VI SA/Wa 1295/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., L. dz. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 196 z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 176 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, z późn. zm., dalej "ustawa o obrocie") w zw. z art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [....] r., sygn. VI SA/WA 1295/17 w części nakładającej na spółkę W. S.A. z siedzibą w [...] (obecnie: B. S.A. z siedzibą w [...]) karę pieniężną w wysokości 50 000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych). Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na W. S.A. z siedzibą w [...] (obecnie: spółka B. z siedzibą w [...], poprzednio: spółka I. S.A. z siedzibą w [...], dalej: "Strona", "Spółka", "Emitent" "skarżąca") na podstawie art. 176 ust. 1 ustawy o obrocie kary pieniężnej wobec podejrzenia naruszenia art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w związku z zawiadomieniami o dokonywaniu transakcji na akcjach Spółki składanymi przez B. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "B. "). Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ nadzoru") w pkt I nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 50 000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) wobec stwierdzenia, iż spółka ta: I. 1. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, tj. nie udostępniła niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zbyciu przez B. S.A. z siedzibą w [....] - podmiot blisko związany z prezesem zarządu W. S.A. - w dniach od [...] marca 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r. 502 289 akcji W. S.A. równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są papiery wartościowe W. S.A. oraz do publicznej wiadomości, w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, 2. nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, tj. nie udostępniła niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zbyciu przez B. S.A. - podmiot blisko związany z prezesem zarządu W. S.A. - w dniach od [...] kwietnia 2012 r. do [...] maja 2012 r. 177 700 akcji W. S.A. równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są papiery wartościowe W. S.A. oraz do publicznej wiadomości, w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, II. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyła jako bezprzedmiotowe postępowanie prowadzone w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej na podstawie art. 176 ust. 1 ustawy o obrocie wobec podejrzenia naruszenia art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie w związku z nieujawnieniem niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [...] marca 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie w objęciu przez B. – podmiot związany z Prezesem Zarządu W. SA 1480000 akcji spółki równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Następnie w Urzędzie Komisji został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym spółka poinformowała o zarejestrowaniu w dniu [....] grudnia 2016 r. przez Krajowy Rejestr Sądowy zmiany firmy Spółki z W. S.A. na B. S.A. oraz o wpisaniu adresu Spółki z ul. [...],[...] na ul. [...],[...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona zaskarżyła decyzję w zakresie pkt I, tj. w części dotyczącej nałożenia na Stronę kary pieniężnej za wskazane w tej decyzji naruszenia, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych i wniosła o jej uchylenie w tym zakresie oraz umorzenie postępowania, bądź alternatywnie, w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i znaczne obniżenie wysokości nałożonej kary pieniężnej. Strona zarzuciła Komisji: 1. nieuwzględnienie stanowiska Strony, iż opóźnienie przekazania informacji o zbyciu akcji Spółki przez B. do publicznej wiadomości oraz do spółki prowadzącej rynek regulowany było dopuszczalne i możliwe w niniejszej sprawie, 2. niedokonanie analizy, na czym polegało zagrożenie interesu Spółki jako okoliczności uzasadniającej opóźnienie informacji o zbyciu akcji Spółki przez B. , 3. pominięcie przy ocenie wymiaru kary pieniężnej okoliczności braku skutków naruszeń Strony, w postaci braku skierowania przeciwko Spółce jakichkolwiek roszczeń przez akcjonariuszy, 4. nieuwzględnienie okoliczności, iż do stwierdzonych naruszeń doszło za kadencji poprzedniego zarządu Spółki, a obecny zarząd Spółki wykonuje obowiązki informacyjne, co stoi w sprzeczności z funkcją prewencyjną kary pieniężnej, 5. niewzięcie pod uwagę, iż samo upublicznienie informacji o wydaniu zaskarżonej decyzji stanowi dla Spółki rodzaj sankcji, 6. nieuwzględnienie przy ocenie zachowania Spółki okoliczności braku reakcji organu nadzoru, co do faktu zastosowania przez Stronę instytucji opóźnienia przekazania informacji do publicznej wiadomości oraz do spółki prowadzącej rynek regulowany, 7. nierozważenie możliwości umorzenia postępowania ze względu na niecelowość nałożenia kary administracyjnej. Analizując wniosek organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest identyczny z ustalonym w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ analizując niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że w sprawie niniejszej należy mieć na uwadze brzmienie przepisów ustawy o obrocie, w szczególności art 160. Jednocześnie w sprawie należało mieć na uwadze wejście w życie z dniem 3 lipca 2016 r. Rozporządzenia MAR, tj. