VI SA/Wa 1290/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 72, art. 79, art. 92a. art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200, dalej: "u.t.d."), lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania M. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2018 r. Powyższą decyzją, nr [...] wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d., organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. GITD wskazał w zaskarżonej decyzji, że 19 lipca 2017 r. organ I instancji zawiadomił pismem Stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w przedsiębiorstwie, która miała nastąpić [...]sierpnia 2017 r. W wyznaczonym terminie inspektorzy próbowali przeprowadzić kontrolę pod adresem ul. [...] nr [...] wskazanym w CEIDG, jako adres głównego miejsca wykonywania działalności, jednak w związku z brakiem w CEIDG oznaczenia lokalu w budynku wielorodzinnym uniemożliwiło to znalezienie lokalu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Następnie inspektorzy podjęli nieudaną próbę przeprowadzenia kontroli pod adresem wskazanym w CEIDG, jako adres korespondencyjny, tj. ul. [...], [...], [...], jednak inspektorzy pod ww. adresem nikogo nie zastali. Strona nadesłała na adres organu druk ZUS ZLA stwierdzając niezdolność Strony do pracy w okresie od 5 sierpnia 2017 r. do 11 sierpnia 2017 r. Organ I instancji pismem z 25 września 2017 r. oraz pismem z 6 listopada 2017 r. zawiadomił Stronę o zamiarze wszczęcia kontroli, która miała miejsce odpowiednio [...]października 2017 r. oraz [...] grudnia 2017 r. Strona ponownie nadała druki ZUS ZLA na adres organu stwierdzające niezdolność Strony do pracy w okresach: od 10 października 2017 r. do 22 października 2017 r., od 30 listopada 2017 r. do 7 grudnia 2017 r. oraz od 22 grudnia 2017 r. do 12 stycznia 2018 r. GITD wskazał następnie, że [...] grudnia 2017 r. inspektorzy transportu drogowego podjęli kolejną próbę przeprowadzenia kontroli pod adresem ul. [...]. [...], jednak na miejscu nie zastano Strony, ani jej przedstawiciela. Naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) zostało ujawnione w protokole z czynności nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Od decyzji z [...] lutego 2018 r. organu I instancji o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł, Strona wniosła odwołanie. Rozpatrując odwołanie GITD, zgodził się z ustaleniami organem I instancji, że Strona pomimo prawidłowego zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli nie poddała się jej w całości w siedzibie przedsiębiorcy. Organ podkreślił, że na każde zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli oraz o zmianie terminu Strona przedstawiała zwolnienie lekarskie. GITD uznał, że ze względu na fakt, że w zwolnieniach lekarskich wskazano, iż Strona nie musi leżeć, Strona mogła bez najmniejszych problemów wyznaczyć osobę do reprezentowania w czasie kontroli. Organ przytoczył treść art. 80 ust 3. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168, dalej: "u.s.d.g.") i uznał za nietrafione wyjaśnienia Strony, że była jedyną osobą upoważnioną do jej reprezentowania i nie miała możliwości wyznaczenia innej osoby ze względu na stan zdrowia jak i ze względu na specyfikę działalności, ochronę danych osobowych, tajemnicę przedsiębiorstwa i handlową oraz inne tajemnice prawnie, konstytucyjnie i konwencyjnie chronione. Organ stwierdził, że Strona nie wykazała woli współpracy z organem przeprowadzającym kontrolę ponieważ ani nie wskazała inny dogodny termin, ani nie wyznaczyła osoby upoważnionej do reprezentowania w czasie kontroli. GITD uznał za niezasadne zarzuty podniesione w odwołaniu przez Stronę. W skardze z 12 czerwca 2018 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z [...] kwietnia 2018 r., Skarżąca zaskarżając decyzję w całości, wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie na Jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ istotnych okoliczności sprawy, niewyczerpujące zgromadzenie przez organ materiału dowodowego, dowolną i wybiórczą jego interpretację i w konsekwencji poprzez dowolne i niekompletne, ogólne i tendencyjne ustalenia faktyczne nadto zupełne zaniechanie ustosunkowania się do stanowiska i argumentów ponoszonych przez odwołującą, w tym do składanych przez nią wyjaśnień, pisma, zwolnień