VI SA/Wa 1301/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1270 ze zm.) - dalej k.p.a., oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.) Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania M. R. (dalej: skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] cofającą skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia z uwagi na skazanie przez Sąd Rejonowy [...] w [...] prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 270 § 2a kodeksu karnego w związku z art. 270 § 1 kodeksu karnego, informując jednocześnie o możliwości przedstawienia własnego stanowiska, złożenia wyjaśnień oraz zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu udzieloną licencję. W uzasadnieniu wskazał, iż do organu wpłynął odpis wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] października 2010 r., skazującego skarżącego na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 10 złotych w związku z posłużeniem się przez niego podczas kontroli biletów uprzednio przez niego przerobioną legitymacją honorowego dawcy krwi o nr [...] poprzez wklejenie własnego zdjęcia do tej legitymacji, tj. o czyn z art. 270 § 1 i 2a k.k. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] października 2010 r. Skazanie skarżącego za przestępstwo umyślne spowodowało, że przestał on spełniać jeden z wymaganych warunków do posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, tj. niekaralności za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia), co w rezultacie spowodowało obligatoryjne cofnięcie przez organ licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości podnosząc, iż Sąd Rejonowy uznał jego wyjaśnienia i okazaną skruchę przyjmując, że był to wypadek mniejszej wagi. Jednocześnie wskazał, iż przestępstwa dopuścił się nieumyślnie i jednorazowo czego żałuje. Utrata licencji jest dla niego karą bardzo dotkliwą, gdyż może przyczynić się do jego zwolnienia z pracy, co spowoduje w konsekwencji pozbawienie środków utrzymania. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż argumenty podniesione w odwołaniu nie zmieniają faktu popełnienia przestępstwa umyślnego, za które skarżący został prawomocnie skazany. Skutkiem prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne, zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jest obligatoryjne cofnięcie licencji. Organ podkreślił, iż każde skazanie za przestępstwo umyślne pociąga za sobą konsekwencję administracyjno-prawną w postaci cofnięcia licencji niezależnie od rodzaju przestępstwa. Ustawodawca uznał w takich sytuacjach za priorytetowy interes społeczny, zatem organ odwoławczy nie może uwzględnić słusznego interesu strony w dalszym posiadaniu uprawnień do wykonywania zawodu licencjonowanego pracownika ochrony. Decyzje w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej w przypadku skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom tzw. luzu decyzyjnego, a zatem nie mogą one orzekać inaczej, niż wskazał ustawodawca, jeśli stan faktyczny wyczerpuje przesłanki nakazujące cofnięcie licencji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ podkreślił, iż każde przestępstwo umyślne, bez względu, czy ma ono jakikolwiek związek z wykonywaniem zadań pracownika ochrony stanowi spełnienie przesłanki obligatoryjnego pozbawienia pracownika ochrony prawa do wykonywania zawodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. W ocenie Sądu nieskomplikowany stan faktyczny niniejszej sprawy jest bezsporny, organ zaś dokonał właściwej subsumcji norm prawnych do ustalonego stanu faktycznego. Argumentacja prawna organów Policji obu instancji sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, przestał on spełniać warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. W przedmiotowej sprawie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] października 2010 r. skarżący został skazany za czyn z art. 270 § 1 i 2a k.k. Wyrok ten stanowił podstawowy materiał dowodowy w niniejszej sprawie i obligował organ do wydania decyzji cofającej wydaną na rzecz skarżącego licencję. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w myśl którego komendant wojewódzki Policji cofa licencję pracownika ochrony jeżeli pracownik ten przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy. Należy zauważyć, iż zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach wskazanych w ustawie. Warunki, które musi spełniać osoba ubiegająca się o wydanie licencji muszą być spełnione łącznie, zaś brak któregokolwiek z nich uzasadnia odmowę wydania bądź cofnięcie wydanej licencji. W myśl art. 26 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Niekaralność za przestępstwo umyślne stanowi zatem jeden z niezbędnych warunków, które muszą być spełnione przez pracownika ochrony posiadającego licencję. Przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie pozostawia w tym zakresie organowi możliwości wyboru, lecz nakazuje mu podjąć konkretne działania w nim wskazane, tj. cofnięcie licencji. Jak prawidłowo wskazał organ decyzja cofająca licencję nie należy do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej, przy podejmowaniu której ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji zatem, gdy pracownik ochrony zostanie prawomocne skazany za przestępstwo umyślne, organy Policji są zobligowane do wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu cofnięcie wydanej licencji i w konsekwencji wydanie decyzji cofającej licencję. Jednocześnie należy zauważyć, iż dla potrzeb tego postępowania bez znaczenia pozostają motywy jakimi kierował się sąd karny wydający skazujący wyrok, gdyż w postępowaniu przed organem administracji publicznej decydujące znaczenie ma sam fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne. Skoro niekwestionowanym w sprawie ustaleniem jest fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne, należy uznać, iż przestał on spełniać jedną z wymaganych przesłanek posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, tj. niekaralność za przestępstwo umyślne. Dlatego też, zdaniem Sądu, organ prawidłowo wydał decyzję cofającą skarżącemu licencję. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.