VI SA/Wa 1303/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant J. C. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich oddala skargę Decyzją [...] Komendant Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., wydaną na podstawie art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U z 2004 r. Nr 52, poz.525, z późn. zm.) cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości trzech (3) sztuk broni p. I. W. (dalej: skarżącemu). Podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na dalsze posiadanie broni palnej myśliwskiej stanowił fakt, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział VI Grodzki w L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. (sygn. akt [...]) został on uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 244 kk i skazany na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres próby wynoszący 2 lata oraz karę grzywny (skarżący prowadził samochód po drodze publicznej pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w L. i wyrokiem Sądu Okręgowego w N. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych) . Przypomniano, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział VI Grodzki w L. z dnia [...] listopada 2005 r. (sygn. akt [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział II Karny w N. z dnia [...] stycznia 2006 r. (sygn. akt [...]) skarżący został uznany winnym popełnienia wykroczeń z art. 86 § 2 kw, art.87 § 1 kw, art. 97 kw i skazany na karę grzywny oraz na podstawie art. 87 § 3 kw. Sąd orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. "B" i "C" na okres 6 (sześciu) miesięcy. Z treści przedmiotowego wyroku Sądu wynika, że w dniu 20 stycznia 2005 r. skarżący w miejscowości M. prowadząc samochód marki Audi [...] o nr rej. [...] w stanie po użyciu alkoholu, w wyniku gwałtownego hamowania, braku sygnalizowania oraz nieprawidłowego ustawienia pojazdu przed wykonywanym manewrem skrętu w lewo przyczynił się do zderzenia z samochodem osobowym marki Fiat [...] o nr rej.[...], po czym nie udostępniając danych dotyczących właściciela i ubezpieczyciela pojazdu, oddalił się z miejsca zdarzenia. W toku prowadzonego przedmiotowego postępowania administracyjnego zwrócono się pismami do Komendy Powiatowej Policji w L., jak również do Zarządu Koła Łowieckiego [...] w L., którego w/w jest członkiem, o wyrażenie opinii o skarżącym. Z nadesłanych odpowiedzi w tej sprawie wynika, że zarówno w miejscu swojego stałego pobytu, jak również w macierzystym Kole posiada on pozytywne opinie środowiskowe. Przepis art.18 ust. l pkt.2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) stanowi, że organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art.15 ust. l pkt 2 do 6 tej ustawy. Jedną z kategorii osób (określoną w art.15 ust. l pkt 6) są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Intencją ustawy jest to, aby osoby, o których mowa w tym przepisie, nie miały w ogóle dostępu do dobra reglamentowanego, jakim jest broń. W przypadku jednak, jeżeli pozwolenie takie zostało wydane, przewiduje obowiązek cofnięcia pozwolenia. Katalog przestępstw zawarty w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie jest jednak zamknięty. Organy właściwe w sprawach pozwoleń mają prawo uwzględniać w kontekście uzasadnionej obawy, o której w nim mowa, także innego rodzaju przestępstwa, za które osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana prawomocnym wyrokiem sądu. Należy stwierdzić, że do takich okoliczności można zaliczyć naruszenie przez osobę posiadającą broń (lub wnioskującą o wydanie pozwolenia na broń) porządku prawnego, co w sprawie niniejszej niewątpliwie miało miejsce, skoro skarżący wbrew obowiązującym przepisom prawa będąc w stanie po użyciu alkoholu kierował pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, czego dowodem w odniesieniu do strony jest przytoczony wyżej prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział VI Grodzki w L.. Nadmieniono ponadto, że skarżący bagatelizując fakt że znajduje się po użyciu alkoholu, nie potrafił kontrolować swojego zachowania wsiadając do pojazdu mechanicznego i stwarzając tym samym realne zagrożenie dla innych użytkowników drogi, co w konsekwencji doprowadziło do kolizji drogowej z jego winy. Skarżący w krótkim okresie czasu po popełnieniu przytaczanych wyżej wykroczeń dopuścił się następnie przestępstwa z art. 244 kk., tj. kierował pojazdem mechanicznym pomimo orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział VI Grodzki w L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. (sygn. akt [...]). Z uwagi na powyższe za uzasadnione uznano twierdzenie, że nie można uznać skarżącego za osobę, która gwarantuje przestrzeganie prawa. Reasumując stwierdzono, że po stronie Policji istnieje uzasadniona obawa, iż posiadanie broni przez I. W. może stanowić zagrożenie dla porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący podczas osobistego stawiennictwa w dniu 24 kwietnia 2007 r. zapoznał się z całością materiałów zgromadzonych w toku prowadzonego przedmiotowego postępowania administracyjnego, nie wnosząc uwag co do zebranych materiałów w sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał na podstawie