lekarskich jak i proponowanego terminu kontroli (w tym pisma z dnia 29 grudnia 2018 r.), a nadto poprzez wskazanie wadliwej podstawy prawnej decyzji i zupełny brak wyjaśnienia i omówienia podstawy prawnej decyzji i jej wyjaśnienia (w tym zacytowania i omówienia) a nadto poprzez brak precyzyjnej podstawy decyzji, bowiem nie wiadomo, czy kara została nałożona za niepoddanie się kontrolki czy jej uniemożliwienie czy w całości czy w części, bowiem na str. 3 decyzji mowa jest wszystkich powyższych wzajemnie się wykluczających rzekomych naruszeniach, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 140 i art. 137 § 1 K.p.a., polegające na zaniechaniu rozpoznania a tym bardziej przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów, w tym dowodu z przesłuchania strony na okoliczności mające znaczenie dla sprawy w tym dotyczące przyczyn usprawiedliwiających czasowy i przejściowy stan niemożliwości brania udziału w kontroli i terminu, kiedy odwołująca będzie mogła brać udział w kontroli, a nadto poprzez zupełny brak uzasadnienia w/w działań i decyzji organu co nadto skutkowało naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a., a w szczególności poprzez naruszenie prawa strony do brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania i poprzez uniemożliwienie odwołującej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, jak i zupełne pominiecie okoliczności istotnych dla sprawy i jej rozstrzygnięcia, 3) art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące naruszeniem określonych w tych przepisach reguł a w szczególności poprzez naruszenie prawa strony do brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania i poprzez uniemożliwienie odwołującej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, jak i zupełne pominięcie okoliczności, iż ze względu na stan zdrowia nie mogła ona brać udziału w czynnościach i przeprowadzonej kontroli, 4) art. 61 § 1 w zw. z § 4 K.p.a., a to w zw. z art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak skierowania należytego i spełniającego wymagania prawne zawiadomienie z 14 grudnia 2017 r. w tym nie spełniającego podstawowych wymagań stawianych przez przepisy K.p.a., w szczególności przez art. 61 § 1 w zw. z § 4 K.p.a., w szczególności w/w zawiadomienie nie wskazywało, co jest przedmiotem wszczętego postępowania, jaka jest podstawa prawna wszczęcia tego postępowania etc., co dodatkowo naruszyło prawo Skarżącej do brania czynnego udziału w postępowaniu i naruszyło szereg podstawowych zasad postępowania administracyjni co daje podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. 5) art. 138 § 2 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji w warunkach do tego obligujących i nienależyte dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji organu I instancji, 6) art. 93 ust 1 w zw. z. art. 92a ust 1, ust 3 pkt 1, ust 6 u.t.d. i Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zupełnie wadliwym przyjęciu, że Sarżąca uniemożliwiała lub utrudniała przeprowadzenie kontroli, podczas gdy z usprawiedliwionych przyczyn odwołująca nie była obecna w siedzibie przedsiębiorstwa, co należycie usprawiedliwiła i w piśmie z 29 grudnia 2017 r. wskazała, kiedy będzie możliwa kontrola i do kiedy trwa jej niezdolność do udziału w kontrolki jak też poprzez błędne przyjęcie, że brak możliwości brania udziału w kontroli z przyczyn obiektywnych z jednoczesnym wskazaniem terminu, kiedy przedsiębiorca będzie mógł brać udział w kontroli interpretowany jest jako uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozszerzyła argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów i podkreśliła, że na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym, aby mówić o niepoddaniu się kontroli organ musi wykazać, że niepoddanie się kontroli nastąpiło z przyczyn od przedsiębiorcy zależnych i zawinionych. W sprawie niniejszej nie ma na to dowodów, przeciwnie – Skarżąca podniosła, że współdziałała z organem i zawsze wyrażała taką wolę, o czym świadczy chociażby pismo z 29 grudnia 2017 r., wskazywała, na obiektywne i usprawiedliwione kryteria czasowej niemożliwości brania udziału w czynnościach z jednoczesną deklaracją, że jak tylko te okoliczności przeminą (ostanie zwolnienie lekarskie) - będzie brała czynny udział w kontroli i czynnościach. Skarżąca