VI SA/Wa 1310/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę w całości Pani M. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] L. dz. [...] , który po rozpatrzeniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] wykreślającą przedsiębiorcę Panią M. Z. (NIP: [...]) z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Jako podstawę prawną wskazał art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: W dniu 2 stycznia 2013 r. M. Z. (dalej też jako "skarżąca") zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej. W dniu [...] lutego 2015 r. Minister Gospodarki decyzją nr [...] z urzędu wykreślił przedsiębiorcę M. Z. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Ustalił brak złożenia przez nią wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, co na mocy art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi przesłankę wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG. Decyzja została doręczona stronie w dniu 11 lutego 2015 r. Pani M. Z. złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Gospodarki ustalił, że nie przedstawiła dowodu stanowiącego o złożeniu w terminie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Skarżąca wnosiła o przywrócenie wpisu do CEIDG i anulowanie decyzji o wykreśleniu. Rozpatrując sprawę ponownie Minister Gospodarki utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. Ustalił, że przedsiębiorca M. Z. nie złożyła wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Tymczasem ostateczny termin na złożenie tego wniosku upłynął w dniu 2 stycznia 2015 r. Powołał się na art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowiący, że przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Minister Gospodarki wskazał, że wykreślenie przedsiębiorcy następuje z urzędu i w niniejszej sprawie wystąpiła ww. przesłanka wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG. Stwierdził, że przepisy nie przewidują w tym zakresie żadnych wyjątków. Dodatkowo pouczył przedsiębiorcę o treści art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który stanowi, że podejmowanie działalności gospodarczej jest - co do zasady - wolne dla każdego. Pani M. Z. mimo wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prawa tego nie traci. Natomiast wykreślenie jest konsekwencją niedopełnienia obowiązku ewidencyjnego, jakim było w niniejszej sprawie złożenie w terminie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Pozostaje bez wpływu na uprawnienie strony do ponownego wpisania podejmowanej na nowo działalności gospodarczej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Może to uczynić składając - po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji - wniosek o wpis w trybie określonym w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (drogą elektroniczną lub za pośrednictwem dowolnie wybranego urzędu gminy). W skardze złożonej do tut. Sądu M. Z. zarzuciła, że organ prowadzący ewidencję nie powiadomił jej "zgodnie z przepisami na 30 dni przed upływem 24 miesięcy zawieszenia firmy o zbliżającej się dacie wykreślenia" jej firmy z ewidencji. Zarzuciła organowi nie dopełnienie ww. obowiązku i wnosiła o przywrócenie jej firmy do CEIDG lub wskazanie procedury pozwalającej jej kontynuację działalności bez likwidacji firmy. Powołując się na swój wiek, problemy zdrowotne jej i męża wskazała, że przeoczyła termin ponownego wznowienia działalności by uniknąć wykreślenia z CEIDG. W ramach działalności firmy nabyła działkę, która była kupiona na fakturę VAT. Zaraz po zakupie wynajmowała tę działkę wystawiając faktury VAT za najem. Wystąpiła o zwrot VAT-u przy zakupie działki i taki zwrot otrzymała. Zawiesiła działalność i poszukiwała najemcy. Przegapiła termin 24 miesięcy wskutek czego Minister Gospodarki wykreślił jej firmę z CEIDG i w takiej sytuacji będzie musiała zwrócić VAT, a nie pracuje, a mąż jest na zasiłku dla bezrobotnych. Nie posiada środków na zwrot VAT-u. Stąd przywrócenie do ewidencji jej firmy umożliwi dalsze prowadzenie działalności polegającej na wystawianiu faktur VAT za najem. Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia, czego oczekuje Skarżąca. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd w działaniu Ministra Gospodarki nie dopatrzył się bowiem naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, zaś procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r.) dopuścił możliwość zawieszenia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej na okres od 30 do 24 miesięcy. Przedsiębiorcy mogą korzystać z tego prawa od dnia 20 września 2008 r. Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest z punktu widzenia interesów przedsiębiorcy bardzo korzystną regulacją prawną. Skorzystanie z tej instytucji jest fakultatywne dla przedsiębiorcy i pozwala, bez wskazania jakichkolwiek przyczyn, zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na pewien okres. Wbrew zarzutom skarżącej, przedsiębiorca musi jednak sam pamiętać o konieczności zgłoszenia organowi ewidencyjnemu informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej (lub do KRS). W przeciwnym wypadku rodzi to konsekwencje w postaci wykreślenia go z rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (lub KRS). Należy podkreślić, że zawieszenie działalności gospodarczej stanowi czasowe zaprzestanie przez przedsiębiorcę jej wykonywania. Okres zawieszenia stanowi zatem czas "przestoju", swoistej przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej stanowi zatem dopuszczalne przez ustawodawcę przerwanie jej wykonywania na określony czas - od 30 dni do 24 miesięcy. Oznacza to, że przedsiębiorca może zawieszać wykonywanie działalności nawet kilkakrotnie, ale okres tego zawieszenia ma ustawowe granice, bowiem czas zawieszenia nie może być dłuższy niż 24 miesiące. