VI SA/Wa 131/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. spraw ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z "(...)" listopada 2018 r. nr "(...)" Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej: "organ", "Prezes GUM"), na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności świadectw legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownych oraz wycofania z użytkowania przyrządu pomiarowego Ultralyte "(...)", o numerze "(...)", rok produkcji "(...)", produkcji "(...)","(...)""(...)", USA, będącego w użytkowaniu Komendy Powiatowej Policji w "(...)". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 10 lutego 2017 r. do Prezesa GUM wpłynął wniosek J. K. (dalej: "Strona", "Skarżący"), dotyczący wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownych oraz wycofania z użytkowania przyrządu pomiarowego Ultralyte "(...)", o numerze "(...)", rok produkcji "(...)". Organ wyjaśnił, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie, zwrócono się pismem do Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w "(...)"o przesłanie dokumentacji dotyczącej przedmiotu wniosku, tj. ww. przyrządu pomiarowego. Ponadto Prezes GUM zwrócił się do Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w "(...)" o przeprowadzenie oględzin spornego przyrządu pomiarowego. 11 maja 2017 r. pracownicy Okręgowego Urzędu Miar w "(...)"przeprowadzili oględziny ww. przyrządu pomiarowego w Komendzie Powiatowej Policji w "(...)". Z czynności oględzin sporządzono protokół oględzin nr "(...)". W wyniku oględzin przyrządu pomiarowego stwierdzono, że: 1) przyrząd posiada aktualne świadectwo legalizacji ponownej, 2) na przyrządzie pomiarowym umieszczone są wszystkie wymagane oznaczenia, 3) na przyrządzie pomiarowym są nieuszkodzone cechy zabezpieczające, 4) obudowa przyrządu jest nieuszkodzona, 5) przyrząd pomiarowy nie wymaga naprawy (wynik oględzin – pozytywny). W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie Prezes GUM stwierdził że część świadectw legalizacyjnych objętych przedmiotowym wnioskiem była nieważna w dacie jego złożenia, a okres ważności pozostałych świadectw legalizacji ponownej objętych przedmiotowym wnioskiem upłynął wraz z terminami wskazanymi w ich treści, bądź w związku z naprawą przyrządu pomiarowego. Organ wskazał, że ważność legalizacji zakreślona terminem, wynikającym z przepisów ustawy Prawo o miarach oznacza, że świadectwo wskazuje czas, w którym przyrząd poddany legalizacji, objęty jest poświadczeniem jego dokonania. Upływ tego okresu (wskazanego precyzyjnie w samym dokumencie) skutkuje tym, że legalizacja traci ważność z mocy prawa. Owa utrata ważności legalizacji, niezależnie od jakichkolwiek innych zdarzeń i bez związku z działaniem konkretnego podmiotu nie rodzi po stronie organu administracji miar obowiązku podejmowania w tej sprawie rozstrzygnięcia. W chwili więc złożenia wniosku przez Stronę przedmiot tego wniosku, obejmujący swym zakresem 1 świadectwo legalizacji pierwotnej i 3 świadectwa legalizacji ponownej, już nie istniał. Był on zatem wnioskiem bezprzedmiotowym. Organ wskazał ponadto, że przedmiotowy wniosek został złożony przez osobę, która nie była stroną postępowania w sprawach wydawania ww. świadectw legalizacji na przestrzeni lat 2012-2018. W świetle art. 28 K.p.a., Stroną jest podmiot, który swoje żądanie opiera na konkretnej normie prawa materialnego, którą może wskazać jako podstawę interesu prawnego. Posiadanie interesu prawnego jest więc równoznaczne z posiadaniem legitymacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Prezesa GUM z informacji zebranych w sprawie wynika, że wnioskodawca nie wskazał obowiązującego przepisu prawa, który chroniłby jego interes pozytywny (lub negatywny) w postępowaniu administracyjnym, a który legitymowałby tym samym jego interes prawny. W skardze z 14 grudnia 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył decyzję Prezesa GUM z "(...)" listopada 2018 r. w całości i wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na Jego rzecz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie wskazanych we wniosku Skarżącego naruszeń wymogów Zatwierdzenia Typu PLT0740, rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r., ustawy Prawo o miarach, przez co niezgodnie ze stanem faktycznym i dowodowym, nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, bez przesłuchania świadków, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, i nie odniesiono się w do wskazanych naruszeń wymogów technicznych określonych w Zatwierdzeniu Typu PLT0740 i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. W obszernym uzasadnieniu skargi, Skarżący przeprowadził techniczną analizę urządzenia, które było przedmiotem Jego wniosku w niniejszej sprawie i sprecyzował merytoryczne zarzuty dotyczące sprawności tego urządzenia oraz spełniania przez nie wymogów technicznych. W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W piśmiennictwie wskazuje się, że przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury i dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe. W niniejszej sprawie organ uznał, że umorzenie postępowania uzasadniają zarówno przyczyny przedmiotowe, jak również podmiotowe. Prezes GUM wyjaśnił, że część świadectw legalizacyjnych objętych wnioskiem Skarżącego, dotyczącym wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownych oraz wycofania z użytkowania wskazanego we wniosku przyrządu pomiarowego, była nieważna w dacie jego złożenia, a okres ważności pozostałych świadectw legalizacji ponownej objętych przedmiotowym wnioskiem upłynął wraz z terminami wskazanymi w ich treści, bądź w związku z naprawą przyrządu pomiarowego. Prezes GUM wskazał również, że przedmiotowy wniosek został złożony przez osobę, która ze względu na brak interesu prawnego nie była stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., w niniejszej sprawie. Rozstrzygając kwestię legitymacji prawnej Skarżącego w żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, należy wskazać, że stroną, w myśl art. 28 K.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką zatem, legitymizującą dany podmiot do występowanie w charakterze strony postępowania administracyjnego jest posiadanie przez ten podmiot interesu prawnego lub obowiązku, ze względu na który podmiot ten żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. O istnieniu interesu prawnego natomiast decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Interes prawny to interes chroniony w przepisach prawa materialnego prawa administracyjnego, które dają podstawy do władczego konkretyzowania uprawnienia (obowiązku) jednostki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1665/12). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem, ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Od tak pojętego interesu prawnego należy natomiast, odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje to oparcia w przepisach prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14). W przedmiotowej sprawie Skarżący wnosząc pismem z 10 lutego 2017 r., o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownych oraz wycofania z użytkowania wskazanego we wniosku przyrządu pomiarowego, nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego legitymizującego Skarżącego do żądania wszczęcia niniejszego postępowania. Skarżący powołał się natomiast na toczące wobec niego postępowanie przed Sądem Rejonowym w "(...)", w którym występuje jako obwiniony o to, że 4 listopada 2015 r., w miejscowości "(...)", przekroczył dopuszczalną prędkość popełniając wykroczenie drogowe. Skarżący nie przyjął mandatu kwestionując sprawność urządzenia pomiarowego, którym dokonano pomiaru prędkości i które jest przedmiotem wniosku Skarżącego. Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że opisane przez Skarżącego okoliczności uzasadniające Jego wniosek o wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownych oraz wycofania z użytkowania wskazanego przyrządu pomiarowego, wskazują jedynie na interes faktyczny Skarżącego w żądaniu wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Żądanie to natomiast nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Prezes GUM stwierdziwszy, po wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, brak interesu prawnego Skarżącego w żądaniu ww. postępowania administracyjnego był zobligowany do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekła jak w sentencji.