powołanych wyżej wyroków, iż popełnił wykroczenie komunikacyjne oraz przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości i na tej podstawie [...] Komendant Policji uznał, że nie można traktować skarżącego jako osoby gwarantującej przestrzeganie prawa, wobec której istnieje uzasadniona obawa, że posiadając broń może stanowić zagrożenie dla porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego. Decyzja taka została wydana mimo posiadania przez skarżącego dobrej opinię środowiskowej tak w miejscu zamieszkania, jak i w Kole Łowieckim [...] w L., bez zapoznania się z aktami sprawy sądowej (sygn. akt [...]), z których wynika, że stan nietrzeźwości skarżącego w trakcie spowodowanej kolizji nie był jednoznaczny, gdyż był ocenny. Ponadto skarżący wskazał na swoją wieloletnią praktykę jako kierowcy samochodów ciężarowych i autobusów oraz taksówki, a także na swoją działalność społeczną. W ocenie skarżącego [...] Komendant Policji wydając zaskarżoną decyzję nie przeprowadził jego oceny charakterologicznej, a swoje orzeczenie oparł jedynie na fakcie naruszenia przez skarżącego porządku prawnego. W związku z powyższym skarżący przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 88/09, w uzasadnieniu którego jednoznacznie wskazano, iż "... Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt skazania na jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy (tu: z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji)". W ocenie skarżącego dokonane przez niego naruszenie prawa nie mieści się w tym katalogu. Jak stwierdza Sąd, w takiej sytuacji jak skarżącego "...niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje je w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Według skarżącego taki związek przyczynowo skutkowy w jego przypadku nie zachodzi. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego na decyzję cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. I chociaż nie jest to warunek określony ustawowo, zdaniem organów Policji taka postawa gwarantuje, iż broń będzie posiadana i używana zgodnie z prawem, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona dopuszczając się wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji oraz przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości takiej gwarancji nie daje. Z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, iż organy Policji cofają pozwolenie, jeżeli istnieje uzasadniona obawa użycia broni w. sposób określony w tym przepisie. Dalsza część przepisu jest jedynie wytyczną wskazującą, w jakich sytuacjach w szczególności obawa ta zachodzi. Katalog przestępstw, uzasadniających tę obawę nie jest więc w tym przepisie zamknięty. Dlatego też organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń mają prawo i obowiązek uwzględniania - w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - także innych rodzajów przestępstw bądź czynów, za które posiadacz pozwolenia został skazany lub stoi pod zarzutem popełnienia. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż skarżący popełnił m.in. czyn prawem zabroniony, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Okoliczność ta - wbrew wyjaśnieniu skarżącego - w świetle wyroku sądu nie budzi żadnej wątpliwości. Prowadząc pojazd w takim stanie stworzył zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem świadomie narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, co potwierdza okoliczność, iż spowodował w ten sposób kolizję drogową, a ponadto nie udzielając pierwszej pomocy poszkodowanym, oddalił się z miejsca zdarzenia. I nie ma przy tym znaczenia, że nie miał wówczas przy sobie broni, bowiem ustawodawca nie uzależnił cofnięcia pozwolenia na podstawie przywołanego przepisu od spełnienia także takiego warunku. Ponadto skarżący nie zastosował się do zakazu sądowego prowadzenia pojazdów. Powyższe okoliczności świadczą o jego lekceważącym podejściu do porządku prawnego i stwarzają domniemanie, iż w taki sam sposób potraktuje zasady bezpiecznego posiadania broni, mogąc jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z obszernych i szczegółowych uzasadnień wyroków sądów wynika bowiem, iż skarżący wykazał się nie tylko nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni kierując samochodem w stanie po spożyciu alkoholu, ale także swoim zachowaniem uniemożliwił przeprowadzenie dowodów. Nie bacząc też, iż powyższymi wyrokami orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, zdecydował się wsiąść za kierownicę samochodu - zatem świadomie zakaz ten złamał. Prezentuje więc taką postawę i cechy charakteru, które niewątpliwie uzasadniają obawę niezgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zatem także zastosowanie wobec niego konsekwencji administracyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 . Organ odwoławczy podkreślił też, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroków sądowych nie mogło skutkować innym niż zapadło rozstrzygnięciem, ponieważ w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, prawomocne wyroki sądu, potwierdzające fakty popełnienia czynów karalnych wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wykroczenia z art. 86 § 2, art. 87 § 1, art. 