VI SA/Wa 1314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg R. z siedzibą w [...] oraz K. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego oddala skargi Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, stosując art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 20156 r., poz. 174) oraz art. 73 ust. 1 w związku z art. 74k ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), w punkcie pierwszym ustanowiła w [...] Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w K. z dniem [...] maja 2016 r. zarządcę komisarycznego do czasu wykonania zadań określonych w punkcie czwartym decyzji; w punkcie drugim powołała na zarządcę komisarycznego T. L.; w punkcie trzecim ustaliła wynagrodzenie zarządcy komisarycznego w wysokości 18.000 zł miesięcznie brutto, wskazując, że zgodnie z art. 73 ust. 8 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, koszty związane z wykonywaniem funkcji zarządcy komisarycznego obciążają koszty działalności Kasy, a wynagrodzenie będzie płacone z dołu do 25 dnia każdego miesiąca; w punkcie czwartym zobowiązała zarządcę komisarycznego do: 1) zgłoszenia wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego o rejestrację ustanowionego zarządcy komisarycznego, 2) przekazania Komisji Nadzoru Finansowego informacji o objęciu funkcji, w tym informacji o podjętych działaniach prawno - organizacyjnych, jak również o zaistniałych w Kasie istotnych zdarzeniach w terminie 7 dni od daty ustanowienia, 3) sporządzenia sprawozdania finansowego Kasy na datę ustanowienia zarządcy komisarycznego oraz poddania tego sprawozdania finansowego badaniu przez biegłego rewidenta wskazanego przez KNF, 4) opracowania, na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu, o którym mowa w punkcie trzecim, i uzgodnienia z KNF programu naprawczego lub wypracowania koncepcji restrukturyzacji [...] SKOK w uzgodnieniu z Komisją oraz skutecznego jej przeprowadzenia, 5) przedkładania Komisji Nadzoru Finansowego oraz Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej miesięcznych sprawozdań z podejmowanych działań, 6) poinformowania członków organów statutowych [...] SKOK o treści decyzji KNF, poświadczenia tego faktu oraz przekazania Komisji potwierdzenia odbioru przez organy [...] SKOK decyzji doręczonej przez zarządcę komisarycznego na podstawie art. 39 kpa, 7) informowania Rady Nadzorczej [...] SKOK nie rzadziej niż co trzy miesiące o wynikach prowadzonych działań. KNF orzekła przy tym, że z dniem 25 maja 2016 r., stosownie do art. 73 ust. 3 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, członkowie Zarządu [...] SKOK zostają odwołani z mocy prawa, a udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Kompetencje innych organów Kasy ulegają zawieszeniu, a na zarządcę komisarycznego przechodzi prawo podejmowania decyzji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem wprowadzania zmian w statucie Kasy. W uzasadnieniu decyzji KNF podała, że stwierdzenie przez organ nadzoru groźby zaprzestania spłacania zobowiązań, przy jednoczesnym ustaleniu, że aktywa Kasy nie wystarczają na ich zaspokojenie, obliguje do zastosowania art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Zdaniem organu nadzoru, ustanowienie zarządcy komisarycznego jest w takiej sytuacji środkiem adekwatnym do poczynionych ustaleń, zważywszy na bardzo trudną sytuację Kasy. Rada Nadzorcza [...] Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w K. i Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa z siedzibą w S. powyższą decyzję uczyniły przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rada Nadzorcza [...] Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Rada Nadzorcza Kasy zarzuciła zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza pod kątem sytuacji ekonomiczno - finansowej Kasy, nieuwzględnienie programu naprawczego i działań restrukturyzacyjnych Kasy, jak również całkowicie dowolne ustalenie, że pomoc stabilizacyjna Kasy Krajowej nie spowodowała poprawy rentowności i stabilizacji sytuacji finansowej Kasy, a także nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, pomimo jej obszerności; art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, poprzez wydanie decyzji w sprawie w sytuacji, gdy w Kasie nie wystąpiła groźba zaprzestania spłacania zobowiązań. Z kolei Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa z siedzibą w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z pisma [...] SKOK kierowanego do KNF z dnia [...] maja 2016 r., zawierającego ustosunkowanie się Kasy do uwag Komisji w sprawie programu naprawczego z dnia 27 kwietnia 2016 r., na okoliczność działań naprawczych podejmowanych przez Kasę, mających na celu ustabilizowanie jej sytuacji ekonomiczno - finansowej. Kasa Krajowa postawiła analogiczne zarzuty, jakie sformułowała w swej skardze [...] SKOK. W odpowiedzi na skargę [...] Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w K. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie, jako bezzasadnej. W odpowiedzi na skargę Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w S. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. KNF podniosła, że skarga winna zostać odrzucona z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie Kasy Krajowej, jako że jedynym podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi w tej sprawie jest Rada Nadzorcza [...] Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w K.. Wprawdzie Kasa Krajowa została dopuszczona do udziału w postępowaniu jako podmiot na prawach strony, ale z uwagi na uregulowania zawarte w ww. ustawie o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, uprawnioną do wniesienia skargi jest tylko Rada Nadzorcza Kasy. Natomiast, uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, KNF podtrzymała stanowisko prezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na wniosek Komisji Nadzoru Finansowego o odrzucenie skargi Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w S., wprawdzie cofnięty na rozprawie przed Sądem, niemniej koniecznym jest przeprowadzenie oceny pod kątem jej dopuszczalności w celu poprowadzenia następnie rozważań merytorycznych w kontekście obu wniesionych skarg. Zgodnie z brzmieniem art. 73 ust. 6 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych (t. j.: Dz. U z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), od decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego rada nadzorcza kasy lub Kasy Krajowej może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) nie stosuje się. Fakt, iż od decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie przysługuje środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, nie oznacza, że dopuszczona do udziału w tym postępowaniu Kasa Krajowa nie ma legitymacji skargowej. Wprawdzie powołany przepis art. 73 ust. 6 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych wskazuje, że skargę może wnieść Rada Nadzorcza Kasy, jak to uczyniła w niniejszej sprawie, i Rada Nadzorcza Kasy Krajowej, niemniej jednak takie uregulowanie prawne wynika jedynie z tego, że z dniem ustanowienia zarządcy komisarycznego członkowie Zarządu Kasy lub Kasy Krajowej zostają odwołani z mocy prawa, a udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Kompetencje innych organów Kasy lub Kasy Krajowej ulegają zawieszeniu. Na zarządcę komisarycznego przechodzi prawo podejmowania decyzji we wszystkich sprawach Kasy lub Kasy Krajowej, z wyjątkiem wprowadzania zmian w ich statutach (art. 73 ust. 3). Z tego też względu ustawodawca wprost wskazał, który z organów danej Kasy (w zależności od tego, czy postępowanie o ustanowienie zarządcy komisarycznego dotyczy Kasy czy Kasy Krajowej) może wnieść skargę do sądu administracyjnego w sytuacji ustanowienia w niej zarządcy komisarycznego. Jest to zatem regulacja szczególna. Jeśli więc postępowanie takie dotyczyłoby Kasy Krajowej, wówczas legitymowaną do wniesienia skargi byłaby Rada Nadzorcza Kasy Krajowej. Natomiast w przypadku, gdy postępowanie o ustanowienie zarządcy komisarycznego dotyczy Kasy, jak w rozpoznawanej sprawie, legitymacja skargowa przysługuje Radzie Nadzorczej Kasy, ale nie przysługuje Radzie Nadzorczej Kasy Krajowej. Nie oznacza to jednak, że będąca uczestnikiem takiego postępowania Kasa Krajowa traci przez to uprawnienie do wniesienia skargi. Jako uczestnik takiego postępowania jest ona bowiem legitymowaną do jej wniesienia na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W myśl tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle art. 5 § 2 pkt 5 kpa, organizacje społeczne to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne. Z kolei zgodnie z art. 2 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, kasa jest spółdzielnią, do której w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1443). Skoro zatem Kasa Krajowa spełnia kryterium organizacji społecznej i brała udział w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu, to nie powinno budzić wątpliwości, że jest legitymowaną do wniesienia skargi w trybie art. 50 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ma więc racji Komisja Nadzoru Finansowego, twierdząc, że skarga Kasy Krajowej jest niedopuszczalna i z tego powodu powinna zostać odrzucona. Przechodząc do merytorycznych rozważań, należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skargi analizowane pod tym kątem nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta na podstawie art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez kasę lub Kasę Krajową lub jeżeli zarząd kasy lub Kasy Krajowej nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustanowienie