VI SA/Wa 1289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]) w przedmiocie uchylenia kategorii zaszeregowania obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. Z. Sp. j. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2018 r., znak [...] wydaną w przedmiocie uchylenia kategorii zaszeregowania obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Autor wniosku – profesjonalny pełnomocnik – wskazał, że udzielenie Spółce ochrony tymczasowej jest zasadne, albowiem wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalną szkodę w postaci spadku renomy, utraty klienteli i płynności finansowej Strony. W konsekwencji, doprowadzi to do zamknięcia hotelu prowadzonego nieustannie od ponad 30 lat. Następnie przytoczono dwa orzeczenia sądów administracyjnych, mocą których udzielono ochrony tymczasowej przedsiębiorcom ze względu na ryzyko paraliżu ich działalności gospodarczej (postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 333/16 oraz postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1242/11). Postanowieniem z dnia 17 lipca 2018 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanym przypadku Sąd musiał rozważyć zasadność udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej, polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, wydanej w przedmiocie uchylenia kategorii zaszeregowania obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich. Powyższa decyzja ma bez wątpienia istotne znaczenie dla działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę. Wykreślenie z ewidencji obiektów hotelarskich jest doniosłym aktem administracyjnym, stąd podzielić należy argumentację zawartą w przywołanych we wniosku postanowieniach sądów administracyjnych, że w takim przypadku sąd powinien rozpatrzyć zasadność udzielenia ochrony tymczasowej ze szczególną starannością. Podkreślenia jednak wymaga, że uprawdopodobnienie istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na Skarżącej i nie może polegać na sformułowaniu w skardze samego wniosku i ogólnikowego uzasadnienia. Powinno ono wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu, w szczególności dla sytuacji finansowej Skarżącej. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Powyższe dotyczy w szczególności sytuacji, w której autorem wniosku jest profesjonalny pełnomocnik, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Podkreślenia wymaga, że do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, tj. wyciągów, umów czy rachunków, obrazujących sytuację ekonomiczną skarżącej Spółki. W tej sytuacji Sąd nie mógł dokonać realnej oceny sytuacji finansowej Strony i dlatego nie zdecydował się na udzielenie jej ochrony tymczasowej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.