VI SA/Wa 1297/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. S. od zarządzenia Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 listopada 2017 r. w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie z 14 listopada 2017 r. Skarżący – D. S., w prawidłowym trybie i terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Sąd zarządzeniem z 23 czerwca 2017 r. wezwał skarżącego do uiszczenia należnego od skargi wpisu (k. 25 akt). W otwartym terminie do uiszczenia wpisu skarżący wniósł pismo zatytułowane "Zażalenie", które - z uwagi na treść, Sąd potraktował, jako wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 28 w zw. z k. 33 akt). Zarządzeniem z 31 sierpnia 2017 r. Starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który przesyłano, celem wypełnienia i odesłania do Sądu, w załączeniu wezwania (k. 35 akt). Jednocześnie skarżący został pouczonym, że uchybienie owemu siedmiodniowemu terminowi będzie skutkować pozostawieniem jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Dnia 17 października 2017 r. do Sądu wróciła przesyłka kierowana do skarżącego, a zawierająca powyższe zarządzenie Starszego referendarza sądowego. Jak wynika z tej przesyłki zwrot jej nastąpił z uwagi na niepodjęcie w terminie (k. 36 akt). Starszy referendarz sądowy ustaliwszy, że jego wezwanie, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 22 września 2017 r. i 2 października 2017 r., zostało skutecznie doręczone skarżącemu dnia 6 października 2017 r. oraz że skarżący nie wykonał tego wezwania w zakreślonym terminie, zarządzeniem z 14 listopada 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania (k. 37 akt). Z zachowaniem terminu skarżący wniósł sprzeciw, w którym zarzucił, że nie otrzymał żadnego wezwania, w którym zostałby zobowiązany do wypełnienia formularza PPF. Nadto wskazał, że w Oddziale Poczty Polskiej – [...] ustalił, że nigdy nie było nawet próby doręczenia mu takiego wezwania. Do sprzeciwu skarżący załączył wypełniony przez siebie formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od zarządzenia, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd przy tym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy, przy czym zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie takiego prawa składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. W tej sprawie sporne jest czy wezwanie Starszego referendarza sądowego z 31 sierpnia 2017 r. zostało skarżącemu skutecznie doręczone, a w konsekwencji czy prawidłowe jest zarządzenie tego Referendarza z 14 listopada 2017 r. W myśl art. 65 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego – wyznaczonego operatora (obecnie Pocztę Polską SA), osobie fizycznej osobiście (art. 67 § 1 p.p.s.a.) m.in. w miejscu zamieszkania (art. 69 p.p.s.a). Z uwagi na pewność obrotu prawego, ustawodawca w art. 72 § 1 p.p.s.a. przewidział, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo innym, wymienionym w tym przepisie, osobom. Nadto stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., jeżeli nie ma możliwości doręczenia pisma w powyższe sposoby, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej wyznaczonego operatora, dokonując jednocześnie zawiadomienia o jego złożeniu w owym urzędzie i o możliwości jego odbioru w tym urzędzie, w terminie siedmiu dni, od dnia pozostawienia zawiadomienia, przy czym ową informację pozostawia się w m.in. oddawczej skrzynce pocztowej. W § 3 art. 73 p.p.s.a. przewidziano, że w przypadku niepodjęcia w ww. terminie pisma przez adresata, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Ostatecznie doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 73 p.p.s.a. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika (k. 36 akt), że zarządzenie Starszego referendarza sądowego z 31 sierpnia 2017 r. zostało nadane za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego dnia 18 września 2017 r., na adres wskazany przez skarżącego w skardze. Dnia 22 września 2017 r. doręczyciel pod wskazanym adresem nie zastał nikogo, w związku z czym korespondencję pozostawił w placówce pocztowej "[...]", o czym – tego samego dnia, zawiadomił adresata – skarżącego, pozostawiając mu zawiadomienie "w oddawczej skrzynce pocztowej". Powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przedmiotowej korespondencji Sądu zostało pozostawione zaś skarżącemu 2 października 2017 r., a następnie – wobec nie podjęcia przesyłki przez skarżącego w placówce pocztowej "[...]", w okresie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia, korespondencja została zwrócona do nadawcy – do Sądu, z adnotacją "Zwrot Nie podjęto w terminie", co nastąpiło 10 października 2017 r. W ocenie Sądu powyższe czynności, podjęte przez doręczyciela, były prawidłowe i zgodne z prawem. Wobec nie możności doręczenia przesyłki skarżącemu w zwykłym trybie, doręczyciel dwukrotnie pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej (22 września i 2 października) zawiadomienia o możliwości jej odbioru we wskazanej konkretnie placówce pocztowej. Przesyłka ta oczekiwała na odbiór przez ponad czternaście dni (od 22 września do 10 października 2017 r.). Wobec powyższego Starszy referendarz sądowy prawidłowo ustalił, że przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, w tzw. trybie zastępczym, dnia 6 października 2017 r. Z uwagi na skuteczne doręczenie zarządzenia Starszego referendarza sądowego z 31 sierpnia 2017 r. skarżącemu dnia 6 października 2017 r., siedmiodniowy termin na nadesłanie wypełnionego formularza PPF upłynął 13 października 2017 r. W tym stanie rzeczy Starszy referendarz sądowy nie miał innej możliwości, jak wydać obecnie skarżone zarządzenie o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania, do czego zobowiązywał go art. 257 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący poddał pod wątpliwość skuteczność doręczenia mu ww. wezwania, wskazując, że w Oddziale Poczty Polskiej – [...] jednoznacznie ustalił, że na jego adres nigdy nie było próby doręczania przedmiotowej przesyłki. Oczywiście skuteczność doręczenia zastępczego może zostać obalona, jednakże dla uzyskania tego skutku, należy przedłożyć wiarygodne kontrdowody, z których wynikałoby, że istotnie do doręczenia zastępczego nie doszło. Skarżący podnosząc, że w Oddziale Poczty Polskiej – [...] jednoznacznie ustalił, że na jego adres nigdy nie było próby doręczania przedmiotowej przesyłki, winien był przedstawić w załączeniu sprzeciwu jakiś dowód – np. odpowiedź na złożoną przez niego reklamację, z którego wynikałoby, że istotnie przy doręczaniu omawianej przesyłki nastąpiły takie błędy, które uniemożliwiają uznanie jej za skutecznie doręczoną. Tymczasem skarżący nie przedkłada żadnych dowodów, pozostając jedynie na gołosłownym twierdzeniu, że przesyłka nie została mu doręczona. W tym stanie rzeczy Sąd ostatecznie stwierdza, że przesyłka zwierająca wezwanie Starszego referendarza sądowego z 31 sierpnia 2017 r. została skarżącemu skutecznie doręczona dnia 6 października 2017 r., i że, w konsekwencji, miał on do 13 października 2017 r. możliwości skutecznego nadesłania prawidłowo wypełnionego formularza PPF. Brak reakcji zaś ze strony skarżącego na powyższe wezwania musiało skutkować pozostawieniem jego wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.