VI SA/Wa 1296/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności organizatora turystyki i pośrednika turystycznego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Minister Sportu i Turystyki po rozpatrzeniu odwołania M. U., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 2b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. nr 223, poz. 2268 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zakazującą wyżej wymienionemu prowadzenia działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczeniu usług turystycznych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż M. U., wskazany do kierowania przedsiębiorstwem pod nazwą G., prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2005 r. został skazany za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. W tej sytuacji Marszałek Województwa [...] pismem z dnia [...] listopada 2007 r. wezwał ww. do usunięcia w terminie 7 dni uchybień w prowadzonej działalności gospodarczej poprzez wyznaczenie do kierowania przedsiębiorstwem osoby niekaranej za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. W odpowiedzi M. U. oświadczył, iż nie był karany za przestępstwa popełnione w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej organizatora turystyki i pośrednika turystycznego. Minister wyjaśnił, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie. Natomiast jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o usługach turystycznych przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest obowiązany spełniać m.in. warunek zapewnienia kierowania działalnością przedsiębiorstwa przez osobę niekaraną za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. W konkluzji Minister Sportu i Turystyki stwierdził, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji zasadnie uznał, iż M. U. naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczeniu usług turystycznych. Minister wyjaśnił także, iż art. 71 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych jest szczególnym przypadkiem uzyskania przez nieostateczną decyzję administracyjną rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. U., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., iż organ nie odniósł się do stanu faktycznego, nie wyjaśnił należycie sprawy i błędnie zastosował przepisy prawa tj. przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawy o usługach turystycznych. Nie zgodził się także z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2008 r. skarżący dodał, iż wyrok karny nie zakazywał mu prowadzenia działalności gospodarczej, nie mógł zastosować się do zaleceń organu albowiem działalność prowadzi jednoosobowo oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż sądy administracyjne dokonują kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowch. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 71 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stanowiący, iż organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie. Przepis ten, nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych, wprowadza obowiązek organu prowadzącego rejestr do wydania zakazu w przypadku zaistnienia wymienionej przesłanki. W myśl art. 5 ust 1 lit b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest obowiązany spełniać m.in. warunek zapewnienia kierowania działalnością przedsiębiorstwa przez osoby niekarane za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. W świetle powyższego uznać należy, iż osoba skazana za jedno ze wskazanych wyżej przestępstw nie może kierować działalnością przedsiębiorstwa, przy czym istotnym jest sam fakt skazania niezależnie od tego czy przestępstwo zostało popełnione w związku z prowadzeniem działalności czy też nie. Jak wynika z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy skarżący w dniu [...] grudnia 2004 r. został wpisany do rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] po numerem [...]. W dniu [...] listopada 2007 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2005 r. sygn. [...], którym to wyrokiem skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i mieniu. Mając na uwadze treść art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy Marszałek Województwa wezwał skarżącego do usunięcia stwierdzonego uchybienia poprzez wyznaczenie do kierowania przedsiębiorstwem osoby niekaranej za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu, wiarygodności dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pouczając jednocześnie, iż nieusunięcie uchybienia w zakreślonym terminie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego i wydaniem decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem. W odpowiedzi na powyższe skarżący, pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. oświadczył, iż nie był karany za przestępstwa popełnione w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej organizatora turystyki i pośrednika turystycznego. Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ ponownie wezwał skarżącego do zapewnienia kierowania działalnością przedsiębiorstwa przez osobę niekaraną, jednakże skarżący na powyższe pismo nie odpowiedział. Tak, więc w świetle ustalonego przez organ stanu faktycznego, którego zresztą skarżący nie neguje, bezspornym jest, iż skarżący nie zastosował się do wezwania organu i nie wskazał w wyznaczonym terminie osoby posiadającej uprawnienia do kierowania przedsiębiorstwem. Stwierdzić należy, iż trafnym jest stanowisko organu, że ustawodawca nie wiąże popełnienia przestępstwa z działalnością gospodarczą a podstawą wydania decyzji zakazującej skarżącemu prowadzenia działalności było nie usunięcie w wyznaczonym przez organ terminie naruszeń warunków wykonywania działalności regulowanej. Tym samym przekonanie skarżącego, wyrażone w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu do usunięcia uchybienia, iż skazanie go prawomocnym wyrokiem za czyn niemający związku z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały zakaz prowadzenia działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczeniu usług turystycznych. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.