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Komisja jako organ administracji stosujący prawo, była zobowiązana do rozstrzygnięcia intertemporalnego, polegającego na określeniu przepisów prawnych, które będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE z 2012 r. C 326, str. 1 z późn. zm.) rozporządzenia mają zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W odniesieniu do Rozporządzenia MAR oznaczać to będzie konieczność stosowania jego przepisów od dnia 3 lipca 2016 r. W konsekwencji przepisy ustawy o obrocie w razie ich kolizji z przepisami Rozporządzenia MAR zachowują ważność, lecz zawężony zostaje zakres ich stosowania. Dla uczestników rynku oznacza to konieczność stosowania przepisów Rozporządzenia MAR i pomijania przepisów wyżej wskazanej ustawy oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych sprzecznych z Rozporządzeniem MAR. Natomiast nierozstrzygnięta pozostała kwestia stosowania przepisów Rozporządzenia MAR do postępowań w toku, wszczętych przed wejściem w życie Rozporządzenia MAR. Biorąc pod uwagę fakt, iż brak jest przepisów przejściowych w tym zakresie, przy rozstrzyganiu ww. zagadnienia intertemporalnego, należy zastosować normy obowiązujące w momencie dopuszczenia się naruszenia prawa – tj. art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, a nie przepisy Rozporządzenia MAR. Organ podkreślił, że postępowanie zostało wszczęte na podstawie art. 176 ust. 1 ustawy o obrocie w związku z podejrzeniem naruszenia przez Stronę art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w związku z zawiadomieniami o dokonywaniu transakcji na akcjach Spółki składanymi przez B. . Dokonując analizy odpowiednich przepisów Rozporządzenia MAR z przepisami ustawy o obrocie, obowiązującymi na moment popełnienia przez Stronę naruszenia, organ uznał, że ustawodawca unijny utrzymał instytucję obowiązku przekazywania informacji otrzymanych na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie. Art. 19 Rozporządzenia MAR zawiera regulacje odnoszące się do obowiązku osób pełniących obowiązki zarządcze oraz osób blisko z nimi związanych w przedmiocie powiadamiania emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji oraz właściwego organu w odniesieniu do emitentów o transakcjach zawieranych na ich własny rachunek w odniesieniu do akcji lub instrumentów dłużnych emitenta lub do instrumentów pochodnych bądź innych powiązanych z nimi instrumentów finansowych. Ponadto przepis dotyczy obowiązku przekazania tych informacji do wiadomości publicznej i zakazu wykonywania transakcji w okresach zamkniętych. Rozporządzenie MAR, odnosząc się do osób pełniących obowiązki zarządcze oraz osób blisko z nimi związanych w zbliżonym zakresie uregulował katalog podmiotów, co do których spoczywają obowiązki dotychczasowo uregulowane w treści art. 160 ustawy o obrocie. Mając na uwadze powyższe organ doszedł do przekonania, że podmioty występujące w niniejszej sprawie (J. W. jako osoba pełniąca obowiązki zarządcze, B. jako osoba prawna blisko z nim związana) są nadal objęte zakresem Rozporządzenia MAR. Powyższe prowadziło do wniosku, że stan faktyczny w niniejszej sprawie był objęty zarówno normą sankcjonowaną dotychczasową (wyrażoną w przepisach ustawy o obrocie), jak i normą sankcjonowaną obecną (określoną w przepisach Rozporządzenia MAR). Z tego względu uznano, iż po wejściu w życie Rozporządzenia MAR nie doszło do depenalizacji obowiązku niezwłocznego przekazania informacji o transakcjach B. przez Spółkę. Zgodnie z art. 19 ust. 3 Rozporządzenia MAR emitent jest zobowiązany do zapewnienia, aby informacje o transakcjach były przekazywane do wiadomości publicznej niezwłocznie i nie później niż w terminie trzech dni od zawarcia transakcji w sposób umożliwiający szybki i niedyskryminujący dostęp do tych informacji zgodnie z wykonawczymi standardami technicznymi, o których mowa w art. 17 ust. 10 lit. a Rozporządzenia MAR. Zdaniem organu brzmienie powyższej regulacji w swoim zakresie zasadniczo nie odbiega od treści przepisu art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie. ustawodawca unijny doprecyzował termin wykonania obowiązku, który w brzmieniu art. 19 ust. 3 Rozporządzenia MAR, powinien być wykonany przez emitenta niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych od zawarcia transakcji (art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie zakłada niezwłoczne wykonanie obowiązku). Powyższe różnice w ocenie organu nie wpływają znacząco na rozstrzygniecie, bowiem w świetle okoliczności sprawy zachowanie Strony i tak stanowiłoby naruszenie przedmiotowego przepisu, bowiem informacje o transakcjach B. z dnia [....] kwietnia 2012 r. oraz z dnia [....] maja 2012 r. zostały przekazane przez Stronę dopiero w dniu [....] sierpnia 2012 r. Mając na uwadze powyższe, po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Komisja podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji, wskazując, iż Spółka nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, tj. nie udostępniła niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [....] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zbyciu przez B. w dniach od [....] marca 2012 r. do [....] kwietnia 2012 r. 502 289 akcji Spółki równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są papiery wartościowe Spółki oraz do publicznej wiadomości, w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Ponadto stwierdzono, że Emitent nienależycie wykonał obowiązek określony w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, tj. nie udostępnił niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zbyciu przez B. w dniach od [...] kwietnia 2012 r. do [...] maja 2012 r. 177 700 akcji Spółki równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są papiery wartościowe Emitenta oraz do publicznej wiadomości, w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Odnosząc się do stwierdzonych naruszeń Komisja wskazała, iż przepis art. 160 ustawy o obrocie wprowadził obowiązek informowania przez osoby zajmujące pozycję we władzach emitenta lub pozostające z nim w określonych stosunkach organizacyjnych o dokonanych transakcjach zbycia lub nabycia akcji emitentów z siedzibą w Polsce, przekraczających kwotę 5 000 euro - w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie przekazywania i udostępniania informacji o niektórych transakcjach instrumentami finansowymi oraz zasad sporządzania i prowadzenia listy osób posiadających dostęp do określonych informacji poufnych (Dz. U. Nr 229, poz. 1950, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie przekazywania i udostępniania informacji o niektórych transakcjach instrumentami finansowymi"). Zawierane przez te osoby transakcje na akcjach emitenta mogą być według inwestorów wynikiem oceny jego sytuacji oraz sygnałem dla rynku o posiadaniu przez te osoby wiedzy na temat istotnych okoliczności lub zdarzeń dotyczących emitenta, co z kolei może być podstawą decyzji inwestycyjnych innych inwestorów. Z tytułu pełnionych funkcji i dostępu do informacji ww. osoby mają bowiem wiedzę na temat jego rzeczywistej kondycji finansowej, rozwoju i perspektyw działalności, gdyż kierowanie przedsiębiorstwem wymaga gromadzenia oraz przetwarzania różnorodnych danych o jego otoczeniu i sytuacji wewnętrznej. Ponadto obowiązek zawiadamiania o zawieranych transakcjach przeciwdziała łamaniu przez te osoby zakazów wykorzystywania przewagi informacyjnej nad uczestnikami rynku kapitałowego w celu osiągania korzyści majątkowych kosztem innych osób, które są pozbawione dostępu do informacji. Organ stwierdził, że na J. W., który wchodził w okresie od 2007 r. do około połowy 2012 r. w skład organu zarządzającego Emitenta spoczywał więc obowiązek zawiadamiania Komisji oraz Emitenta na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zawieranych przez niego transakcjach nabycia lub zbycia akcji Spółki oraz innych instrumentów finansowych wyszczególnionych w ww. przepisie. Organ ustalił, że B. była podmiotem blisko związanym z J. W., gdyż w okresie dokonywania przez ten podmiot transakcji na akcjach Spółki ([....] marca 2012 r. - [....] maja 2012 r.) zasiadał on w zarządzie B. oraz kontrolował tę spółkę poprzez dysponowanie większością głosów na walnym zgromadzeniu. Komisja nie badała, czy B. można uznać za podmiot blisko związany z J. W. także ze względu na inne przesłanki określone w art. 160 ust. 2 ustawy o obrocie (tj. okoliczność czerpania przez osoby wskazane w art. 160 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie zysków z działalności podmiotu blisko związanego, czy też równoważność interesów ekonomicznych podmiotu blisko związanego interesom ekonomicznym osób wskazanych w art. 160 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie), gdyż dla stwierdzenia, czy dany podmiot spełnia przesłanki podmiotu blisko związanego z osobą wskazaną w art. 160 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie wystarczające jest wykazanie jednego rodzaju bliskiego związania. W niniejszej sprawie Komisja wykazała zaś dwie okoliczności pozwalające uznać, że B. jest podmiotem blisko związanym z J. W. (pełnienie funkcji prezesa zarządu oraz sprawowanie kontroli poprzez posiadanie większości głosów na walnym zgromadzeniu przez J. W.). Zdaniem Komisji, J. W. posiadał wiedzę o dokonaniu transakcji przez B. , gdyż w okresie zbywania przez ten podmiot akcji Spółki (od [....] marca 2012 r. do [....] maja 2012 r.) pełnił jednocześnie funkcję prezesa zarządu B. i Emitenta. Powyższą okoliczność potwierdza wpływ do Spółki zawiadomień o transakcjach dokonanych przez B. , co Spółka przyznała w raportach bieżących nr [....] oraz nr [....] (podpisanych przez J. W.) skierowanych do Komisji w trybie art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie. Z powyższego wynika więc, że B. informowała J. W. o zawieranych transakcjach na akcjach Spółki w celu umożliwienia mu wywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie, o czym następnie była informowana Spółka. Z uwagi na fakt, że w Spółce brak było oryginałów