93 § 1 i art. 97 kw oraz przestępstwo z art. 244 kk popełnił, a więc jako posiadacz pozwolenia na broń utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można zatem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób. Nie ma więc znaczenia, iż przestępstwa, za które został prawomocnie skazany nie miały związku z bronią, ponieważ ustawodawca takiego warunku nie ustalił. Podniesiono także, że brak broni palnej myśliwskiej nie ogranicza stronie aktywności na rzecz myślistwa, czy jej macierzystego koła łowieckiego, a także ochrony przyrody. Strona nie będzie mogła tylko wykonywać polowań. Odnosząc się do argumentów z odwołania wyjaśniono, że posiadanie dobrej opinii w miejscu zamieszkania czy kole łowieckim nie daje podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle prawa skarżący jest osobą karaną, a jego lekceważące podejście do obowiązującego prawa nie pozwala zachować mu uprawnienia do posiadania broni. Ustawodawca w takich sprawach jak rozpatrywana dał bezwzględnie pierwszeństwo interesowi społecznemu, ustalając dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy obligatoryjne cofniecie pozwolenia. Broń palna nie jest zwykłą rzeczą i prawo do jej posiadania ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego okoliczność, iż osoba prawo to posiadająca naruszyła porządek prawny, popełniając wykroczenia i przestępstwo, tym bardziej, że pozwolenie na broń ma charakter wyjątkowy, ponieważ dostęp do niego podlega ścisłej, administracyjnej reglamentacji (uzyskuje się je w drodze decyzji administracyjnej właściwego organu). Zebrany materiał dowodowy nie pozwala zatem zachować stronie pozwolenia - ustawodawca nadał dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny, przyznając tym samym bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył skarżący wnosząc o: 1) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszej sprawy, 2) zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji jest uzasadniony, gdyż zakaz używania broni palnej myśliwskiej aż do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd w konsekwencji pozbawia go możliwości uczestnictwa w polowaniach przez okres nie dający się przewidzieć. Skarżący jest w wieku dojrzałym i czas rozpoznawania spraw przez sądy upoważnia go do obawy, że w chwili rozpoznania niniejszej sprawy będzie już osobą, która ze względów naturalnego procesu starzenia się nie będzie mogła cieszyć się z udziału w polowaniach, po przywróceniu prawa używania broni palnej. Udział w polowaniach jest dla skarżącego bardzo ważny. Skarżący nie zgodził się z dokonaną przez organy Policji oceną, że wskutek popełnienia jednym czynem kilku wykroczeń związanych z ruchem drogowym (z art. 86 § 2 kw - spowodowanie kolizji w stanie po użyciu alkoholu, art. 87 § 1 kw - prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie po użyciu alkoholu i art. 97 kw - naruszenie innych przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu na drogach publicznych), a następnie przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (prowadzenie samochodu wbrew orzeczonemu przez sąd zakazowi — art. 244 kk) nie daje gwarancji bezpiecznego, zgodnego z prawem dysponowania bronią myśliwską. Skarżący podniósł, że dla organów Policji nieistotny był związek przyczynowo-skutkowy między popełnionymi przez niego czynami a możliwością dysponowania przez niego bronią myśliwską, a liczył się jedynie sam takt skazania go za wymienione wykroczenia i przestępstwo. Podkreślił, że jak dotąd nikomu nie wyrządził świadomie żadnej krzywdy i nie postąpi tak w przyszłości. Jeśli chodzi o używanie broni myśliwskiej, to poluje zawsze grupowo, więc pozostaje pod kontrolą kolegów myśliwych. W związku z powyższym skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy przez Sąd, wskazując iż oparł swoją skargę o dotychczasowe orzecznictwo Sądu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, iż tak organ I, jak i II instancji wydały swe rozstrzygnięcia dysponując nie tylko suchą wiedzą o samych faktach obejmujących ukaranie skarżącego za w/w wykroczenia i przestępstwo, ale również kopiami orzeczeń sądowych w tych sprawach, w tym w sprawie o wykroczenia, obszernymi uzasadnieniami sądu I i II instancji opisującymi zachowanie skarżącego, który usiłował uniknąć za powyższe odpowiedzialności, m.in. uniemożliwiając poddanie go badaniu na zawartość alkoholu w organizmie. Sąd Rejonowy w L. w uzasadnieniu swego wyroku wskazał, że oskarżony spowodował poważne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, a jego czyn uznał za wysoce społecznie szkodliwy. Z tych względów orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Skarżący zakaz ten złamał praktycznie natychmiast po jego uprawomocnieniu się: zakaz obowiązywał od 20 stycznia 2006 r., a już 1 lutego 2006 r. skarżący kierował samochodem. Obrazuje to stosunek skarżącego do przepisów prawa i nakładanych na niego zgodnie z nimi obowiązków, stąd organy administracji publicznej, w tym Komendant Główny Policji uznały, że skarżący nie daje gwarancji przestrzegania innych przepisów prawa, w tym zwłaszcza dotyczących bezpiecznego dysponowania bronią. Wprawdzie w miejscu zamieszkania oraz w środowisku