VI SA/Wa 1312/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2006 r. sprawy ze skargi R. s.r.o. w N., C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. s.r.o. w N., C. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. s.r.o. z/s w B., C., reprezentowaną przez pełnomocnika radcę prawnego, P. K., karę pieniężną w wysokości 6000 złotych. Przedmiotowa kara nałożona została za przewóz drogowy odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Powyższe uchybienie stwierdzone zostało podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2006 r. na drodze krajowej Nr [...] w C. Z załączonego do akt protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż zatrzymanym do kontroli zespołem pojazdów, złożonym z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierował Pan M. M. Kierujący pojazdem przedstawił do kontroli licencję na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego Nr [...], dokument przewozowy [...], dokument przewozowy określający charakter przewożonego materiału w języku czeskim, [...], kwit wagonowy z [...], kartę opłaty drogowej seria i Nr [...], dowody rejestracyjne, prawo jazdy i paszport oraz wykresówki za dzień [...] luty 2006 r. oraz [...] luty 2006 r. Na podstawie okazanych dokumentów stwierdzono, iż zatrzymanym do kontroli zespołem pojazdów przedsiębiorca R. s.r.o., wwiózł w dniu [...] lutego 2006 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 25 200 kg. odpadów do odzysku, w skład których wchodziły złom żelaza oraz stali o kodzie 17 04 05, który figuruje na zielonym wykazie Rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz. Urz. WE L 30 z 6 lutego 1993 r., str. 1 i n. ze zm.). Oznaczenie tego materiału na zielonej liście to GA 430 7204. Jak wynika z protokołu kontroli kierujący pojazdem nie przedstawił w trakcie kontroli drogowej zezwolenia na przewóz drogowy odpadów – wwóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiadał formularza zgłoszeniowego (notyfikacji) oraz formularza śledzenia przesyłki. W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik ukaranego przedsiębiorcy, radca prawny P. K. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zwrot na rzecz skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6 000,- złotych. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż skarżący nie zgadza się z nałożeniem na niego kary pieniężnej w określonej wyżej w wysokości, gdyż jak twierdzi w jego ocenie nie ciążył na nim obowiązek posiadania formularza zgłoszeniowego oraz formularza śledzenia przesyłki. Zdaniem strony przedmiotowa decyzja nie zawiera w swej treści dostatecznego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. Zawiera natomiast sprzeczne ze sobą i bezpodstawne ustalenia wynikające z uzasadnienia decyzji oraz nieprawidłowo wskazaną podstawę prawną, w świetle której niedopuszczalne jest zastosowanie przez organ kary grzywny. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku, Nr [...] utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia z dnia [...] kwietnia 2006 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 87 ust. 1 lit. f, art. 92 ust. 1 pkt 3, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 2004, poz. 2088 ze zm.) w nawiązaniu do lp. 7.5. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 2004, poz. 2088 ze zm.), art. 6 – 8 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz. Urz. WE L30 z 6 lutego 1993 r.) w związku z Załącznikiem XII, Rozdział 13, Litera B Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej sporządzonego w Atenach dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym bezspornym pozostaje, iż w dniu [...] lutego 2006 r., strona wykonywała przewóz drogowy odpadów bez posiadania zezwolenia (wynikającego z przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r.) co potwierdza protokół kontroli Nr [...]. Okazane przez kierowcę dokumenty w języku czeskim nie stanowiły wymaganego prawem zezwolenia na transgraniczne przemieszczanie odpadów. Ponadto, jak wynika z przesłanego po dniu kontroli formularza zgłoszeniowego Nr [...], właściwy urząd państwa przeznaczenia nie wyraził zgody na wwóz transportu odpadów, na co wskazuje brak pieczęci i podpisu w polach Nr 24 i 25. Zdaniem organu argumenty strony zawarte w odwołaniu nie mogą w świetle obowiązujących przepisów stanowić podstawy do zmiany decyzji, gdyż zgodnie z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia w związku z zapisami Traktatu Akcesyjnego, wszelki przewóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów z listy Załącznika II do powołanego rozporządzenia wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Niniejsze zezwolenie winno być uzyskane przed rozpoczęciem wykonywania przewozu, dlatego też późniejsze przedłożenie formularza zgłoszeniowego i śledzenia przesyłki nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 roku pełnomocnik strony (pełnomocnictwo w aktach sprawy) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...] jako niezgodnych z prawem oraz naruszających przepisy prawa materialnego i formalnego. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała stanowisko zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Strona podniosła, iż w jej odczuciu nie należy do kategorii podmiotów określonych w z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. i w związku z tym nie ciąży na niej obowiązek posiadania wymaganych w chwili kontroli przez funkcjonariuszy dokumentów a w szczególności formularza zgłoszeniowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie, niezależnie od wywodów skargi, należy zważyć, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podanych. Jak wynika z akt sprawy, w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2006 r. na drodze krajowej Nr [...] w C., kierujący zespołem pojazdów złożonym z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], Pan M. M. przedstawił do kontroli następujące dokumenty: ـ licencję na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego Nr [...]; ـ dokument przewozowy [...]; ـ [...]; ـ kwit wagonowy [...]; ـ kartę opłaty drogowej seria i Nr [...]; ـ dowody rejestracyjne,; ـ prawo jazdy; ـ paszport; ـ wykresówki za dzień [...] luty 2006 r. oraz [...] luty 2006 r. Powyższe dokumenty stanowią materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i w związku z tym winny odpowiadać wymogom formalnym dla pism w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) język polski jest urzędowym językiem konstytucyjnych organów państwa. Organy administracji publicznej dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim. Jak przyjęto w orzecznictwie do czynności urzędowych zalicza się również zbieranie i analizowanie materiału dowodowego (vide: Glosa do wyroku WSA z dnia 16 stycznia 2004 r., III SA 2719/0. Brzeziński Bogumił, Masternak Marian Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2005/4/317). Powyższe dotyczy obowiązku posługiwania się w postępowaniu czy to administracyjnym, czy sądowym tłumaczeniami dokumentów (vide: M. Szubiakowski Przegląd Podatkowy 2001/11/47). Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał, część którego stanowią: - licencja na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego Nr [...], - dokument przewozowy [...] oraz - [...] nie zostały przetłumaczone na język polski i jako takie nie poddają się kontroli sądowej. Należy zatem przyjąć, iż organ, którego obowiązkiem było wszechstronne wyjaśnienie sprawy i zgromadzenie materiału dowodowego, nie wykonał tego obowiązku w sposób właściwy, naruszając przy tym art. 6, 7, 8, art. 77 ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, a konkretnie art. 4 i 5 tej ustawy, z których wynika obowiązek m.in. organów administracji do posługiwania się w swoim działaniu językiem polskim, a także posługiwania się dokumentami w tym języku. Z uwagi na to, że ustalenia organu co do naruszenia przez skarżącego obowiązujących przepisów, nastąpiły z naruszeniem przepisów prawa procesowego raz przepisów ustawy o języku polskim nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.