VI SA/Wa 1307/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Daria Czerkawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. z dnia [...] listopada 2005 r.; 2. stwierdza, że decyzje podane w punkcie 1. nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 1307/06 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we W. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nałożył na P. "P." w D. karę pieniężna w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stan faktyczny ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2005 r. o godz. [...] na drodze krajowej nr [...]. Okazana przez kierowcę półroczna karta opłaty serii [...] nr [...] wypełniona była na okres od [...] lutego 2005 r. do [...] lipca 2005 r. Kierujący pojazdem m-ki [...] nr rej [...] z naczepą nr rej. [...] A. Z. podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. A. P. przy piśmie z dnia 26 października 2005 r., informując że przesyła kartę miesięczną, załączył kartę dobowa serii [...] nr [...] na kontrolowany pojazd wypełnioną z ważnością od dnia [...] października 2005 r. godz. [...] do dnia [...] października 2005 r. godz. [...], z pieczątką Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w W. i podpisem dyrektora. W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. wnosił o jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Zdanie skarżącego organ nie przeprowadził postępowania administracyjnego prawidłowo, bowiem nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności, na którą skarżący powoływał się w piśmie z dnia [...] października 2005 r. W piśmie tym podał, że załącza miesięczną kartę opłaty, natomiast organ administracji nie poinformował strony, że została załączona karta dobowa. Na dowód wykupienia karty miesięcznej skarżący załączył jej kopię poświadczoną notarialnie, z której wynika, że karta ta serii [...] nr [...] została wykupiona w dniu [...] października 2005 r. oraz wypełniona na kontrolowany pojazd na okres od dnia [...] października 2005 r. do dnia [...] listopada 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.4.1. załącznika do tej ustawy, § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na przytoczone przepisy organ administracji uznał, że w chwili kontroli doszło do naruszenia prawa. W toku postępowania administracyjnego strona przesłała dwie karty, dobowa i miesięczną. Karta dobowa była wypełniona na dzień kontroli, natomiast karta miesięczna była wykupiona przed kontrolą z okresem ważności w dacie kontroli. W rozmowie telefonicznej organ ustalił, że przedłożona po kontroli karta miesięczna, była sprzedana przez B. w dniu [...] września 2005 r. P. S.A. z siedzibą w P., a następnie odsprzedana w dniu [...] września 2005 r. przez P. S.A. spółce A. sp. z o.o. z siedzibą w S. Zatem na karcie tej powinna widnieć pieczęć sprzedawcy – P. S.A. – a nie spółki A. sp. z o.o., w związku z tym nadesłana karta opłaty nie mogła, zdaniem organu, stanowić dowodu uiszczenia opłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P., zarzucając decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., wnosił o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący, wskazując na załączone do skargi porozumienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. P. S.A. z siedzibą w P. z P. A. sp. z o.o. z siedzibą w S. wywodził, iż spółka A. jest upoważniona do dystrybucji kart opłat drogowych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej powołanych. W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia prawa w decyzjach obu organów administracji co do określenia strony postępowania. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy określiły skarżącego w decyzjach jako P. "P.". Stosownie do art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Skarżący jest przedsiębiorcą wykonującym działalność gospodarcza na podstawie zgłoszenia działalności gospodarczej. Jak wynika bowiem, z załączonego do akt administracyjnych, zaświadczenia Burmistrza Gminy R. z dnia [...] lutego 2005 r. o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej – nr ewid. [...] – pod pozycją 1. (oznaczenie przedsiębiorcy) figuruje P. A., a pełna nazwa jego przedsiębiorstwa brzmi "P. "P." A. P. Skarżący nie jest więc osobą prawną, jak np. spółka kapitałowa prawa handlowego, do której decyzje należy kierować na jej firmę, lecz jest osobą fizyczną, a więc decyzja powinna określać go z imienia i nazwiska. Zatem określenie skarżącego wyłącznie przez nazwę jego przedsiębiorstwa było skierowaniem obu decyzji administracyjnych do podmiotu nie będącego stroną postępowania. Jak wyraził to bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 sierpnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1217/97, takie skierowanie aktu administracyjnego stanowi istotną wadę skutkującą nieważnością postępowania zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., podobnie wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 września 1999 r. sygn. akt IV 1357/97 oraz wyrok z dnia 6 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA 538/97. Jak wynika z akt sprawy organy administracji konsekwentnie, w protokóle kontroli, zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, w decyzji I i II instancji oraz na potwierdzeniach odbioru tych korespondencji kierowały te dokumenty do P. "P." D., nie używając nawet pełnej nazwy przedsiębiorstwa skarżącego – P. "P." A. P., zamiast na imię i nazwisko skarżącego – A. P. W tych okolicznościach nie ma zasadniczego znaczenia to, że A. P. skarżył decyzje przesyłane na adres podany w protokóle kontroli i odwołaniu, bowiem nie zmienia to faktu skierowania obu decyzji w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. co skutkuje nieważnością postępowania administracyjnego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152, art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.