 powinna mieścić się w granicach od 500 zł do pięciokrotności wartości kwestionowanej partii i nie ma charakteru uznaniowego. Sąd odnosząc się do zarzutu błędnej interpretacji ww. art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości wyjaśnia, że w ustawie o jakości brak jest definicji "korzyści majątkowej". W takim wypadku - jeżeli dany akt prawny nie zawiera definicji określonego pojęcia, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, należy - jak słusznie zauważył organ, odwołać się do kodeksowego znaczenia powyższego pojęcia (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 1994 r., sygn. akt K 2/94). I tak wg definicji "korzyści majątkowej" zawartej w art. 115 § 4 k.k., należy przez nia rozumieć "korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego". Również jak słusznie zauważył organ, korzyść majątkową z ustawy o jakości należy powiązać z obrotem, a to dlatego, że ostateczne nałożenie kary wiąże się z wprowadzaniem do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej, określonej w przepisach lub deklarowanej przez producenta. Reasumując - zdaniem składu orzekającego, podstawą do ustalenia wysokości kary, winna być "korzyść majątkowa" rozumiana, jako uzyskana cena, za którą zostały sprzedane wadliwe artykuły, lub - jak w niniejszej sprawie - za którą mogły zostać one sprzedane. Skoro w sprawie ustalono, że łączna wartość brutto zakwestionowanej partii konfitury to 3.159,65 złotych, to owa wartość słusznie zostala uznana za ww. korzyść majątkową, uzyskaną przez skarżącą. A zatem jeżeli kara z art. 41a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości może być nałożona od 500 zł do pięciokrotności uzyskanej wartości korzyści majątkowej, to wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej została ustalona prawidłowo. Ponadto kara ta - w wysokości 3.000,00 złotych, spełni swoją funkcję prewencyjną. Jest ona wyraźnym ostrzeżeniem dla skarżącej na przyszłość, mającym na celu zapobieżenie powstawaniu nagannych praktyk rynkowych. Także spełni ona funkcję represyjną, gdyż wydaje się, że stanowi wystarczającą dolegliwość dla skarżącej, nie niosąc za sobą jednocześnie ryzyka wyeliminowania jej z obrotu gospodarczego. Ostatecznie wskazać też należy, że jednym z głównych celów ustawy o jakości jest ochrona konsumentów, którzy nie mają adekwatnych instrumentów, dla ochrony swych praw przed nieuczciwymi praktykami kupieckimi. Dlatego w ocenie Sądu kary wymierzane w tego rodzaju sprawach, uwzględniając kryteria ich wymierzenia przewidziane w art. 40a ustawy o jakości, nie mogą mieć symbolicznego charakteru. Ustalając wysokość kary pieniężnej organy kierowały się dyspozycją art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, a Główny Inspektor uwzględnił przy tym stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszania i dotychczasową działalność skarżącej, czmy dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż organ w sposób prawidłowy zbadał i ocenił materiał dowodowy, mając na uwadze treść art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.