zawiadomień przekazanych przez J. W., w oparciu o które Spółka sporządziła raporty bieżące nr [....] oraz [....], Emitent skierował za pośrednictwem poczty elektronicznej zapytanie do J. W. o przyczyny ich braku i wskazanie miejsca ich przechowywania. W odpowiedzi J. W. przekazał Spółce drogą e-mailową skany zawiadomień. Na zawiadomieniach widnieje podpis osoby upoważnionej ze strony Spółki do odbioru korespondencji oraz data wpływu zawiadomień, więc Komisja uznała, że Spółka otrzymała przedmiotowe zawiadomienia odpowiednio w dniu [...] kwietnia 2012 r. oraz w dniu [...] maja 2012 r. J. W. zawiadomił Emitenta o transakcjach zawartych przez podmiot blisko z nim związany, miała ona obowiązek niezwłocznego udostępnienia tych informacji równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są papiery wartościowe Spółki oraz do publicznej wiadomości, w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Zdaniem organu, Emitent w niniejszej sprawie dopuścił się dwukrotnego naruszenia art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, nie przekazując niezwłocznie informacji o zbyciu akcji Spółki przez B. , który był podmiotem blisko związanym z byłym Prezesem Zarządu Spółki - J. W.. W związku z tym Komisja zasadnie nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Ponadto Komisja wyjaśniła, iż w niniejszej sprawie w związku z otrzymaniem od J. W. zawiadomień o transakcjach zawartych przez podmiot blisko z nim związany, Spółka była zobowiązana do przekazania tej informacji równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są papiery wartościowe Spółki oraz do publicznej wiadomości, w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. W tym względzie, brzmienie przepisu art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie nie pozostawia wątpliwości i wskazuje wprost, że emitent jest zobowiązany do niezwłocznego przekazania informacji otrzymanych na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie. Takie udostępnienie powinno nastąpić niezwłocznie, to znaczy bez uzasadnionej zwłoki po uzyskaniu ich od osoby obowiązanej do jej przekazania, przy czym wewnętrzne trudności organizacyjne nie uzasadniają opóźnienia w realizacji powyższego obowiązku. Organ wyjaśnił, że zakres danych przekazywanych przez spółkę publiczną w oparciu o art. 160 ust. 4 ustawy o ofercie określany jest przez pryzmat informacji zawartych w zawiadomieniu otrzymanym od osób wskazanych w art. 160 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie. Spółka powinna więc przekazać te dane w takiej postaci, w jakiej je otrzymała. Odnosząc się do stanowiska Strony, która podnosiła możliwość zastosowania w niniejszej sprawie instytucji opóźnienia przekazania informacji o transakcjach J. W. na podstawie art. 57 ustawy o ofercie, organ uznał, że stanowisko to nie znajduje oparcia w brzmieniu obowiązujących przepisów prawa. Na tę okoliczność organ wskazał relacje przepisów art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie i art. 56 ustawy o ofercie. Podkreślił również, że art. 56 ustawy o ofercie znajduje się w odrębnym akcie prawnym, jakim jest ustawa o ofercie, a zatem ewentualne nawiązanie do ww. przepisu (tak jak czyni to art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie) znajduje w ocenie Komisji ściśle ograniczone zastosowanie, a tym samym nie może być traktowane rozszerzająco. Organ podkreślił również, że opóźnienie przekazania danych w trybie art. 57 ustawy o ofercie nie jest dopuszczalne z uwagi na treść Rozporządzenia, które reguluje, jakie informacje mogą naruszyć słuszny interes emitenta, wskazując rodzaje informacji poufnych, których przekazanie może podlegać opóźnieniu. Informacja o transakcjach dokonywanych przez osoby określone w art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie oraz osoby blisko z nimi związane nie została zaś wymieniona w treści ww. Rozporządzenia. Ponadto Komisja wskazała, że kwestia zamkniętego charakteru katalogu informacji, podlegających opóźnieniu przez emitentów jest rozstrzygnięta przez orzecznictwo, a tym samym bezzasadne jest podnoszenie, że implementacja przepisów prawa wspólnotowego była wadliwa. Tym samym w ocenie organu, iż na podstawie art. 57 ustawy o ofercie nie było możliwe opóźnienie wykonania przez Spółkę obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie. Organ nadzoru wskazał bowiem, że podstawowym warunkiem dopuszczalności skorzystania z instytucji uregulowanej w art. 57 ustawy o ofercie jest możliwość naruszenia słusznego, tj. ważnego i szczególnego interesu emitenta. Zdaniem organu, z przytoczonych przez Stronę okoliczności nie można było wyprowadzić wniosku, iż istniało ryzyko naruszenia słusznego interesu Emitenta w związku z niezwłocznym opublikowaniem publikacji informacji o zbyciu akcji Spółki przez B. . W ocenie organu nadzoru nie ma związku pomiędzy zbywaniem akcji przez akcjonariusza, a zakłóceniem procesu wychodzenia Spółki z upadłości, gdyż nie ma żadnych przeszkód w podejmowaniu przez inwestorów decyzji inwestycyjnych w toku postępowania upadłościowego. Jeśli podmiot blisko związany z prezesem zarządu Spółki sprzedawał akcje, to również inni