VI SA/Wa 13/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu W dniu 1 grudnia 2017 r. D. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Do skargi został załączony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że przekroczenie terminu na wniesienie skargi wynikło z nagłego i niespodziewanego wyjazdu za granicę związanego z bardzo ważnymi sprawami rodzinnymi. O upłynięciu terminu strona dowiedziała się po powrocie z zagranicy w dniu 25 listopada 2017 r., po dwutygodniowym pobycie. Ważna sytuacja rodzinna na tyle wymusiła szybki wyjazd, iż nie upoważniono żadnego z pracowników do podpisania się pod skargą. Skarżący podkreślił, że wyjazd był nagły, związany z ważnymi sprawami rodzinnymi, a czas jego trwania przedłużył się w sposób nieprzewidziany. Do wniosku skarżący nie dołączył żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej argumentacji. Wskazał, że jeżeli Sąd zażąda przesłane zostaną bilety lotnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wyjaśnił, że przekroczenie terminu na wniesienie skargi nastąpiło na skutek nagłego i niespodziewanego wyjazdu za granicę związanego z bardzo ważnymi sprawami rodzinnymi. W tym miejscu należy wyjaśnić, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 24 października 2017 r., wniesiona skarga jest opatrzona datą 16 listopada 2017 r., termin na wniesienie skargi upływał w dniu 23 listopada 2017 r., natomiast skarga została nadana na Poczcie w dniu 1 grudniu 2017 r. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący zaznaczył, że o upłynięciu terminu dowiedział się po powrocie z zagranicy w dniu 25 listopada 2017 r. po dwutygodniowym pobycie. Z powyższego wynika zatem, że skarga została sporządzona już w trakcie pobytu skarżącego za granicą. Należy wskazać, ze złożenie niepodpisanej skargi do Sądu skutkowałoby wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi, lecz nie powodowałoby uchybienia terminu do jej wniesienia. Zauważyć również należy, że normy wymuszające dokonywanie określonych czynności we wskazanym w ustawie terminie mają bowiem na celu nie tylko zdyscyplinowanie strony, lecz służą również zapewnieniu sprawności postępowania sądowego, gwarantując pewien poziom bezpieczeństwa obrotu prawnego. Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega bowiem na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Taką szczególną starannością w niniejszej sprawie powinno być wyznaczenie pracownika lub profesjonalnego pełnomocnika, który mógłby reprezentować skarżącego podczas jego nieobecności. Przywrócenie uchybionego terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Takim niedbalstwem w przypadku skarżącego było niewyznaczenie osoby, która zastąpiła by skarżącego podczas jego pobytu za granicą. Skarżący jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien być świadomy skutków niedopełnienia powyższego obowiązku. Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikało z niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.