myśliwych skarżący ma pozytywną opinię, a także prawidłowo przechowuje broń, dzięki czemu uprzednio brak było podstaw do określonych przepisami działań organu Policji właściwego w sprawach pozwoleń na broń, jednakże dopuszczając się powyższych czynów oraz ze względu na swą postawę zaprezentowaną w sposób wyżej opisany, utracił niezbędne zaufanie organów Policji. Ponieważ powzięto wobec niego obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z przyczyn wyżej wskazanych, koniecznym było – biorąc pod uwagę obligatoryjny charakter skorelowanego z tym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 — cofnięcie mu pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji szczegółowo uzasadnił swe stanowisko, odnosząc się do całego materiału dowodowego zebranego w sprawie skarżącego i wskazując, z jakich powodów powołane wyżej pozytywne opinie o skarżącym nie wpłynęły na istnienie przedmiotowej obawy, Niezasadnym więc jest zarzut skarżącego, że organ wziął jedynie pod uwagę sarn fakt skazania go za omawiane wykroczenia i przestępstwo. Przy tym jako nie zasługujące na wiarę oceniono zapewnienie skarżącego, iż nigdy świadomie nikomu nie wyrządził krzywdy, bowiem wsiadając za kierownicę samochodu w stanie po spożyciu alkoholu musiał się liczyć z możliwością spowodowania zagrożenia dla życia lub zdrowia nie tylko swojego, ale i innych uczestników ruchu drogowego. Argument skarżącego, że polowanie w grupie zapewnia kontrolę ze strony innych myśliwych w kwestii bezpiecznego posługiwania się bronią również nie może mieć - zdaniem organu - wpływu na prawidłowość jego decyzji. Każdy posiadacz broni odpowiada sam za siebie i nie może tej odpowiedzialności przerzucać na inne osoby. Takie stanowisko skarżącego dodatkowo przemawia na jego niekorzyść. Komendant Główny Policji podniósł ponadto, że istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia nie tylko skazanie posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub też toczące się o popełnienie takich przestępstw postępowanie karne), ale również popełnienie innych czynów prawem zakazanych, na co wskazuje użyte w przepisie określenie "w szczególności". W świetle powyższego nie jest zasadny wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji. Uzasadnienie wniosku (długi termin rozpatrywania skarg) nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 353, poz. 1270, z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]kwietnia 2007 r., którą cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości trzech (3) sztuk broni. Podstawowy problem prawny w sprawie sprowadza się do oceny przesłanek cofnięcia przedmiotowego pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Jednoznacznie wykazano, że skarżący prawomocnymi, powołanymi wyżej wyrokami Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2005 r. (sygn. akt [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział II Karny w N. z dnia [...] stycznia 2006 r. (sygn. akt [...]) skarżący został uznany winnym popełnienia wykroczeń z art. 86 § 2 kw, art.87 § 1 kw, art. 97 kw i skazany na karę grzywny oraz na podstawie art. 87 § 3 kw. Sąd orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. "B" i "C" na okres 6 (sześciu) miesięcy. Ponadto prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział VI Grodzki w L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. (sygn. akt [...]) został on uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 244 kk i skazany na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres próby wynoszący 2 lata oraz karę grzywny (skarżący prowadził samochód po drodze publicznej pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w L. i wyrokiem Sądu Okręgowego w N. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych) . Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy organy Policji w związku z faktem popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 244 kk przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (złamanie zakazu prowadzenia pojazdów), ściśle związanego z popełnionymi przez niego wcześniej jednym czynem kilkoma wykroczeniami związanymi z ruchem drogowym (z art. 86 § 2 kw - spowodowanie kolizji w stanie po użyciu alkoholu, art. 87 § 1 kw - prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie po użyciu alkoholu i art. 97 kw - naruszenie innych przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu na drogach publicznych) miały prawo do zastosowania wobec skarżącego sankcji (cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską) przewidzianej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w związku z zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Należy przypomnieć, że zdaniem skarżącego, zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest niewłaściwe, gdyż popełnione przez niego czyny nie miały żadnego związku z bronią. