VI SA/Wa 1305/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżący M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący stwierdził, iż jest przekonany o słuszności swoich argumentów zawartych w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i dlatego wnosi o uznanie powyższego wniosku za zasadny. Zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. skarżący został wezwany do wskazania w terminie 7 dni okoliczności wskazujących, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, pod rygorem rozpoznania przedmiotowego wniosku na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Wezwanie zostało doręczone dnia 9 września 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Jednakże do dnia dzisiejszego skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji jest zatem wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych decyzji organów administracyjnych także w sytuacji zaskarżenia tej decyzji przez stronę postępowania administracyjnego. Wyjątek ten może wystąpić w razie zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona musi wykazać zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.ps.a. Katalog tych przesłanek w jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd może uwzględnić wniosek strony jeżeli po jego analizie, wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Nie jest zasadnym natomiast wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadni swojego stanowiska poprzez uprawdopodobnienie tych okoliczności. Tym bardziej na uwzględnienie nie zasługuje wniosek, który żadnych wyżej wskazanych elementów nie zawiera. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże w żaden sposób nie wykazał okoliczności, które wniosek ten czyniłyby zasadnym tj. nie wykazał żadnych faktów które wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie przez skarżącego we wniosku, iż "jest przekonany o słuszności swoich argumentów zawartych w skardze do WSA" nie jest wystarczającym argumentem do uznania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie stanowi okoliczności, dającej podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. W konsekwencji brak jest możliwości dokonania oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącego uiszczenie nałożonej na niego kary pieniężnej. Tym samym, z przyczyn o których mowa wyżej, wniosek skarżącego na uwzględnienie nie zasługuje. Sąd, mając na uwadze, iż skarżący nie wykazał przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji orzeczenia.