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest zatem ograniczone w czasie. Należy podkreślić, że prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest uprawnieniem przedsiębiorcy. Jednakże jego wykonywanie wymaga złożenia przez przedsiębiorcę dwóch wniosków: 1) wniosku o wpis do CEIDG informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz 2) wniosku o wpis do CEIDG informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca składa powyższy wniosek właściwemu organowi ewidencyjnemu, a przedsiębiorca podlegający obowiązkowi wpisu do KRS - właściwemu sądowi rejestrowemu. Oznacza to, że to na wniosek przedsiębiorcy następuje zarówno zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, jak i jej wznowienie. Jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, to składa przedmiotowy wniosek skierowany do CEIDG (osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą), natomiast jeśli przedsiębiorca jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, składa on wniosek do sądu rejestrowego (pozostałe kategorie przedsiębiorców). Należy wskazać, że przeszkoda skutkująca zawieszeniem działalności gospodarczej nie może być trwała, bo wówczas traci sens wykonywanie działalności gospodarczej jako celowego i zorganizowanego ciągu czynności. Trwałość przeszkody oznacza bowiem to, że z upływem czasu nie da się jej usunąć. Trwałość przeszkody jest zatem differentia specifica rozróżnieniem pomiędzy zawieszeniem a zakończeniem działalności gospodarczej. Z powyższej przyczyny ustawodawca traktuje brak wznowienia wykonywania działalności gospodarczej jako trwałe zaprzestanie jej wykonywania przez przedsiębiorcę, co skutkuje na mocy art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy wykreśleniem z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że normy prawa nie przewidują w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu z CEIDG. Co istotne, nie przewidują też możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że niespornym w sprawie jest, że M. Z. zawiesiła prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą z dniem 2 stycznia 2013 r., korzystając tym samym z uprawnienia, które ustawodawca uregulował w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 do 24 miesięcy (...). Skarżąca, w okresie zawieszenia nie złożyła jednak wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywaniu działalności gospodarczej. Obowiązek ten, na gruncie wskazanych wyżej norm prawa jest bezwzględny. Sprowadza się innymi słowy do zawiadomienia przez przedsiębiorcę - przed upływem okresu zawieszenia - o wznowieniu prowadzenia tej działalności. Skarżąca potwierdziła, że takiego wniosku - przez niedopatrzenie - nie złożyła. Oznacza to, że wykonywanie działalności gospodarczej nie zostało przez nią wznowione, a ostateczny termin do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, w oparciu o ww. przepis, upłynął 2 stycznia 2015 r. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne i ich ocena nie budzą zastrzeżeń. Natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są wskazane przyczyny niedopełnienia obowiązku złożenia wymaganego prawem wniosku jak i skutki związane z koniecznością zwrotu podatku VAT. Art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stanowiący podstawę prawną działania Ministra Gospodarki - jednoznacznie stanowi, że przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Oznacza to, że termin 24 miesięcy jest terminem prawą materialnego i nie podlega przywróceniu, czego oczekuje skarżąca. Wbrew zarzutom skargi ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu z CEIDG jak i nie przewidział też możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Konsekwencją wynikającą z mocy prawa jest zatem wykreślenie przedsiębiorcy, który - co oczywiste - może ubiegać się o ponowny wpis działalności gospodarczej w rejestrze Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Odnosząc się do zarzutu, że obowiązkiem Ministra Gospodarki było przypomnienie skarżącej o konieczności złożenia wniosku wskazać należy, że żaden przepis obowiązującego prawa nie nakłada takiego obowiązku na organ administracji. W związku z tym oparcie skargi na tak sformułowanym zarzucie nie ma podstaw prawnych jego uwzględnienia. Na marginesie należy wskazać, że wykreślenie z urzędu z rejestru CEIDG firmy skarżącej na mocy art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nastąpiło wyłącznie na skutek przeoczenia przez nią terminu do złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia. Ze stanowiska skarżącej wynika jednak w sposób nie budzący wątpliwości, że dokonana w ten sposób czynność materialno-techniczna organu, nastąpiła wbrew rzeczywistej woli przedsiębiorcy. Skarżącej zależy bowiem na ciągłości jej prowadzenia. Niewątpliwie ciągłość ta będzie możliwa o ile skarżąca złożyła bez zbędnej zwłoki nowy wniosek o podjęciu działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił w całości z braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.