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, bez dopuszczenia luzów interpretacyjnych, a więc również narzucający organom Policji uznanie związane, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Do takich przyczyn ustawa zalicza uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo – w szczególności - przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko wymienionym wyżej dobrom. Został natomiast skazany prawomocnymi wyrokami za przestępstwa z art. 86 § 2 kw - spowodowanie kolizji w stanie po użyciu alkoholu, art. 87 § 1 kw - prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie po użyciu alkoholu i art. 97 kw - naruszenie innych przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu na drogach publicznych, a także z art. 244 kk – złamanie zakazu prowadzenia pojazdów, wydanego w związku z powołanymi wyżej wykroczeniami. W konsekwencji określony powyżej podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie powinien być ograniczony do pytania, czy podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a więc może naruszyć ogólną zasadę przemawiającą za przyznaniem pozwolenia na broń, czy też – i w jakim zakresie – powinien w rozpatrywanym przypadku zostać również uwzględniony fakt popełnienia przez skarżącego powołanych wyżej wykroczeń oraz przestępstwa z art. 244 kk, które to czyny niewątpliwie były związane z jego działaniem w kwalifikowanym stanie nietrzeźwości. Ogólna zasada niewydawania pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest oczywiście na tyle szeroka, że w jej ramach mieści się zarówno konkretne wskazanie ("w szczególności") dotyczące skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które ustawodawca potraktował jako główny (szczególny) powód cofnięcia pozwolenia na broń, jak i inne stany prawne, w tym związane z orzeczeniami sądów. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podobnych do rozpatrywanej jest jednolite. I tak, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, stwierdzono wprost, że "Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym".(LEX nr 126764). Stanowisko to uściślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 2258/02, (LEX nr 158939), który odwołał się do tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, wskazując, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym; w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w powołanym wyżej wyroku. Organ I instancji przywołując wyroki skazujące wyraźnie stwierdził, że strona, posiadająca pozwolenie na broń nie popełniła przestępstwa, które zostało wprost wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jednocześnie wskazał, że sam fakt skazania prawomocnymi wyrokami Sądu za przedstawione wykroczenia może rodzić obawę, o której mowa w tym przepisie. Nieodpowiedzialne zachowanie, stanowiące naruszenie porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Podobne stanowisko zajął Komendant Główny Policji oceniając, że zachowanie strony świadczy o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa i jej skrajnej nieodpowiedzialności – popełniając bowiem tego rodzaju przestępstwo narażała na uszczerbek życie lub zdrowie nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruch drogowego. Taka postawa, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie daje także gwarancji przestrzegania przez stronę przepisów ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a skazanie prawomocnymi wyrokami Sądu za określone wyżej czyny taką opinie podważa. Tak więc, w ocenie Sądu, organy Policji wykazały w rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości istnienie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany prawomocnymi wyrokami, i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że skarżący - posiadacz pozwolenia na broń, może użyć tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Strona nie przyjęła tych ustaleń do wiadomości stwierdzając, że popełnione przez nią przestępstwa nie były czynami związanymi z posiadaniem broni. W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, że prawomocne orzeczenia sądu karnego, skazujące za popełnienie wykroczeń z art. 86 § 1, art. 87 § 1 oraz art. 97 kw, a także przestępstwa z art. 244 kk, materialnie ściśle związanego z popełnionymi przez skarżącego wykroczeniami, są dla organów Policji wiążące co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnianie wykroczeń i przestępstwa tego rodzaju, udokumentowane prawomocnymi wyrokami sądu, choć nie mieści się w kategorii przestępstw przeciwko dobrom wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że osoba skazana za tego rodzaju przestępstwa może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uprawdopodobniają to również okoliczności popełnienia przestępstwa (niecały miesiąc po wyroku zabraniającym prowadzenia pojazdów). W tej sytuacji właściwe organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie jest, jak zarzuca strona, wynikiem nadinterpretacji powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd podzielił również stanowisko organów Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie miała znaczenia dobra opinia skarżącego w środowisku myśliwych, ani brak z jego strony uchybień bezpośrednio związanych z przechowywaniem broni i wykonywaniem polowania. Skarżącemu cofnięto bowiem pozwolenie na broń palną myśliwską z powodu skazania prawomocnymi wyrokami sądu za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości, i w konsekwencji uzasadniające obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.