zarządcy komisarycznego w kasie lub w Kasie Krajowej nie wpływa na organizację i sposób działania odpowiednio kasy lub Kasy Krajowej, z wyjątkiem zmian przewidzianych ustawą. Ustanowienie zarządcy komisarycznego, o którym mowa w powyższym przepisie, ma służyć wprowadzeniu skutecznych działań naprawczych przede wszystkim w celu usunięcia realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa złożonych w Kasie depozytów. Toteż działania, jakie podejmowane są w ramach programów naprawczych, przed ustanowieniem zarządcy komisarycznego, muszą wykazywać taką skuteczność, by nie tylko eliminowały w całości zagrożenie dla bezpieczeństwa złożonych depozytów, ale przede wszystkim, by usuwały na stałe ryzyko niedoboru aktywów Kasy w stosunku do jej zobowiązań. Zatem skuteczność realizowanych programów naprawczych winna być mierzona nie tyle ich założeniami, ale realnymi efektami, które eliminują zarówno ryzyko zagrożeń, jak i wprowadzają bezpieczeństwo dla złożonych w Kasie depozytów. Ryzyko zagrożeń zostaje wyeliminowane skutecznie dopiero wówczas, gdy aktywa Kasy nie wykazują niedoboru w stosunku do jej zobowiązań. Plany i programy naprawcze muszą więc w praktyce wykazywać swą skuteczność, aby w następstwie ich realizacji nie doszło do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o ustanowieniu w Kasie zarządcy komisarycznego. Tymczasem ze sprawy wynika, że począwszy od końca 2012 r. [...] Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa z siedzibą w K. wykazywała straty i ujemne fundusze własne we wszystkich okresach sprawozdawczych. Natomiast niedobór aktywów w stosunku do zobowiązań Kasy był pokrywany dzięki pomocy Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej z siedzibą w S.. Również lata 2013 i 2014 wykazują istnienie groźby zaprzestania spłacania zobowiązań i zaprzestania kontynuacji działalności Kasy. W kolejnych okresach sprawozdawczych, począwszy od stycznia 2015 r. do września 2015 r. występował niedobór aktywów na pokrycie zobowiązań. W okresie od października 2015 r. niedobór aktywów na pokrycie zobowiązań wprawdzie nie występował, ale tylko ze względu na otrzymaną z Kasy Krajowej pomoc finansową, ale z kolei rosły należności przeterminowane oraz obniżał się współczynnik wypłacalności Kasy. Zdaniem Sądu, taka sytuacja finansowa Kasy jest potwierdzeniem istnienia groźby zaprzestania spłacania zobowiązań, a to oznacza ziszczenie się przesłanki określonej w art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Sąd w pełni podziela stanowisko organu nadzoru i w pełni akceptuje argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Kasa do dnia wydania decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie przedstawiła projekcji danych ekonomiczno - finansowych, które w sposób wiarygodny wskazywałyby, iż wypracowywane przez Kasę wyniki pozwolą na jej bezpieczne funkcjonowanie. Ma to istotne znaczenie prawne również w kontekście udzielonej Kasie pomocy stabilizacyjnej przez Kasę Krajową. W ocenie Sądu, tego rodzaju pomoc winna być udzielona wcześniej, jako że jej realne oddziaływanie na kondycję finansową Kasy musi być skuteczne, a więc musi eliminować ryzyko zagrożeń i wprowadzać bezpieczeństwo dla złożonych depozytów. Jednakże na dzień wydania zaskarżonej decyzji brak jest takich dowodów, które wskazywałyby na bezzasadność działań KNF. W tym względzie Kasa także nie przedstawiła projekcji danych ekonomiczno - finansowych, które pozwalałyby uznać, że niedobór aktywów w stosunku do zobowiązań został na stałe wyeliminowany. Powołując się na udzieloną pomoc stabilizacyjną, jak i sam program naprawczy, strony skarżące potwierdzają niejako prawidłowość wydanej decyzji, wszak nie wykazują, by zarówno pomoc, jak i program eliminowały na stałe istniejące ryzyko zagrożeń, a tylko wtedy należałoby uznać, że wydana decyzja jest przedwczesna i narusza prawo. Wprawdzie Kasa prowadziła działania naprawcze, jednakże działania te - jak trafnie wskazuje KNF - były niewystarczające. Począwszy od 2012 r. poprzez 2013 r. i 2014 r. do marca 2014 r. Kasa wykazywała ujemne wyniki finansowe, rzutujące na jej kondycję ekonomiczną, która nie może stwarzać ryzyka dla depozytów i ich bezpieczeństwa. Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne niewątpliwie świadczą o wystąpieniu realnej groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez Kasę i spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Istotnym potwierdzeniem zaistnienia w Kasie groźby zaprzestania spłacania zobowiązań jest fakt występowania niedoboru aktywów Kasy w stosunku do jej zobowiązań, który na dzień 30 września 2015 r. wynosił 5.790,71 tys. zł. Sytuacja ta z pewnością nie pozostawała bez wpływu na bezpieczeństwo środków zgromadzonych w Kasie, a w związku z niedoborem funduszy własnych wpływała negatywnie na jej kondycję finansową, zagrażając kontynuacji działalności Kasy. W myśl art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, jeżeli na dzień sprawozdawczy określony w przepisach wydanych na podstawie art. 62c ust. 4 aktywa kasy nie wystarczają na zaspokojenie jej zobowiązań, zarząd kasy, zarządca komisaryczny lub likwidator powiadamia o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, która podejmuje decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego, o ile nie został ustanowiony wcześniej, i może podjąć decyzję o zawieszeniu działalności kasy oraz wystąpić do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości kasy lub z wnioskiem o otwarcie postępowania układowego, a także Kasę Krajową. O podjętej decyzji Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz Kasę Krajową. Przepisy art. 73 ust. 3-6b i 8 stosuje się odpowiednio. Należy zgodzić się z Komisją Nadzoru Finansowego, że kondycja finansowa Kasy jest odzwierciedleniem braku właściwej strategii ze strony Zarządu Kasy, a brak właściwego planu działania zarówno w perspektywie krótko-, jak i długoterminowej, nie pozwalał na wypracowanie dodatnich wyników finansowych opartych o stabilne źródła przychodów. Powyższe okoliczności świadczą także, że Zarząd Kasy nie był w stanie przedstawić programu postępowania naprawczego, który zawierałby możliwe do realizacji założenia i w perspektywie na kolejne lata gwarantowałby Kasie stabilność i pewność finansową. Kasa powinna być w stanie nie tylko pokryć wszystkie poniesione straty, lecz również być w stanie odbudować fundusze własne do poziomu adekwatnego, przy uwzględnieniu skali prowadzonej działalności. Istniejąca w momencie podejmowania zaskarżonej decyzji sytuacja ekonomiczno - finansowa Kasy pozwalała stwierdzić, że zachodzi podstawa do zastosowania art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych i ustanowienia zarządcy komisarycznego. Nie można wobec tego zgodzić się z zarzutami skarg, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego. KNF, jako organ władzy publicznej, działa na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), toteż Komisja zobowiązana jest wykorzystywać jedynie takie instrumenty nadzoru, które doprowadzą do osiągnięcia celów w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa środków zgromadzonych w Kasach i stabilności rynku finansowego, a podstawy ku temu zaistniały w niniejszej sprawie. Objęcie działalności Kas i Kasy Krajowej nadzorem publicznym, sprawowanym przez KNF, jest rozwiązaniem nie tylko dopuszczalnym, ale też uzasadnionym ze względu na przedmiot ochrony, jakim jest bezpieczeństwo depozytów gromadzonych na rachunkach Kas przez ich udziałowców. Ustanowienie nadzoru KNF nad działalnością Kas i Kasy Krajowej nie jest ograniczaniem zasady równego traktowania, wszak mieści się w kategorii "ważnego interesu publicznego", który uzasadnia ustawowe ograniczenia swobody działalności gospodarczej. Podejmując rozstrzygnięcie, organ nadzoru prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i ww. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, nie wykraczając poza granice uznania administracyjnego (art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych). Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organowi zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77, art. 75, art. 78 i art. 80 kpa). Stan faktyczny sprawy, opisany w decyzji, nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, w tym przeprowadzania rozprawy administracyjnej (art. 89 § 1 kpa). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ nadzoru argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji, która de facto zabezpiecza zarówno działalność samej Kasy, jak i bezpieczeństwo złożonych w niej depozytów, co ma doniosłe znaczenie prawne z punktu widzenia ochrony i stabilności rynku finansowego. Z kolei sam fakt, że strony skarżące nie zgadzają się ze stanowiskiem KNF, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Odnosząc się także do wniosku dowodowego zawartego w skardze Kasy Krajowej, Sąd uznał go za nieuzasadniony, biorąc pod uwagę prawidłowe ustalenia organu nadzoru, dające podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. W trybie art. 106 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co oznacza, że jedynie w przypadku istniejących wątpliwości zachodziłaby podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego. W takim stanie rzeczy, podjętą w sprawie decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skargach za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu nadzoru uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skarg. Uznając zatem skargi za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.