VI SA/Wa 1300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] listopada 2013 r. ustalającą opłatę za używanie jedenastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 6154,50 zł. Skarżący K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie decyzji narazi go na niepowetowane straty finansowe. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. skarżący uzupełnił skargę i ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji narazi go na znaczny uszczerbek majątkowy (wskazał, że możliwość taka istnieje). Wyjaśnił, że organ na podstawie zaskarżonej decyzji może wezwać skarżącego do zapłaty kwoty 6154,50 zł. i podkreślił, że nie dysponuje taką kwotą. W piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r. skarżący zauważył, że nie ma możliwości finansowych aby wykonać zaskarżoną decyzję, ani także możliwości by później dochodzić ewentualnego zwrotu zapłaconej należności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy podnieść przy tym, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (tak również /w:/ postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publik.). W orzecznictwie i doktrynie ugruntował się pogląd, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Natomiast samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach tej sprawy, w żaden sposób – w ocenie Sądu – nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje Sądu do poszukiwania tych okoliczności z urzędu. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 6 154,50 zł. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi stronę na niepowetowane straty finansowe. Wyjaśnienia wymaga, iż przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W doktrynie przyjął się pogląd, że powyżej opisana przesłanka nie będzie miała zastosowania w przypadku egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niego konsekwencji. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2011, s. 231). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W ocenie Sądu we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie wykazał (nie przedstawił dokumentów, nie wskazał okoliczności) prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc - skarżący nie uprawdopodobnił, iż w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, które wypełniają ustawowe przesłanki uprawniające Sąd do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Ponadto skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących jego sytuację finansową. Tym samym, lakoniczność uzasadnienia przedmiotowego wniosku, uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącego uiszczenie ustalonej opłaty. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.