podkreśliła, że była jedyną osobą upoważnioną do jej reprezentowania i nie miała możliwości wyznaczenia innej osoby - ze względu na stan zdrowia nie miała takiej możliwości, nadto ze względu na specyfikę działalności, ochronę danych osobowych, tajemnicę przedsiębiorstwa i handlową oraz inne tajemnice prawnie, konstytucyjnie i konwencyjnie chronione, a także wobec przemijającej przeszkody w i postaci choroby i leczenia, które niebawem miało zostać zakończone - nie miała ona możliwości z nie swojej winy brać udziału w kontroli. Na te okoliczności Skarżąca, jak wskazała w skardze, złożyła wnioski dowodowe, zupełnie pominięte przez organ I instancji, organ w ogóle się do nich nie odniósł. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.d.g., obowiązującej do 30 kwietnia 2018 r., organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, jak wynika z art. 79 ust. 6 u.s.d.g., zawiera: 1) oznaczenie organu; 2) datę i miejsce wystawienia; 3) oznaczenie przedsiębiorcy; 4) wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli; 5) podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia. Jak wynika natomiast z art. 80 ust. 1 u.s.d.g., czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Na podstawie art. 80 ust. 3 u.s.d.g., kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. W przedmiotowej sprawie Skarżąca był trzykrotnie prawidłowo zawiadamiana przez organ, zgodnie z wymogami art. 79 ust. 6 u.s.d.g., o zamiarze wszczęcia kontroli: pismami z [...] lipca 2017 r., z [...] września 2017 r. i z [...] listopada 2017 r., wskazując termin kontroli odpowiednio: [...] sierpnia 2017 r., [...] października 2017 r. i [...] grudnia 2017 r. Zakres przedmiotowy kontroli dotyczył: 1) przestrzegania przepisów określonych w art. 4 pkt. 22 u.t.d., 2) zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do ww. ustawy, 3) zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach unijnych. Skarżąca na powyższe zawiadomienia przesłała do organu cztery zwolnienia lekarskie na druku ZUS ZLA stwierdzające Jej niezdolność do pracy w okresach: od 5 sierpnia do 11 sierpnia 2017 r., od 10 października do 22 października 2017 r., od 30 listopada do 7 grudnia 2017 r. i od 22 grudnia 2017 r. do 12 stycznia 2018 r. Skarżąca wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 80 ust. 3 u.s.d.g., nie wskazała osoby upoważnionej do reprezentowania Jej w trakcie kontroli, w czasie Jej nieobecności. W świetle powyższego organy obu instancji zasadnie uznały, że Skarżąca uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli co zostało stwierdzone w protokole z [...] grudnia 2017 r., sporządzonym podczas kolejnej próby przeprowadzenia kontroli. Skarżąca naruszyła w ten sposób art. 72 u.t.d., w świetle którego kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych. Oznacza to, że w sprawie zaistniały przesłanki stanowiące podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Jak wynika z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 93 ust 1 w zw. z. art. 92a ust 1, ust 3 pkt 1, ust 6 u.t.d. i Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy nie naruszyły również tych przepisów poprzez ich błędną wykładnię. Skarżąca nie wskazała zresztą na czym miała polegać ich błędna wykładnia. Okoliczności powołane w tym zakresie przez Skarżącą odnoszą się do ustaleń faktycznych, mogą zatem stanowić postawę zarzutów naruszenia przez organy nie przepisów materialnych lecz proceduralnych, które Skarżąca również podniosła. Sąd stwierdza jednak, że niezasadne są również podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, co znalazło odzwierciedlenia w uzasadnieniach decyzji, w których organy przytoczyły również i wyjaśniły podstawy prawne podjętych rozstrzygnięć. Organy prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy, przyjmując, że Skarżąca uniemożliwiła swoim działaniem przeprowadzenie kontroli. Niezasadne są wyjaśnienia Skarżącej, zgodnie z którymi stan zdrowia Skarżącej uniemożliwił Jej wskazanie osoby upoważnionej do Jej reprezentowania w trakcie kontroli. Skarżąca przedstawiła cztery zwolnienia lekarskie dwa jednotygodniowe, jedno dwutygodniowe i jedno trzytygodniowe. Powyższe oznacza, że Skarżąca nie cierpiała na chorobę obłożną, która uniemożliwiłaby Jej wykonywanie jakichkolwiek czynności, w tym wskazanie osoby upoważnionej