inwestorzy powinni mieć możliwość podejmowania swoich decyzji inwestycyjnych z uwzględnieniem wiedzy o transakcjach B. . Ponadto należy wskazać, że z zawiadomień o transakcjach zbycia akcji Emitenta przez B. przekazanych przez J. W. wynika, że posiadał on wraz z podmiotami zależnymi istotny pakiet akcji Emitenta (ponad 30 % w ogólnej liczbie głosów), więc niezwłoczne udostępnienie informacji o transakcjach zbycia akcji Spółki przez podmiot blisko z nim związany mogłoby być podstawą decyzji inwestycyjnych inwestora. Spółka zaś nie wskazała, w jaki sposób jej interes mógłby zostać naruszony przez upublicznienie ww. informacji. Ponadto środki uzyskane ze sprzedaży akcji stanowią dochód akcjonariusza, a nie emitenta w celu przeznaczenia go na finansowanie szybszego zakończenia postępowania upadłościowego tego emitenta, na co wskazywała Spółka. Organ uznał, że działania Komisji, jako strażnika prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego, a także jako gwaranta jego przejrzystości, nie może zezwalać na zaniechanie ustawowych obowiązków Strony, która jako spółka publiczna była zobowiązana do niezwłocznej publikacji informacji o transakcjach podmiotu blisko związanego z osobą pełniącą funkcję prezesa zarządu Spółki. Transakcje dokonane przez osobę zasiadającą w zarządzie spółki publicznej na akcjach tej spółki lub przez podmiot blisko z nim związany są bowiem dla pozostałych akcjonariuszy i inwestorów przejawem dokonania przez tę osobę oceny sytuacji spółki, gdyż z racji zajmowanego stanowiska posiadają one bezpośredni dostęp do informacji o wydarzeniach w spółce oraz dużo większą wiedzę o przedsiębiorstwie niż inwestorzy. Ich pozycja jest więc uprzywilejowana kosztem innych inwestorów, dlatego też w celu zapewnienia równego dostępu do informacji i przejrzystości informacyjnej ustawodawca nałożył na te osoby obowiązek zawiadamiania innych uczestników rynku o dokonywanych przez nie transakcjach i osoby blisko z nimi związane. W niniejszej sprawie natomiast Strona nie urzeczywistniła celu przedmiotowej regulacji, nie informując niezwłocznie o transakcjach dokonanych przez B. . Odnosząc się do wymiaru nałożonej kary organ wyjaśnił, że wziął pod uwagę interes społeczny w niniejszej sprawie w postaci interesu innych uczestników obrotu oraz funkcję i cel przepisów, które przez zachowanie Spółki zostały naruszone. Spółka dwukrotnie nie opublikowała niezwłocznie informacji o transakcjach dokonanych przez podmiot blisko związany z osobą pełniącą istotną funkcję w strukturze Spółki, posiadającą szeroką wiedzę o jej sprawach, które są dla inwestorów wynikiem oceny sytuacji emitenta i mogą być podstawą decyzji inwestycyjnych. Działanie Spółki przyczyniło się więc do pogłębienia asymetrii informacyjnej pomiędzy zarządem a inwestorami, którzy podejmowali decyzje inwestycyjne w czasie, w którym powinna nastąpić publikacja ww. informacji. Asymetria informacyjna jest nieodłącznym zjawiskiem na rynku kapitałowym, ale nie może dotyczyć informacji istotnych dla uczestników rynku z punktu widzenia podejmowania decyzji inwestycyjnych. Wiadomość o zbywaniu akcji Emitenta przez podmiot blisko związany z prezesem zarządu jest zaś taką informacją. Komisja przy wymierzaniu kary miała na uwadze również wagę i rodzaj naruszonego przepisu prawa, których funkcją jest uregulowanie obowiązków informacyjnych spółek publicznych. Zdaniem organu, Strona błędnie utożsamiała w niniejszej sprawie brak natychmiastowej reakcji organu nadzoru na zaniechania Strony w zakresie obowiązków informacyjnych jako aprobatę samej możliwości opóźnienia wymaganych prawem informacji. Przekazując raporty bieżące w trybie art. 57 ustawy o ofercie poddawała ocenie Komisji decyzję o opóźnieniu publikacji informacji o transakcjach zawieranych przez podmiot blisko związany z J. W. Komisja wskazała bowiem, iż w momencie składania do Komisji informacji o opóźnieniu, oceny zasadności zastosowania tej instytucji dokonuje wyłącznie emitent, który czyni to na własną odpowiedzialność. Decyzja o opóźnieniu przekazania do wiadomości publicznej informacji poufnej nie zależy bowiem od zgody Komisji. Odnosząc się do kwestii braku skutku naruszenia w postaci nieskierowania przeciwko Spółce jakichkolwiek roszczeń ze strony inwestorów, Komisja wskazała, że kwestia ta nie ma przełożenia na wymiar nałożonej kary pieniężnej. Naruszenie Strony polegało na uchybieniu obowiązkom informacyjnym, mającym charakter formalny, tj. przejawiającym się w naruszeniu obowiązujących przepisów prawa. Skutkiem takiego uchybienia Strony jest naruszenie interesu społecznego, zdefiniowanego w niniejszej sprawie jako interes uczestników rynku, którzy powinni mieć zapewniony dostęp do informacji w zakresie transakcji zawieranych przez podmiot blisko związany z byłym Prezesem Zarządu Spółki. W związku z tym organ nadzoru nie wziął pod uwagę twierdzeń Spółki, że żaden z akcjonariuszy nie zwrócił się do Spółki z roszczeniem z tytułu ewentualnej szkody, którą miałby ponieść z powodu braku publikacji ww. informacji o transakcjach podmiotu powiązanego, jak i też nie badał we własnym zakresie strat poniesionych przez osoby trzecie (tj. przez inwestorów) w związku z naruszeniem. Kwestia skali ewentualnych korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, których w niniejszym postępowaniu nie ustalano, ponieważ w ocenie Komisji nie są możliwe do ustalenia w niniejszej sprawie. Nieustalenie przedmiotowej okoliczności nie wpływa jednakże na ocenę stwierdzonych naruszeń, których waga i znaczenie zostało ocenione przez organ nadzoru jako istotne. W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Komisja podjęła również czynności w kierunku ustalenia sytuacji finansowej Strony celem stwierdzenia, czy jest w stanie ponieść karę pieniężną nałożoną niniejszą decyzją i czy nie uniemożliwi dalszego prowadzenia jej działalności. W tym celu organ analizował między innymi skonsolidowane i jednostkowe sprawozdanie finansowe za 2014 r. i 2015 r. W oparciu o te dane organ uznał, że o ile sytuacja finansowa Strony uległa pewnemu pogorszeniu, o tyle w kontekście nałożonej kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł nie będzie to stanowić zagrożenia dla dalszej działalności prowadzonej przez Spółkę. Organ uznał również, że w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania z uwagi na brak celowości nałożenia kary. Organ wskazał na treść przepisu art. 105 § 1 i 2 k.p.a. oraz na przedmiot prowadzonego postępowania. W oparciu o powyższe organ uznał, że w toku postepowania konieczne było zbadanie okoliczności, czy doszło w istocie do naruszenia przez Spółkę art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie. Po wszechstronnym zbadaniu i rozważeniu stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, Komisja uznała, iż w niniejszym stanie faktycznym doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu, dlatego nie można w tym wypadku mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, gdyż sprawa nie utraciła przymiotu sprawy administracyjnej, tj. niewątpliwie doszło do naruszenia prawa, istnieje strona tego postępowania oraz podstawa prawna, a sama sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka. W skardze zarzuciła naruszenie: 1. indywidualnego charakteru odpowiedzialności administracyjnej poprzez orzeczenie przez organ o odpowiedzialności administracyjnej skarżącej na podstawie przepisu art. 176 ustawy o obrocie z tytułu naruszenia przepisu art. 160 ust. 1 i 4 ustawy o obrocie, który nie mógł znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym sprawy z uwagi na jego niezgodność z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 roku w sprawie nadużyć na rynku ("Rozporządzenie MAR") obowiązującymi w dniu wydania decyzji; 2. przepisu art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo okoliczności, iż przedawniła się możliwość jej zastosowania;  3. przepisu z art. 174 ustawy o obrocie w związku z 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zastosowanie nieproporcjonalnej sankcji administracyjnej; 4. przepisów prawa proceduralnego, poprzez naruszenie przez organ art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; "kpa") - poprzez oparcie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (decyzji) na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy; 5. przepisów prawa proceduralnego, poprzez naruszenie przez organ art. 78 kpa w związku z art. 10 kpa - poprzez nie przeprowadzenie, zgłoszonych przez Stronę, wniosków dowodów mających znaczenie dla sprawy; 6. przepisów prawa proceduralnego, poprzez naruszenie przez organ art. 12 KPA - poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie; ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że zastosowanie przez organ w dniu wydania decyzji przepisu art. 176 ustawy o obrocie z tytułu naruszenia przepisu art. 160 ust. 1 i 4 ustawy o obrocie było prawidłowe, zaskarżonej decyzji strona zarzuciła ponadto: 7. błędną wykładnię art. 160 ust. 1 i 4 ustawy o obrocie, polegającej na uznaniu, że nie jest dopuszczalne opóźnienie przekazania do publicznej wiadomości informacji, o której mowa w art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie, z uwagi na słuszny interes emitenta zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1639 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2.006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 67, poz. 476). Mając na względzie powyższe naruszenia, na podstawie normy z art. 145 § 1 punkt 1 litera (a) oraz (c) ppsa wniosła o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Jednocześnie na podstawie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ustosunkowując się do zarzutu pierwszego skargi Sąd uznał go za niezasadny. Podstawę prawną nałożonej na skarżącą kary pieniężnej stanowił art. 176 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie w wersji obowiązującej na datę popełnionych przez stronę deliktów administracyjnych. Powołane zaś przez stronę skarżącą rozporządzenie 596/2014 weszło w życie z dniem 3 lipca 2016 r. a zatem nie powinno rozstrzygać o istnieniu i treści obowiązków, wynikających ze zdarzeń, które nastąpiły przed tą datą. W przypadku nakładanych na stronę kar pieniężnych za naruszenie przepisów administracyjnych, w świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, należy