VI SA/Wa 1312/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] września 2013 r. zespół kontrolny upoważniony przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...], przeprowadził w firmie [...] P. R. (strona, skarżący) kontrolę w zakresie spełniania warunków niezbędnych do wykonywania zezwolenia na działalność gospodarczą w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, udzielonego decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2013 r., numer [...] oraz przestrzegania przepisów ustawy Prawo o miarach. Szczegółowe ustalenia zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Kontrolę przeprowadzono w miejscu wykonywania działalności gospodarczej tj. w M., 63-600 [...]. Kontrolujący stwierdzili, że kontrolowany przedsiębiorca w okresie pomiędzy upływem ważności zezwolenia Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. (ważnego do dnia [...] lipca 2012 r.), a uzyskaniem nowego zezwolenia Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. tj. między [...] lipca 2012 r. a [...] lipca 2012 r. oraz w okresie pomiędzy upływem ważności zezwolenia Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. (ważnego do dnia [...] lipca 2013 r.), a uzyskaniem aktualnego zezwolenia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. tj. między [...] lipca 2013 r. a [...] sierpnia 2013 r. wykonywał czynności w zakresie sprawdzeń tachografów samochodowych, co stanowi naruszenie przepisu art. 16c ust. 1 ustawy Prawo o miarach, który stanowi, że wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami okresowo, przed i po zainstalowaniu oraz po naprawie, określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, jeżeli to wynika z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie tej działalności. W pierwszym okresie tj. między [...] lipca 2012 r. a [...] lipca 2012 r. pan P. R. dokonał sprawdzenia [...] tachografów, a w drugim okresie między [...] lipca 2013 r. a [...] sierpnia 2013 r. strona dokonała sprawdzenia 32 tachografów samochodowych. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w [...], działając na podstawie art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2013, poz. 1069) oraz art. 104 kpa nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie tej działalności. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy a następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 10 i art. 16g ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach organy administracji miar są odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem przepisów tej ustawy. Organy te przeprowadzają również kontrole podmiotów i przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, w zakresie spełniania warunków niezbędnych do wykonywania udzielonych upoważnień i zezwoleń oraz przestrzegania przepisów ustawy (art. 16a i 16c ustawy). Art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o miarach nakłada obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł w przypadku wykonywania działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia. Kontrola przeprowadzona w firmie [...] P. R. ujawniła nieprzestrzeganie przepisów cytowanej wyżej ustawy skutkujących zastosowaniem określonych w ustawie sankcji. Pan P. R. odwołał się od powyższej decyzji. Wyjaśnił, że przyczyną powstania okresów w których nie posiadał zezwolenia była opieszałość organów w wydaniu nowych zezwoleń, o które występował zawczasu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał między innymi, że: Tachografy samochodowe należą do grupy przyrządów, których naprawa, instalacja oraz sprawdzanie pod względem zgodności z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wymagają uzyskania zezwolenia. Sprawy związane z wydawaniem zezwoleń reguluje ustawa z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach oraz odpowiednie akty wykonawcze, wydane na podstawie tej ustawy, w szczególności rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. (Dz. U. Nr 33, poz. 295) w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych. Zgodnie z art. 16c i 16d ww. ustawy, zezwolenia wydawane są przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, na wniosek przedsiębiorcy, po sprawdzeniu spełnienia wymagań określonych w przepisach prawa. Zezwolenie wydaje się na czas określony, nie krótszy niż 12 miesięcy oraz nie dłuższy niż 48 miesięcy. W pierwszym przypadku z podnoszonych przez skarżącego, otrzymał on zezwolenie nr [...] na wykonywanie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym tachografów samochodowych w dniu [...] sierpnia 2013 r. Poprzednie zezwolenie, które posiadał skarżący, nr [...] było ważne do dnia [...] lipca 2013 r. Pomimo upływu terminu ważności zezwolenia nr [...], a przed uzyskaniem zezwolenia nr [...], w przedsiębiorstwie strony wykonywano sprawdzenia tachografów, działając tym samym niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W drugim z opisywanych przypadków, wykonywanie działalności bez zezwolenia dotyczy przedziału czasu po upływie ważności zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., ważnego do dnia [...] lipca 2012 r. a przed uzyskaniem zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. W obydwu przypadkach stwierdzono więc działanie Strony niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. art. 26a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. W momencie upływu terminu ważności zezwoleń: nr [...] i nr [...], a przed uzyskaniem zezwoleń, odpowiednio: nr [...] i nr [...], strona powinna spowodować, aby do czasu wydania nowych zezwoleń w jego przedsiębiorstwie nie wykonywano czynności, które dla swej ważności i zgodności z prawem wymagają uzyskania stosownego zezwolenia. Tym większe ma to znaczenie, że art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672) wyraźnie wskazuje, że wykonywanie działalności gospodarczej odbywa się z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. - w dniu [...] lipca 2013 r., czyli na 5 dni przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia nr [...] - ważnego do dnia [...] lipca 2013 r. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r., z uwagi na występujące braki w dokumentacji załączonej do wniosku, Pan P. R. został wezwany do uzupełnienia ww. wniosku, który uzupełnił dopiero w dniu [...] sierpnia 2013 r., po czym niezwłocznie w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydane zostało zezwolenie nr [...]. W przypadku zaś zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Pan R. wystąpił z wnioskiem w dniu [...] lipca 2012 r., czyli w dniu upływu terminu ważności poprzedniego zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Zezwolenie zostało wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] lipca 2012 r. Analizując powyższe, należy stwierdzić, że obydwie decyzje o udzielenie zezwolenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wydano z zachowaniem obowiązujących terminów i procedur, wynikających z k.p.a., a co za tym idzie nie znajduje potwierdzenia zarzut, że brak zezwolenia wynikał z opieszałości organu, który prowadził postępowanie w celu jego wydania. Zgodnie bowiem z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów załatwienia sprawy nie należy zaliczać okresów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia oraz okresów opóźnień, spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, a taka sytuacja miała miejsce w przypadku zezwolenia [...]. Organ wskazał również, że Strona podpisała protokół bez uwag. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan P. R. - skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 35 k.p.a. poprzez rozpoznanie wniosku o wydanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym tachografów samochodowych Nr [...] oraz Nr [...] przez organy administracji publicznej z uchybieniem obowiązku załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, ergo niezweryfikowaniem przez organy obu instancji w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] października 2013 r. i przekazanie Dyrektorowi Okręgowego Urzędu Miar w [...] sprawy do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi szczegółowo rozwinął powyższy zarzut. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar nie narusza prawa. Zgodnie z art. 16c ustawy Prawo o miarach prowadzenie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Z art. 16d ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o miarach, w ocenie Sądu jednoznacznie wynika, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych jest wydawane dla danego podmiotu, ze wskazaniem konkretnego i tylko jednego miejsca prowadzonej działalności oraz terminu jego ważności. Zezwolenie wydaje się bowiem na czas określony, nie krótszy niż 12 miesięcy oraz nie dłuższy niż 48 miesięcy. Wyżej wskazana ustawa nie przewiduje instytucji przedłużenia zezwolenia. W każdym przypadku, gdy podmiot prowadzący działalność w powyższym zakresie chce ją kontynuować w okresie po upływie zezwolenia musi ubiegać się o nowe zezwolenie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego. Wydanie kolejnej decyzji w przedmiocie zezwolenia dotyczy odrębnego aktu indywidualnego, który jest wydany na skutek rozpoznania odrębnych spraw administracyjnych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, iż skarżący prowadził w M. [...] K. działalność w zakresie sprawdzania tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2012 r. oraz od [...] lipca 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. Działając bez zezwolenia skarżący sprawdził łącznie 52 tachografy, 20 w pierwszym okresie a 32 w drugim. Ustaleń tych skarżący nie kwestionował. Skarżący po upływie czasu obowiązywania dotychczasowych zezwoleń a przed otrzymaniem nowych nie powinien podejmować działań wymagających zezwolenia. Zgodnie z art. 26a. 1 pkt 1 ustawy Prawo o miarach kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych bez wymaganego zezwolenia - podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Skarżący w swojej skardze i w toku postępowania, wskazywał na naruszenie przez organy art. 35 k.p.a., podnosząc ich opieszałość, co skutkowało nie wydaniem nowych zezwolenie w terminie. Powyższy zarzut w ocenie Sądu jest nie trafny po pierwsze z uwagi na fakt, iż nawet ewentualna opieszałość organów nie usprawiedliwia działania skarżącego bez wymaganego zezwolenia. Skarżący jest profesjonalistą i orientuje się, że podjęcie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Tak więc bez posiadania takiego zezwolenia prowadzenie działalności w zakresie powyższym nie jest możliwe. A jeżeli ktoś decyduje się na podjęcie takich działań musi liczyć się z ujemnymi konsekwencjami w postaci nałożenia kary pieniężnej. Po drugie jeżeli skarżący uważał, że organy działają opieszale w sprawie nowych zezwoleń, miał inne instrumenty prawne w postaci skargi na bezczynność organu lub jego opieszałość, mające na celu zdyscyplinowanie organu co do czasu trwania postępowania. Takich działań skarżący jednak nie podejmował. Po trzecie w ocenie Sądu organy działały w granicach terminów zakreślonych przez art. 35 k.p.a. zarówno zezwolenie [...] jak i zezwolenie [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W dniu [...] lipca 2013 r. - 5 dni przed upływem terminu ważności zezwolenia nr [...] - Skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych. Z uwagi na występujące braki w dokumentacji załączonej do wniosku Skarżący został wezwany do jej uzupełnienia. Uczynił to jednakże dopiero w dniu [...] sierpnia 2013 r. Przy czym organ wydał mu zezwolenie nr [...] niezwłocznie - w dniu [...] sierpnia 2013 r. Tak więc decyzja została wydana w terminie, gdyż do terminu na załatwienie sprawy nie wlicza się okresu oczekiwania na dokument. W odniesieniu do zezwolenia nr [...] Skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia w dniu [...] lipca 2012 r. Dzień ten był ostatnim dniem ważności poprzedniego zezwolenia - nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Zezwolenie nr [...] zostało wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] lipca 2012 r. a więc po jedenastu dniach, trudno więc w tym wypadku zarzucić organowi, że popadł w zwłokę przy załatwieniu tej sprawy. Zdaniem Sądu należy ponadto wskazać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.