VI SA/Wa 1314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Rady Nadzorczej T. z siedzibą w K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Rada Nadzorcza T. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że w dniu ustanowienia zarządcy komisarycznego znajdowała się w dobrej sytuacji finansowej, a jej wskaźniki finansowe znajdowały się na poziomie akceptowalnym z punktu widzenia przepisów o SKOK. Doświadczenie innych kas, w których ustanowieni zostali zarządcy komisaryczni wskazuje, że przejęcie przez zarządcę efektywnego zarządzania kasą jest procesem trwającym nawet do pół roku. W tym czasie istnieje realne prawdopodobieństwo znaczącego pogorszenia wyników finansowych T., na skutek przerwy w prowadzeniu działań naprawczych oraz wpływu ustanowienia zarządcy na motywację pracowników, szczególnie odpowiedzialnych za sprzedaż oraz samych członków i potencjalnych członków T. Zdaniem skarżącej, skutkiem powyższego będzie popadnięcie T. w stan trwałej niewypłacalności oraz w efekcie jej upadłość, co spowoduje nie tylko nieodwracalne skutki dla samej T., ale również skutkować będzie utratą przez ok. 50 tys. jej członków wszystkich wniesionych udziałów członkowskich. Nawet w przypadku, gdyby działalność T. zakończyła się przejęciem przez bank, to przejecie to pozbawia członków wszelkich praw i dokonuje się bez ich zgody. Strona wskazała, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji w T. trwały zaawansowane działania restrukturyzacyjne, których dalsza realizacja przez zarządcę komisarycznego najprawdopodobniej okaże się niemożliwa, co oznaczać będzie dla T. poniesienie realnej straty finansowej. Ponadto w związku z ustanowieniem zarządcy komisarycznego zwiększone zostało tzw. "ryzyko reputacyjne" utrudniające pozyskiwanie przez T. nowych członków oraz dodatkowych udziałów. Potencjalne zmniejszenie funduszu udziałowego T. tylko z tego tytułu można szacować, zdaniem strony, nawet na około 3 mln złotych w 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Komisji Nadzoru Finansowego (dalej KNF), ustanawiająca zarządcę komisarycznego, na którego KNF nałożyła obowiązki informacyjno-organizacyjne w zakresie sporządzenia sprawozdania finansowego Kasy. W literaturze przedmiotu podnosi się, że decyzja o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie ma wpływu na organizację i sposób działania kasy. Oznacza to, że kasa nadal prowadzi działalność na rzecz członków. Z kolei zasadniczym zadaniem zarządcy komisarycznego jest opracowanie, przy aktywnym udziale KNF, programu postępowania naprawczego, a następnie jego realizacja oraz bieżące informowanie KNF, Rady Nadzorczej Kasy lub Kasy Krajowej o kolejnych etapach jego wdrażania. Może on również realizować wszystkie zadania, którymi obciążyła go KNF (patrz Piotr Zakrzewski w: A. Herbert, S. Pawłowski, P. Zakrzewski Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe. Komentarz Warszawa 2014 r. Wydawnictwo Prawnicze C.H. Beck str. 418-419). Argumentacja wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nakierowana została na uzasadnienie zarzutów stawianych samej decyzji, a co za tym idzie wskazanie negatywnych konsekwencji dla Kasy, które mogą wystąpić w wyniku działania zarządcy komisarycznego, w tym sporządzenia przez niego sprawozdania finansowego, nie zaś na uzasadnienie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędnych dla wstrzymania wykonania skarżonego aktu. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można z góry zakładać, że ewentualne przyszłe przejęcie T. przez bank może stanowić uzasadnienie dla tego wniosku. Poczynione przez skarżącą założenie dotyczy hipotetycznych działań zarządcy komisarycznego niekorzystnych dla przyszłości T. zakończonych jej likwidacją. Tymczasem zarządca komisaryczny zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), ustanawiany jest na czas nie dłuższy niż do końca realizacji programu postępowania naprawczego. Ponadto, przejęcie T. przez bank jest kolejnym etapem nadzoru nad kasami, wymagającym jednak wydania odrębnej decyzji, ta zaś jest wydawana w ściśle określonej sytuacji uregulowanej w art. 74c ust. 1-4 ww. ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.