stosować prawo obowiązujące w dacie popełnienia deliktów chyba, że ustawa nowa obowiązująca na dzień orzekania jest względniejsza dla sprawcy. Tymczasem w rozporządzeniu nr 596/2014 ustawodawca unijny utrzymał instytucję obowiązku przekazywania informacji otrzymanych na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie. Należy wskazać, iż art. 19 rozporządzenia nr 596/2014 zawiera regulacje odnoszące się do obowiązku osób pełniących obowiązki zarządcze oraz osób blisko z nimi związanych w przedmiocie powiadomienia emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji oraz właściwego organu w odniesieniu do akcji lub instrumentów dłużnych emitenta lub do instrumentów pochodnych bądź innych powiązanych z nimi instrumentów finansowych. Ponadto przepis dotyczy obowiązku przekazania tych informacji do wiadomości publicznej i zakazu dokonywania transakcji w okresach zamkniętych. W tym stanie rzeczy należy uznać, że po wejściu w życie rozporządzenia unijnego nie doszło do depenalizacji obowiązku niezwłocznego przekazania informacji o transakcjach B. przez spółkę. Sąd uznał również za błędny zarzut strony dotyczący naruszenia art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Kara pieniężna nałożona na skarżącą za delikty administracyjne popełnione w 2012 roku według poglądu doktryny ma charakter niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu przepisu art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do której stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej (patrz art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Pomimo utrwalonego w piśmiennictwie i orzecznictwie stanowiska o niepodatkowym charakterze należności budżetu państwa, jaką jest kara pieniężna nakładana na jednostkę przez organ w trybie postępowania administracyjnego w orzecznictwie nie ustaliła się jednolita praktyka przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy wskazać, że problem ten został dopiero dostrzeżony przez ustawodawcę w ostatniej nowelizacji k.p.a. dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Obecnie obowiązujący art. 189g § 1 k.p.a. stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Tak jak zostało to wspomniane w okresie przed 1 czerwca 2017 r. kwestia ta nie była jednolicie unormowana, co do zasady zaś nie jest rolą sądu administracyjnego przyznawanie jednostce uprawnień, które na jej rzecz nie zostały dostatecznie precyzyjnie określone w obowiązującym przepisie prawa. Z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił poglądu skargi, że w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia nałożonej na stronę kary pieniężnej poprzez odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Wpływy z kar pieniężnych nakładanych przez KNF są co prawda dochodem budżetu państwa, jednak charakter kar administracyjnych nie pozwala utożsamiać ich z należnościami wynikającymi ze stosunków publicznoprawnych nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz Państwa, o których mowa w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Karę administracyjną ustala organ wobec stwierdzenia faktu naruszenia przepisów określających obowiązki administracyjne i stanowi reakcję organu, któremu został powierzony nadzór nad przestrzeganiem tych obowiązków, mając charakter przede wszystkim represyjny, sankcyjny a nie mających na celu zapewnienie wpływu do budżetu państwa. Poza tym zastosowanie art. 68 Ordynacji podatkowej nie jest możliwe w przypadku nakładania kar pieniężnych również dlatego, że brak jest przepisów, które wskazywały w jakim momencie powstaje obowiązek podatkowy w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Dopiero z chwilą wydania decyzji administracyjnej przez Komisję Nadzoru Finansowego przesądzony zostaje fakt popełnienia deliktu administracyjnego oraz zostaje ustalona sankcja tj. m.in. kara pieniężna w wysokości przewidzianej w przepisach prawa. Fakt naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie nie daje podstawy do twierdzenia, że z chwilą naruszenia powstał konkretny obowiązek, skoro Komisja na podstawie art. 176 ustawy o obrocie może 1) wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanych albo 2) nałożyć karę pieniężną do wysokości 1000000 złotych albo 3) wydać decyzję o wykluczeniu na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, nakładając jednocześnie karę pieniężną określoną w pkt 2. Pozostawienie organowi nadzoru takiego wyboru wyłącza w ocenie Sądu możliwość zastosowania do kar pieniężnych, nakładanych na podstawie art. 176 ustawy o obrocie instytucji przedawnienia. Według oceny Sądu organ swoim działaniem nie naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., albowiem stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo i dawał podstawy do uznania, że skarżąca nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie tj. nie udostępniła niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [....] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zbyciu przez B. w dniach od [....] marca 2012 r. do [....] kwietnia 2012 r. 502 289 akcji spółki równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym są notowane papiery wartościowe spółki oraz do publicznej wiadomości w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Poza tym stwierdzono, że emitent nienależycie wykonał obowiązek określony w art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie tj. nie udostępnił niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [....] maja 2012 r. na podstawie art. 160 ust. 1 ustawy o obrocie o zbyciu przez B. w dniach [....] kwietnia 2012 r. do [....] maja 2012 r. 177 700 akcji spółki równocześnie spółce prowadzącej rynek regulowanej, na którym notowane są papiery wartościowe emitenta oraz do publicznej wiadomości w trybie określonym w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie. Wobec stwierdzenia powyższych naruszeń Komisja Nadzoru Finansowej zgodnie z art. 176 ustawy o obrocie była uprawniona do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 50000 złotych. Kara ta mieści się w granicach podanych w ustawie. Poza tym nie można uznać jej za dowolną, albowiem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obszernie wyjaśnił przesłanki, jakie brał pod uwagę ustalając wysokość kary pieniężnej. Kara ta nie jest wygórowana, albowiem strona dopuściła się dwukrotnego naruszenia art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie, poza tym organ wymierzając karę w powyższej wysokości miał na uwadze wszelkie okoliczności wynikające ze stanu faktycznego sprawy w postaci interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przyczyny i wagi oraz rodzaju naruszenia, czasu jego trwania, rozmiaru bezprawności, charakteru naruszonego dobra, współpracę strony w toku prowadzonego postępowania, ewentualnie skutki naruszenia, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia lub podmiot, w imieniu którego działał podmiot, który dopuścił się naruszenia oraz straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić. Poza tym organ miał na uwadze sytuację finansową Spółki. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w pkt 5 skargi Sąd stwierdza, że organ nie naruszył przepisów prawa nie uwzględniając wniosku dowodowego o przesłuchanie w toku postępowania administracyjnego prezesa zarządu (pełniącego tę funkcję w dacie zdarzeń) na okoliczność przyczyn opóźnienia w przekazaniu informacji o transakcjach. W dacie zdarzeń nie było prawnej możliwości opóźnienia w przekazaniu tych informacji przez spółkę, bowiem katalog sytuacji, w których można podjąć decyzję o opóźnieniu miał charakter zamknięty. Z tego względu organ nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącej jako niemającego znaczenia w sprawie – bowiem skoro spółka nie miała możliwości opóźnienia informacji to niecelowym było przeprowadzenia dowodu na okoliczność przyczyn opóźnienia. Organ nie uwzględniając wniosków dowodowych strony w dniach [...] i [...] czerwca 2016 r. wydał postanowienie w tym przedmiocie, zaś uzasadnienie tych działań znalazło swe odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił zarzutów strony skarżącej odnośnie błędów proceduralnych, które w jej opinii doprowadziły do nieprawidłowych ustaleń stanu faktycznego. Skarżąca podniosła ponadto, iż miała prawo do opóźnienia w przekazaniu obu informacji do organu i do publicznej wiadomości, bowiem informacja ta stanowiła w jej mniemaniu informację, której przekazanie mogłoby naruszyć słuszny interes Spółki. Sąd nie podziela tego stanowiska i wskazuje, w ślad za uzasadnieniem skarżonej decyzji, iż skarżąca błędnie odczytuje charakter katalogu informacji poufnych, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszyć słuszny interes emitenta, wymienione w § 2 obowiązującego w dacie naruszenia rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476, dalej: "rozporządzenie"). W uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśniono, dlaczego katalog ten ma charakter zamknięty. Należy ponadto także przypomnieć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt: VI SA/Wa 383/14, w którym sąd wypowiedział się, że katalog informacji zawartych w § 2 rozporządzenia na zamknięty charakter, a takie ukształtowanie tego katalogu jest zgodne z przepisami prawa europejskiego, w szczególności Dyrektywy 2003/124/WE i Dyrektywy 2003/6/WE. Sąd w niniejszym składzie z pełnym przekonaniem podziela punkt widzenia sądu orzekającego w ww. sprawie i ponownie wskazuje, iż nie jest jego zdaniem prawidłowym stanowisko prezentowane przez spółkę, jakoby była ona w dacie zdarzeń w prawie do opóźnienia informacji o dokonaniu transakcji na akcjach spółki przez podmiot blisko związany z prezesem zarządu spółki, bowiem w treści rozporządzenia brak jest wskazanej takiej okoliczności, jak również z literalnego brzmienia przepisów nie wynika, jakoby katalog miał charakter przykładowy. Niezależnie od tego, Sąd w ślad za organem podkreśla, iż odwołanie się przez art. 160 ust. 4 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi do art. 56 ustawy o ofercie nie miało na celu automatyczne zakwalifikowanie danej informacji jako możliwą do opóźnienia informację poufną, lecz jedynie na wskazanie technicznego kanału przesyłu informacji. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.