VI SA/Wa 13/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Halina Emilia Święcicka Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak (spr.) WSA Piotr Borowiecki Protokolant: Paweł Muszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] marca 2004r. o godzinie 17 min 09, inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego (dalej jako:WITD) w Z. na drodze krajowej numer [...] przeprowadził kontrolę pojazdu ciężarowego należącego do przedsiębiorcy J. F. (zwanego w dalszej części skarżącym) marki [...] o numerach rejestracyjnych [...] z naczepą marki [...] o numerach rejestracyjnych [...]. Pojazd był kierowany przez K. D., zatrudnionego w firmie J. F. na stanowisku kierowcy. Podczas kontroli stwierdzono, brak karty opłaty drogowej. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, skarżący złożył w dniu [...] marca 2004r. wyjaśnienie pisemne do protokołu kontroli, w którym podał, że kierowca nie okazał karty opłaty drogowej, ponieważ w chwili kontroli nie mógł jej odnaleźć, dopiero następnego dnia znalazł ją w pojeździe pod fotelem kierowcy. Do wyjaśnienia dołączył dobową kartę opłaty drogowej seria i numer [...] ważną od [...] marca 2004 roku godz. 6 min 00 do [...] marca 2004r. godz. 6 min 00. W tak ustalonym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2004r. numer [...], działając na podstawie art. 92 ust.1, art. 92 ust.4, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz.1371 z późn. zm.) oraz l.p.1.4.1 załącznika do .w/w ustawy nałożył na skarżącego karę w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W odwołaniu od powyższej decyzji J. F., nie kwestionując prawidłowości przeprowadzonej kontroli, zarzucił naruszenie art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz l.p.1.4.1 załącznika do .w/w ustawy oraz niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W motywach wskazał, że oplata została wykupiona w dniu [...] marca 2004r, dotyczyła okresu [...] marca 2004r. a więc istniała w dniu przeprowadzenia kontroli. W ocenie skarżącego opłata za przejazd była uiszczona a jedynym uchybieniem był chwilowy brak możliwości jej okazania przez kierowcę. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania i zwrot uiszczonej kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD), decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 138 §1 k.p.a., art. 42ust.1, art.87 ust.1 w zw. z art.87 ust.1 i 2, art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.4.1 załącznika do w/w ustawy, W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy obowiązani są uiszczać opłaty. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty drogowej, która podlega wypełnieniu zgodnie z przepisami §2 ust 2, §4 ust.1 i 2,§5 ust.4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001r., Nr150,poz.1684 ze zm.) a prawidłowo wypełniona, przed rozpoczęciem przejazdu, karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia. Brak karty opłaty drogowej sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 3000 złotych. Jednocześnie GITD wskazał, że nadesłana przez skarżącego karta opłaty dobowej nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia albowiem stosownie do l.p.1.4.2 w/w załącznika do ustawy, karze w wysokości 200 złotych podlega wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej dotyczy tylko karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje GITD, J. F. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji WITD zarzucił naruszenie art. 42 ust.1 w zw z art. 92ust.1 pkt.1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 7,11,77 i 80 k.p.a. W motywach przytoczył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji WITD. Ponadto, zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie znajduje uzasadnienia postawiony w skardze zarzut, jakoby organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał karty opłaty drogowej a nadesłana w późniejszym terminie karta, była kartą opłaty dobowej. Powyższe wynika z niekwestionowanego protokołu kontroli, pisemnych wyjaśnień skarżącego oraz nadesłanej karty opłaty. Ustawa o transporcie drogowym w art. 42 ust.1 stanowi, iż za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy obowiązani są uiszczać opłaty. Maksymalna wysokość opłaty nie może być wyższa, niż 800 euro rocznie. Przedsiębiorcy wnoszą opłatę w jednostkach upoważnionych przez ministra właściwego do spraw transportu, (o których mowa w art. 17 ust.2 ustawy), granicznych urzędach celnych, urzędach celnych wewnątrz kraju, stacjach benzynowych (opłaty dobowe, siedmiodniowe i miesięczne) oraz polskich organizacjach drogowych o zasięgu ogólnokrajowym, które zawarły odpowiednie porozumienia w tym zakresie. W myśl art. 42 ust.7 ustawy o transporcie drogowym minister właściwy do spraw transportu (w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów) został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia: rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych (zgodnie z zasadami określonymi w ust.2),wzorów dokumentów potwierdzających uiszczenie tej opłaty oraz trybu wnoszenia i sposobu rozliczania opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy. Na podstawie wskazanej delegacji ustawowej, Minister Infrastruktury 14 grudnia 2001r wydał rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001r., Nr150,poz.1684 ze zm.). Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia (§5 ust.6) Stosownie do art. 87 ust.1 w zw z art. 87ust 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg. Zgodnie z art. 92 ust1 w/w ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, której wysokość określona jest w załączniku do ustawy. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo przyjął, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz bez uiszczenia opłaty a więc karę pieniężną należało wymierzyć w wysokości 3000 złotych zgodnie z l.p.1.4.1. załącznika do ustawy, co też organ uczynił. Gdyby bowiem nadesłana w toku postępowania karta była kartą opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej, zakupioną przynajmniej na dzień przed przeprowadzoną kontrolą, kara pieniężna wynosiłaby 200 złotych zgodnie z l.p.1.4.2 załącznika do ustawy . Wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd jest przejawem tzw deliktu administracyjnego dla bytu, którego nie jest konieczna wina po stronie sprawcy. Dla penalizowania takiego zachowania jest stwierdzenie faktu nie uiszczenia opłaty zaś taki stan rzeczy w odniesieniu do skarżącego został stwierdzony. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje też wystarczających podstaw do postawienia zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a