VI SA/Wa 1290/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą C. (dalej też jako "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 - dalej jako "kpa"), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. - dalej też jako "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm. – dalej też jako "u.d.p."). Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły następujące okoliczności faktyczne: Dnia [...] czerwca 2013r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. B., który wykonywał przejazd z [...] do [...] z ładunkiem wody mineralnej w imieniu M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C.. W wyniku pomiaru kontrolnego pojazdu członowego dokonanego podczas kontroli stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej – 10,8 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), co oznacza przekroczenie dopuszczalnej normy o 0,8t. Ustalono również, że podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD" lub "organ I instancji"),po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2013r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Od decyzji tej M. K. złożył odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu złożonego odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Strona od w/w decyzji złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015r. sygn. VI SA/Wa 1831/14 uchylił zaskarżoną decyzję GITD oraz utrzymaną nią w mocy decyzję WITD z dnia [...] października 2013r. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że decyzje te naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sąd organ dopuścił się bowiem naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Organy orzekające o nałożeniu kary pieniężnej nie rozważyły bowiem w prawidłowy sposób okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony postępowania (art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d.), pomimo iż skarżący konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania jak i w skardze podnosił, że kierowca nie miał wpływu na rozmieszczeniu towaru na naczepie samochodu. Sąd podkreślił, że organ obszernie wskazał jak należy rozumieć użyte w ustawie pojęcia należytej staranności oraz braku wpływu na powstanie naruszenia. Jednak nie odniósł tych wywodów do okoliczności niniejszej sprawy. Organ nie wyjaśnił, więc w sposób jednoznaczny czy w sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania wszczętego przeciwko skarżącej spółce na podstawie art.140aa ust.4 pkt 1 p.r.d.. Sąd wskazał także, że organ winien odnieść się również do kwestii prawidłowości pomiaru nacisku osi, które w niniejszej sprawie były dokonane za pomocą wag nieautomatycznych SAW 10C/II w skazując przy tym, że w aktach sprawy brak było podstawowych dokumentów, mających zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów (brak było świadectwa homologacji, instrukcji użytkowania wag SAW 10C/II opracowanej przez producenta). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WITD decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] nałożył na M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: C. karę pieniężną w wysokości 5.000zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Od wskazanej decyzji odwołanie złożył M. K. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem. Decyzji zarzucono błędne zastosowanie: sankcji określonej w art. 140ab ust.1 pkt 2, oraz art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w decyzji organu I instancji w opisie naruszenia nie sprecyzowano za brak zezwolenia, której kategorii nałożona została na skarżącego kara pieniężna. Skarżący wskazał również, że nałożona na niego kara w wysokości 5.000zł jest niewspółmiernie wysoka do stwierdzonego naruszenia. Nadto zdaniem strony w ustalonym przez organ stanie faktycznym sprawy żadne z zezwoleń na przejazd pojazdem nienormatywnym nie uprawniałoby go do zgodnego z prawem wykonania przedmiotowego przejazdu. Podniósł również, że w przeszłości od wyników pomiarów osi oprócz 2% odejmowano także 200 kg. A ponadto zdaniem strony użytymi podczas kontroli wagami SAW 10C nie można było wyznaczyć masy całkowitej oraz nacisku osi wielokrotnej. Skarżący wskazał również, że kontrolujący nie wpisali do protokołu wyników pomiarów: wysokości, długości i szerokości pojazdu. Nadto zdanie strony skarżącej nie miała ona wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia bowiem zgodnie z art. 43 ust.2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe, to nadawca, odbiorca lub inny podmiot wykonujący czynności ładunkowe jest obowiązany wykonać je w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu drogowego i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi. GITD po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2016r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na ustalony w sprawie stan faktyczny. Przywołał obowiązujące przepisy oraz w skazał, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy karę należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV w wys. 5.000zł. Wyjaśnił przy tym szczegółowo sposób ustalania kategorii zezwolenia. Podkreślił, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2013r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Ważenia dokonano przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi w chwili kontroli, legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi w dniu [...] maja 2013r. przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z terminami ważności do [...] marca 2015r. Wskazane dokumenty zostały okazane kierowcy w trakcie kontroli a także kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ dodał również, że pojazd był zważony jednokrotnie oraz że kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w trakcie postępowania materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w sprawie stan faktyczny a z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Strona postępowania została ustalona w sposób prawidłowy a zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ, uznając je za niezasadne wyjaśnił, że: - odnośnie zarzutu, że za pomocą użytych podczas kontroli wag nie można dokonać pomiaru masy całkowitej oraz nacisków osi wielokrotnych pojazdów – wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono wyłącznie przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Nadto przedmiotem przewozu nie było ani drewno, ani ładunek sypki w rozumieniu ustawy p.r.d. Organ wskazał przy tym, że prowadząc ponownie postępowanie do materiału dowodowego zostały włączone zarówno instrukcja wag SAW/Seria II oraz świadectwo homologacji typu WE nr [...] o czym strona została poinformowana. - odnośnie zarzutu, że w opisie naruszenia nie wskazano na brak zezwolenia, której kategorii została na stronę nałożona kara – wskazał, że w zaskarżonej decyzji w opisie naruszenia wpisano: "Za brak zezwolenia kategorii III-VI". A nadto w jej uzasadnieniu wskazano, że parametry kontrolowanego pojazdu odpowiadały wartościom przewidzianym dla zezwolenia kategorii IV. A zatem strona wiedziała za brak zezwolenia, której kategorii nałożona została na nią kara pieniężną. - odnośnie zarzutu, że w trakcie kontroli nie dokonano pomiaru wysokości, szerokości i długości pojazdu kontrolowanego – wskazał, że w protokole z kontroli z dnia [...] czerwca 2013r. wskazano jedynie na przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. - odnośnie zarzutu dot. błędu pomiaru – wskazał, że na dzień kontroli wysokość tego błędu była uregulowana w zarządzeniu GITD nr [...] i z tego też zarządzenia wynika procedura odjęcia błędu. Wyjaśnił także, że bez względu na to który wskaźnik został by przyjęty czy stosowany przez organ zgodny z w/w zarządzeniem, czy wskazywany przez skarżącego tj. 2% + 200 kg, to dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu na drogę krajową nr [...] został przekroczony. Organ wyjaśnił przy tym, że odejmowanie błędu od wyniku ważenia nie wynika z żadnego przepisu, został on wprowadzony w/w zarządzeniem GITD na korzyść stron postępowania. -odnośnie zarzutu, niewspółmierności kary do naruszenia – wskazał, że wysokość kar nakładanych na przewoźników za dane naruszenie jest ściśle określona w ustawie p.r.d. i organy orzekające nie mają możliwości ich dowolnego kształtowania. Tym samym stwierdzenie przez inspektora konkretnego naruszenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości określonej w ustawie. Organ wskazał także, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na postawie art. 140aa ust.4 p.r.d. a strona również nie dostarczyła w tym zakresie takich dowodów, z których wynikałoby wyłącznie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia w oparciu o wskazaną powyżej regulację. Organ wyjaśnił przy tym że pojazdem członowym nie był przewożony ani ładunek sypki ani też drewno bowiem przewożono artykuły spożywcze –wodę – na paletach. Wskazał także, że przepis art. 61 p.r.d. wyraźnie określa obowiązki w zakresie przewozu ładunku, Przepis ten był i jest skierowany do nieograniczonego kręgu adresatów. Zatem także podmioty wykonujące przejazdy mają obowiązek przestrzegania nakazów płynących z tej normy. Zdaniem organu wskazana regulacja wyznacza zbiór nakazów i zakazów, którymi