VI SA/Wa 1294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie z 2 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wniosku R. P. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie z dnia 2 marca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie referendarza sądowego w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wniosku o dopuszczenie do egzaminu adwokackiego postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego; 2. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie referendarza sądowego. Zarządzeniem z dnia 2 marca 2017 r. sędzia sprawozdawca pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego R. P. o wyłączenie referendarza sądowego, postanowieniem z tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2016 r. odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy. Ponadto zarządzeniem z 2 marca 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Odpisy zarządzenia, postanowienia oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący otrzymał 20 marca 2017 r. Dnia 3 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenia na wyżej wymienione zarządzenia i postanowienie z 2 marca 2017 r. wraz z wnioskami o przywrócenie terminu do wniesienia zażaleń. Postanowieniem z dnia 19 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 2 marca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2016 r. jako niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W orzecznictwie wykształcił się pogląd, że w sytuacji, gdy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności został zachowany, to obowiązkiem sądu jest wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (por.: postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 974/13; postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 376/08; postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OZ 661/06; postanowienie NSA z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt II OZ 885/06). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie albowiem skarżący nie wskazał momentu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z § 2 art. 87 p.p.s.a we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażaleń na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego i zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie referendarza sądowego albowiem wnioski skarżącego o przywrócenie terminu nie zawierały uzasadnienia. W tym stanie rzeczy należało, stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a, orzec jak na wstępie.