VI SA/Wa 129/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie cofnięcia koncesji w zakresie obrotu bronią i amunicją oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 134, poz. 1436), po rozpatrzeniu zażalenia R. P. – skarżącego w niniejszej sprawie - na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. podejmujące z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia R. P. udzielonej dnia [...] maja 2003 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji koncesji Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, iż w dniu 20 lipca 2004 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia udzielonej skarżącemu przez organ koncesji Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego "[...]" R. P. w zakresie obrotu bronią i amunicją. Powodem wszczęcia przedmiotowego postępowania był fakt, iż Prokuratura Rejonowa w K. wniosła przeciwko R. P. do Sądu Rejonowego w K. akt oskarżenia o przestępstwa umyślne z art. 222 § 1 i art. 224 § 2 w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 roku o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67 poz. 679 z późn. zm.), stanowi podstawę do cofnięcia koncesji. W dniu 16 listopada 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uzyskał informację z Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny, że w powyższej sprawie karnej o sygnaturze akt [...] został wyznaczony termin rozprawy na dzień 14 grudnia 2004 r. W tej sytuacji organ w dniu [...] listopada 2004 r. postanowił do czasu rozstrzygnięcia sprawy (sygn. akt [...]) zawiesić przedmiotowe postępowanie uznając, że wydanie obiektywnego i jednoznacznego rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...] będzie możliwe po zakończeniu postępowania sądowego wobec oskarżonego R. P.. Pismem z dnia 2 września 2005 r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny w K. poinformował organ, że wyrokiem Sądu Okręgowego w K. IV Wydział Karny Odwoławczy (sygn. akt [...]) z dnia [...] maja 2005 r. został utrzymany w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2004 r. (sygn. akt [...]) uznający oskarżonego R. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. o przestępstwo z art. 222 § 1 kk. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wobec tych okoliczności Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania i postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia R. P. udzielonej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji koncesji Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją. W dniu 17 listopada 2005 r. do organu wpłynęło zażalenie R. P. na powyższe postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania. R. P. "zaskarżając w całości wydane postanowienie podniósł, iż byłoby ono zasadne w sytuacji, gdyby wyrok Sądu Okręgowego z [...] maja 2005 r. był prawomocny i zaopatrzony był w klauzulę wykonalności." Jego zdaniem wyrok prawomocny nie jest, gdyż w trybie kasacji "został zaskarżony do Sądu Najwyższego", a ten środek odwoławczy zachowuje swoją aktualność prawną, bo do dnia złożenia jego zażalenia zgodnie z art. 530 § 2 kodeksu postępowania karnego nie został odrzucony stosownym zarządzeniem prezesa Sądu Okręgowego w K. Swoje stanowisko uzasadnił powołując się na treść art. 42 § 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z którym każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu. Organ odnosząc się do powyższych zarzutów podniósł, iż argumentacja R. P. odnośnie braku prawomocności wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w K. jest błędna. Zdaniem organu wyrok ten - jako wyrok Sądu Odwoławczego - jest prawomocny. Zgodnie bowiem z treścią art. 519 kodeksu postępowania karnego od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja. Z czego wynika jasno, iż kasacja może być wniesiona tylko od wyroku prawomocnego i jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził brak przesłanek, które uzasadniałyby uchylenie postanowienia Nr [...] dnia [...] listopada 2005 r. na podstawie którego podjęto przedmiotowe postępowanie w sprawie cofnięcia R. P. koncesji Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, iż zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i z mocy samego prawa nie może być ważne. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż nie ma podstaw do uwzględnienia skargi na zaskarżone postanowienie. Jednocześnie pełnomocnik organu radca prawny P. R. na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007r. wniósł o oddalenie skargi na zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym w przedmiotowej sprawie, przepisy dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania zostały zastosowane prawidłowo. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] maja 2005 r. (sygn. akt [...]) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2004 r. (sygn. akt [...]) uznający oskarżonego R. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. o przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wobec tych okoliczności organ koncesyjny prawidłowo uznał, iż ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania i postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. podjął z urzędu przedmiotowe postępowanie. Organ słusznie wskazał, że nie sposób przyjąć argumentacji Strony dotyczących braku prawomocności wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy w K.. Wyrok ten - jako wyrok Sądu Odwoławczego - jest prawomocny, co potwierdza stosowna klauzula z dnia 2 września 2005 r. Zgodnie z treścią art. 519 zd. 1 Kodeksu postępowania karnego: od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja. Wynika z tego, iż kasacja może być wniesiona tylko od wyroku prawomocnego. Poza tym kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Art. 523 § 1 k.p.k. stanowi, iż kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wynika z tego, że zezwala ona na kontrolę zaskarżonego orzeczenia tylko z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa, z wyłączeniem badania ustaleń faktycznych. Nie jest więc kasacja typowym środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 425 k.p.k. Dalsze postępowanie karne prowadzone w trybie nadzwyczajnym do czasu jego zakończenia nie ma wpływu na postępowanie administracyjne. W tym stanie rzeczy, należały uznać, że postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] zostało wydane zgodnie z prawem w sposób nie naruszający art. 97 § 2 ustawy – kodeks postępowania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu z dnia [...] listopada 2005 r. jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) oddalił skargę.