winien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby niedoszło do nie normatywności pojazdu. Niedostosowanie się do nich przesądza o braku należytej staranności jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem świadczy o nieprzestrzeganiu zbioru zasad, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby do naruszenia nie doszło. Wyjaśnił, że sposób doboru określonych środków (szczegółowa organizacja pracy, kształtowania stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalenie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną, a ustawodawca nie narzuca w tym względzie gotowych rozwiązań. A zatem to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Wskazał również, że miedzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Skoro bowiem ładunek podzielny przewożony jest w sposób, który powoduje przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, to trudno już o bliższy, bezpośredni i jednoznaczny związek przyczynowy między czynnościami przewozowymi a stanem nie normatywności pojazdu, szczególnie że zgodnie z art. 64 ust.1 p.r.d. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. Wyjaśnił także, że czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są one związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust.1, ust.3 pkt 1 oraz ust.4 p.r.d. Podmiot wykonujący przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140aa ust.1 p.r.d. Nie odpowiada natomiast za załadunek, gdyż z punktu widzenia przewoźnika kwestie załadunkowe nie są istotne dla odpowiedzialności administracyjnej. Ponieważ czynnością za którą odpowiada przewoźnik jest przewóz to stricte z tą czynnością należy wiązać przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd. Podkreślił przy tym, że okolicznością bezsporną jest, iż odpowiedzialność przewoźnika może być konsekwencją niewłaściwego załadowania towaru, ale nie jest to okoliczność istotna dla wyłączenia jego odpowiedzialności z uwagi na to, że odpowiada on za przejazd już załadowanego pojazdu, a zatem zawsze może przerwać łańcuch błędnych decyzji. Powyższe zdaniem organu potwierdza treść art. 36 ust.1 pkt 2 lit. a) i b) ustawy prawo przewozowe, który określa w jakich przypadkach przewoźnik ma obowiązek odmówienia przewozu rzeczy wyłączonych z przewozu oraz rzeczy podlegających szczególnym warunkom przewozu, jeżeli te nie zostały spełnione. Praktyczne znaczenie tego przepisu sprowadza się zatem do przyznania przewoźnikowi uprawnienia do odmowy przyjęcia przesyłki, która nie nadaje się do przewozu ze wskazanych w tym przepisie względów. Niedopełnienie natomiast powyższego obowiązku świadczy, zdaniem organu, o niedochowaniu przez przewoźnika należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz o jej wpływie na stwierdzone naruszenie. Z powyższych względów zdaniem organu, kwestie dot. tego kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczenia towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot wykonujący przejazd z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust.1 pkt 4 p.r.d. Tym samym, zdaniem organu, bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy są twierdzenia strony, że to załadowca powinien odpowiadać za nieprawidłowe rozmieszczenie ładunku w pojeździe. Reasumując organ odwoławczy uznał, że wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym pojazdem. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: C. zaskarżając w/w decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie a także o uchylenie decyzji WITD z dnia [...] października 2013r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1/ obrazę art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2/ błędne zastosowanie sankcji określonej w art. 140ab ust.1 pkt 2, art. 140aa ust.1-3 p.r.d. w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia tj. za brak zezwolenia kategorii IV; 3/ naruszenie art. 140ab ust.1 pkt 2, art. 140aa ust.4 p.r.d. poprzez niedostrzeżenie braku podstawy prawnej do ukarania skarżącego za przekroczenie, bowiem obowiązujące przepisy prawne wykluczają możliwość nałożenia sankcji administracyjnej w sytuacji, która zaistniała w trakcie kontroli drogowej; 4/ naruszenie art. 7, 107 § 3 k.p.a. poprzez: - ponowne niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania; - ponowne niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - ponowne załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego; - ponowne, pomimo wyroku uchylającego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty podnosząc, że jego zdaniem nie istnieje podstawa prawna dająca organowi możliwość nałożenia na skarżącego karę za przejazd pojazdem nienormatywnym, gdyż