VI SA/Wa 1291/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi "S." spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Ostateczną decyzją Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., wydaną z upoważnienia Zarządu Miasta [...], nałożono na P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., której następcą prawnym jest "S." spółka z o.o. w W., zwana dalej "skarżącą", karę pieniężną w kwocie 13.747, 97 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] rej ul. [...] i umieszczenie w nim trzech reklam o powierzchni łącznej 36,72 m2 w okresie od dnia [...] maja 2001 r. do dnia [...] czerwca 2001 r. Po uprawomocnieniu się powyższej decyzji skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2002 r. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, zarzucając rażące naruszenie § 10a ust. 3 i § 11 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.), art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), oraz art. 10 k.p.a. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2003 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie SKO w sprawie nie zostały wykazane przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności wnioskowanej decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca podtrzymuje zarzut naruszenia art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz przepisu § 10a cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. Rażącego naruszenia prawa upatruje w fakcie pobrania kary pieniężnej z przekroczeniem § 11 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, a to w związku z zastosowaniem waloryzacji stawek opłat na podstawie przepisu § 10b powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. W świetle § 10b ust. 1 rozporządzenia stawki opłat, o których mowa w § 8, 10 i 10a, podlegają zmianom stosownie do kwartalnego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w stosunku do kwartału poprzedniego, licząc od następnego miesiąca po miesiącu, w którym wskaźnik ten został ogłoszony przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Jak wywodzi skarżąca przepis § 10b ust. 1 rozporządzenia jest sprzeczny zarówno z art. 40 ust. 7 ustawy o drogach publicznych, jak i art. 92 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Zgodzić się należy ze skarżącym jedynie w kwestii niekonstytucyjności przepisu § 10b ust. 1 rozporządzenia, który zresztą został uchylony z dniem 1 października 2002 r. W kwestii tej niejednorotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w powoływanym przez skarżącą wyroku z dnia 26 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 938/01. Istota sprawy sprowadza się do zagadnienia, czy zastosowanie przez organ administracji publicznej niekonstytucyjnego przepisu, obowiązującego jednakże w dacie podejmowania decyzji, uzasadnia zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Skoro rozporządzenie jest źródłem prawa, nie może być zatem kwestionowany obowiązek stosowania przepisu rozporządzenia przez organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji. Tym samym nie można dyrektorowi Zarządu Dróg Miejskich w [...], przy podejmowaniu decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., zarzucić naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa, jak to dla stwierdzenia nieważności decyzji wymaga przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Natomiast, na marginesie sprawy, przepisem rangi rozporządzenia nie jest związany sąd przy podejmowaniu wyroku. Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Gdyby zatem od wspomnianej decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten miałby podstawy prawne dla odmowy zastosowania niekonstytucyjnego przepisu 10b cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. Takie zresztą stanowisko było prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co wskazała skarżąca. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.), tym samym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).