do Jej reprezentowania w trakcie kontroli. Niezasadne są również wyjaśnienia Skarżącej, zgodnie z którymi Skarżąca nie miała możliwości wyznaczenia innej osoby ze względu na specyfikę działalności, ochronę danych osobowych, tajemnicę przedsiębiorstwa i handlową oraz inne tajemnice prawnie, konstytucyjnie i konwencyjnie chronione. Z art. 80 u.s.d.g., wynika bezwzględny obowiązek pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Skarżący, miała wystarczająco dużo możliwości i czasu (organ w okresie czterech miesięcy trzykrotnie wyznaczał termin kontroli), aby osobiście wziąć udział w kontroli, albo wypełnić powyższy obowiązek, upoważniając inną osobę. Okoliczności uzasadniające brak możliwości wypełnienia tego obowiązku, Skarżąca powinna wykazać (udowodnić) w sposób nie budzący wątpliwości. Niewystarczające są jedynie ogólne, a tym bardziej, nieprecyzyjne wyjaśnienia ("inne tajemnice prawnie, konstytucyjnie i konwencyjnie chronione"). Organy obu instancji prawidłowo oceniły, że Skarżąca nie uczyniła żadnych starań w kierunku umożliwienia przeprowadzenia kontroli. Skarżąca podniosła w skardze, iż przejawiała wolę współpracy, którą wyraziła w piśmie z 29 grudnia 2017 r., jest to jednak pismo wystosowane do organu po podjętych przez organ, w okresie czterech miesięcy, trzech próbach przeprowadzenia kontroli i po wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej. Skarżąca nie wyjaśniła w skardze na czym miało polegać naruszenie przez organy art. 84 § 1 i art. 137 K.p.a. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji nie stwierdził naruszenia tych przepisów, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły także art. 8 i art. 9 K.p.a. W uzasadnieniach decyzji obu instancji organy dokładnie wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięć odwołując się do okoliczności, które wskazują, że kara pieniężna została nałożona na Skarżącą po podjęciu przez organ I instancji wystarczającej ilości prób przeprowadzenia kontroli, aby Skarżąca mogła w niej wziąć udział osobiście lub wskazać osobę upoważniona do Jej reprezentacji. Uwzględniając powyższe oraz sposób przeprowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Skarżącą, Sąd nie stwierdził, aby organy uchybiły zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu oraz zasadzie przekonywania. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy art. 61 § 1 w zw. z § 4 K.p.a., w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji wszczynając postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej, przesłał do Skarżącej zawiadomienie z 14 grudnia 2017 r. o wszczęciu postępowania oraz protokół z [...] grudnia 2017 r. sporządzony w związku z trzecią próbą przeprowadzenia kontroli, w którym organ wskazał na stwierdzone naruszenie przez Skarżącą obowiązku umożliwienia inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, dające podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej. Oba pisma zostały Skarżącej doręczone 27 grudnia 2017 r. W świetle powyższego Skarżąca posiadała wyczerpującą informację o przedmiocie wszczętego postępowania i jego podstawach prawnych. W konsekwencji nie można też zgodzić się ze Skarżącą, że na skutek wadliwego zawiadomienia Jej o wszczętym postępowaniu doszło do naruszenia prawa Skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, czy też innych zasad ogólnych, według których powinno być prowadzone postępowanie administracyjne. W toku postępowania Skarżąca miała możliwość zajęcia stanowiska, z czego skorzystała przesyłając 3 stycznia 2018 r. pismo do organu. Sąd nie stwierdził, aby Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez GITD. Podkreślenia wymaga, że GITD wydał decyzję II instancji opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu w I instancji, a więc znanym Skarżącej. Skarżąca nie wykazała, aby do wydania rozstrzygnięcia przez GITD, niezbędne było przesłuchanie Skarżącej, skoro brała ona czynny udział w postępowaniu zajmując stanowisko w przesyłanych do organów pismach. W konsekwencji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja, jak również decyzją I instancji została wydana z naruszeniem, wynikającej z art. 6 K.p.a., zasady legalizmu. Obie decyzje odpowiadają prawu, co oznacza, że nie doszło również do naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.