nie było możliwe uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdu skarżącego a nadto w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 35a p.r.d., gdyż aby wypełnić tę definicję przynajmniej 2 osie muszą być ponadnormatywne a w niniejszej sprawie tylko jedna oś była nienormatywna. Skarżący poniósł również, że w wypadku kontrolowanego pojazdu organ winien nałożyć karę pieniężną w wys. 500zł jak za brak zezwolenia kategorii VII gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa lub wymiar pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10% . Natomiast nałożona przez organ kara jest rażąco wysoka w stosunku do przewinienia. Skarżący wskazał również, iż jest małym przedsiębiorcą a organy obu instancji nawet nie raczyły rozpatrzyć zagadnienia adekwatności i zakresu dolegliwości stosowanej sankcji względem chronionego dobra, jakim jest znikoma szkodliwość czynu. Zdaniem skarżącego GITD nie zastanowił się nawet nad możliwością sytuacji, w której ustawodawca naruszył zasadę proporcjonalności sankcji administracyjnej (art. 2 Konstytucji RP). Zdaniem skarżącego ustawodawca racjonalnie ukształtował zasady odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej. Ta racjonalność zasadza się bowiem na założeniu, że tam gdzie możliwe jest uzyskanie zezwolenia (w przypadku ładunków niepodzielnych), za jego brak odpowiada przewoźnik, natomiast w przypadku ładunków podzielnych przewożonych pojazdem nienormatywnym odpowiedzialność ponosi kierowca i jest ona egzekwowana na podstawie procedury wykroczeniowej i norm prawa wykroczeń. Skarżący podniósł również, że proces ważenia odbywał się niezgodnie z instrukcją ważenia wagami SAW 10C oraz że kwestionuje wiarygodność dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych przyjętych przez organ I instancji, gdyż zdaniem skarżącego wskazaną wagą nie ma możliwości dokonywania pomiaru parametru rzeczywistej masy całkowitej oraz nacisku osi wielokrotnej pojazdu. Podniesiono także, że w przypadku kontroli z dnia [...] czerwca 2013r. zaszły także i inne okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika, określone w art. 140aa ust.4 pkt 1 p.r.d., gdyż nie miał on wpływu na powstanie naruszenia o czym stanowi art. 43 ust.2 ustawy Prawo przewozowe. Kierowca nie uczestniczył w załadunku, gdyż w związku z tym, że za załadunek odpowiada załadowca, kierowca nie musi go nadzorować. Ustawa Prawo przewozowe czyni bowiem załadowcę odpowiedzialnym za załadunek. Skarżący wskazał również, że w przypadku kontroli z dnia [...] czerwca 2013r. przekroczenie nacisku osi ciągnionej mogło powstać wyłącznie na skutek źle przeprowadzonych czynności załadunkowych. Tym samym w ocenie skarżącego zaszły okoliczności uchylające jego odpowiedzialność (określone w art. 140aa ust.4 pkt 1 p.r.d.). Skarżący wskazał również, że pismem z dnia [...] października 2015r. GITD skierował do WITD stanowisko, zgodnie z którym poleca odstąpienie od nakładania kar pieniężnych za przekroczenia nacisków osi, w przypadku gdy spełnione są określone w tym piśmie warunki a skarżący spełnia wszystkie wskazane w tym piśmie warunki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] maja 2016r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie organy administracji związane były oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015r. o sygn. akt VI SA/Wa 1831/14, którym Sąd uchylił decyzję GITD z dnia [...] kwietnia 2014r. oraz poprzedzającą ją decyzję WITD z dnia [...] października 2013r. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Co więcej, z art. 170 p.p.s.a. wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy). Organ ponownie rozpoznając sprawę był zatem związany oceną prawną wyrażaną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015r. sygn.VI SA/Wa 1831/14 i wskazaniami co do sposobu dalszego postępowania. Ocena ta wiąże również skład orzekający Sądu rozpoznający skargę od decyzji GITD z dnia [...] maja 2016r. Sąd rozpoznając powyższą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., gdyż zarówno z przedłożonych przez organ akt jak również uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że organ w rozpoznawanej sprawie przyjął i zastosował ocenę prawną i zalecenia zawarte we wskazanym wyżej wyroku z dnia 21 stycznia 2015r. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. W myśl przepisu art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t., z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tego przepisu. W art. 41 ust. 2 u.d.p. znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1). dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t, został określony rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. poz. 1061). Droga krajowa nr [...] przebiegająca przez miejscowość [...], gdzie został zatrzymany w dniu [...] czerwca 2013r. do kontroli pojazd członowy należący do skarżącego, została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej do 10 ton. Uwzględniając zatem wskazane wyżej przepisy, w przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że poruszający się po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] czerwca 2013r. pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki S. AG o nr rej. [...], którym wykonywano przejazd z ładunkiem wody mineralnej (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C. był pojazdem nienormatywnym. Podczas kontroli inspektorzy inspekcji transportu drogowego w wyniku pomiaru kontrolnego w/w pojazdu członowego stwierdzili bowiem, iż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 10,8 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1t w górę) a zatem przekracza dopuszczalny nacisk na drogę krajową nr [...] o 0,8t. Należy dodać, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2013r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych: [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z terminem ważności do dnia [...] maja 2015r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli. A zatem stwierdzono prawidłowo, że przewoźnik na przejazd omawianego pojazdu powinien posiadać zezwolenie kategorii IV, którego nie posiadał a które to zezwolenie uprawniało do przejazdu po drodze krajowej pojazdu nienormatywnego: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej : - 15m dla pojedynczego pojazdu, -23m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3m e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5t W myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną nakłada się przede wszystkim na podmiot wykonujący przejazd (ust. 3 pkt 1 omawianego przepisu). Zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 1-3 oraz ust.2 ww. ustawy: Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II; 2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI; 3) za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach; Przy czym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W związku z powyższym w ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenia jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV i na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 ww. ustawy nałożył karę pieniężna w wysokości 5.000 zł. W tym miejsc wyjaśnić również należy mając na względzie stanowisko skarżącego zawarte w skardze, że organ nie mógł za stwierdzone naruszenie nałożyć kary w wys. 500 zł jak za brak zezwolenia kategorii VII – jak twierdzi skarżący. Należy bowiem wskazać, że nacisk osi na drogę pojazdu skarżącego wynosiło 10,8t. Tymczasem aby można było uznać, że pojazd winien posiadać zezwolenie kategorii VII, co w wypadku braku takiego zezwolenia wiąże się z ewentualną karą w wys. 500 zł przy niedużych przekroczeniach (do 10%), to pojazd musiałby zgodnie z lp.7 załącznika nr 1 do p.r.d. mieć wymiary oraz rzeczywistą masę całkowitą większą od wymienionych w kategoriach I-VI albo naciski osi tego pojazdu musiałyby przekraczać 11,5t. Taka sytuacja nie zachodziła natomiast w niniejszej sprawie. Wyjaśnić również należy, że kara pieniężna winna być nałożona jak za brak zezwolenia kategorii VII, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., dopiero gdy nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I-VI. Nadto z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III-VII nie ma znaczenia. Ustawodawca przyjął bowiem, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W ocenie Sądu organy ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015r. włączyły do materiału dowodowego Instrukcję obsługi wag SAW/Seria II do której załączone zostało również uwierzytelnione tłumaczenie świadectwa homologacji (nr [...], 2 rewizja) typu WE dla wagi SAW....C/II, o klasie dokładności IIII a także dokonały obszernej analizy w świetle w/w dokumentów możliwości dokonywania ważenia tymi wagami w szczególności nacisków pojedynczych osi napędowych. Analiza ta pozwoliła na jednoznaczne i prawidłowe stwierdzenie, iż wskazane wagi zgodnie ze wskazaną Instrukcją ale również świadectwem homologacji są niewątpliwie przeznaczone do dokonywania pomiarów nacisków kół i osi. Tym samym brak jest podstaw do dokonania podważenia prawidłowości wykonanych w dniu 19 czerwca 2013r. pomiarów wskazanymi powyżej wagami SAW 10C/II. Powyższe oznacza, także że organy prawidłowo uznały, iż wskazany powyżej pojazd był pojazdem nienormatywnym skoro w wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,8t. Wskazać w tym zakresie również należy, że Sąd niejednokrotnie wypowiadał się w licznych orzeczeniach, że wagami typu SAW 10C/II można dokonywać ważenia zarówno nacisków kół jak i osi co wprost wynika ze świadectwa homologacji i Instrukcji obsługi (v. wyrok NSA: z dnia 21 kwietnia 2016r. sygn. II GSK 2528/14; z dnia 7 marca 2013r. sygn. II GSK 2281/11;). Natomiast za bez znaczenia dla niniejszej sprawy należy uznać argumentację podnoszoną przez skarżącego a dotyczącą ważenia wagami SAW 10C/II masy całkowitej pojazdu (DMC), gdyż w niniejszej sprawie pojazd kontrolowany w dniu [...] czerwca 2013r. nie przekraczał DMC. Organ dokonał również zgodnie z zaleceniami Sądu analizy i rozważenia okoliczności podnoszonych przez skarżącego wyłączających odpowiedzialność strony postępowania. Skarżący konsekwentnie w toku postępowania podnosił bowiem, że kierowca nie miał wpływu na rozmieszczenie towaru na naczepie samochodu. Nie uczestniczył bowiem w załadunku a załadunku bez jego udziału dokonał załadowca. A zatem zdaniem skarżącego to ten podmiot winien ewentualnie ponosić odpowiedzialność. Wskazany zarzut został również podniesiony w skardze od orzeczenia GITD z dnia [...] maja 2016r. będącego przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia sądu. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 140aa ust.4 p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust.1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: - okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia (pkt 1) lub - rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust.1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna (pkt 2). Nie ulega żadnej wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do stwierdzenia przekroczenia jedynie nacisku na pojedynczą oś napędową pojazdu oraz że pojazdem był przewożony towar w postaci butelkowanej wody na paletach. A zatem nie mógł mieć zastosowania pkt 2 wskazanego powyżej art. 140aa ust.4, gdyż przewożony towar nie był ładunkiem sypkim lub drewnem. Tym samym organ prawidłowo dokonał analizy spełnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki egzoneracyjnej z pkt 1 w/w artykułu i prawidłowo uznał, że nie występują przesłanki, które pozwoliłyby na umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o ten przepis. Skarżący nie dostarczył bowiem dowodów/okoliczności, z których wynikałoby dołożenie należytej staranności przy umieszczeniu ładunku w pojeździe i brak wpływu na powstanie naruszenia. Organ prawidłowo przy tym przyjął, że wobec braku definicji należytej staranności w ustawie Prawo o ruchu drogowym, należy się w tym zakresie posiłkować regulacją zawartą w art. 355 § 2 Kodeksu cywilnego, wiążącą należytą staranność wymaganą od podmiotów gospodarczych z zawodowym charakterem prowadzonej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju jest oceniana przy uwzględnianiu odpowiednio wysokiej wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, które winny być udziałem przedsiębiorcy podejmującego w danym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Tym samym podmiot wykonujący przejazd, wiedząc jaki ładunek przewozi, powinien podjąć stosowne czynności celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny. Natomiast sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, czy też nadzoru nad załadunkiem, ustalenie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną podmiotu wykonującego tenże przejazd. Jakiekolwiek niedostatki w tym zakresie działań podmiotu wykonującego przejazd wyłączają możliwość zastosowania umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 140aa ust. 4 p.r.d. Eliminują też przesłankę braku wpływu na powstanie naruszenia przewidzianą w tym przepisie. O zaistnieniu tej przesłanki można mówić tylko wtedy, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi więc wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Nadto przewoźnik odpowiada w zakresie swojej działalności za osoby, którymi się posługuje w wykonywaniu przewozu (tu kierowcę), jak za działania/zaniechania własne. Zauważenia wymaga również, że skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy i zwalniałyby go z odpowiedzialności za stwierdzone przekroczenie nacisku na oś. Za takowe, słusznie organ nie uznał, podnoszonej z odniesieniem się do przepisów prawa przewozowego okoliczności, że kierowca nie uczestniczył w załadunku oraz że załadunku i rozmieszczenia towaru w pojeździe dokonał załadowca. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, że o dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi na drogę miałby świadczyć fakt, że kierowca nie uczestniczył w załadunku. Należy zauważyć, że Skarżąca w świetle brzmienia art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d., była obowiązana przestrzegać normy, z której wynika, że ładunek umieszcza się na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Zachowanie normy w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie daje gwarancji normatywności pojazdu w zakresie nacisków osi na drogę, z czego podmiot profesjonalnie zajmujący się przewozami towarów powinien zdawać sobie sprawę. Wyjazd zatem na drogę publiczną pojazdem, w sytuacji, w której kierowca nie nadzorował załadunku i nie zna rzeczywistej wartości nacisku osi na drogę świadczy o niedochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i jednocześnie o niemożności zastosowania w takim przypadku art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Odnosząc się do argumentacji Skarżącej dotyczącej wpływu załadowcy na powstanie naruszenia, a co za tym idzie odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie, wskazać należy, że niewątpliwie przewóz nienormatywny jest wynikiem nieprawidłowego rozmieszczenia ładunku. Niemniej jednak obowiązujące przepisy rozdzielają odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd oraz podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Odnotować przy tym należy, że odpowiedzialność innych podmiotów niż wykonujący przejazd jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności np. załadowcy i możliwe jest równoległe nałożenie odrębnych kar pieniężnych w granicach odpowiedzialności każdego z tych podmiotów. Tym samym podmiot wykonujący przejazd nie ma możliwości uwolnienia się od swojej odpowiedzialności, powołując się na nieprawidłowe rozmieszczenie ładunku przez załadowcę. Zwolnienie z odpowiedzialności może nastąpić wyłącznie przez wykazanie wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 140aa ust. 4 p.r.d., które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanych przez skarżącego naruszeń prawa materialnego zarówno w zakresie ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i Konstytucji RP. Organ prawidłowo zastosował obowiązujące i mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego orzekające w sprawie organy nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie rację ma skarżący wskazując, że przed wydaniem skarżonej decyzji organ nie poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego, jednakże należy zauważyć, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę oparła się w całości na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji a ten pismem z dnia [...] września 2015r. poinformował skarżącego o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień dowodów oraz zapoznania się z aktami sprawy a także o dołączeniu do akt dodatkowych dokumentów w postaci Instrukcji obsługi wag oraz świadectwa homologacji. Tym samym stwierdzić należy, iż Skarżący miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz do przedłożenia własnego stanowiska w sprawie. Brak zatem zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego nie ma wpływu na wydane w sprawie rozstrzygniecie. Co do wskazanego w skardze pisma GITD z [...] października 2015 r. w sprawie odstępowania od nakładania kar pieniężnych, Sąd zauważa, że wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, instrukcje, pisma resortowe, stanowiska które nie zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej, nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć organów administracji publicznej, jak również nie mogą być podstawą oceny działań organów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. też co do tego wyrok NSA z 7 maja 2015 r. II GSK 659/14). Z tego też powodu Sąd uznał, że pismo to nie ma istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji, która umocowana jest przepisami obowiązującego prawa, a w konsekwencji pismo to pozostają bez żadnego wpływu na sposób wyrokowania Sądu w tej sprawie. Mając zatem na względzie, że organ ustalił stan faktyczny prawidłowo, wywiązując się z obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. oraz zastosował prawidłowo przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie naruszając słusznego interesu skarżącego to okoliczność, iż organ nie podzielił zarzutów Skarżącego nie oznacza, że się do nich nie odniósł. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów odwołania i wyjaśnił przyczyny, dla których zarzutów tych nie podzielił. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.