VI SA/Wa 1317/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2011 r. Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania P. G. od uchwały z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w K. stwierdzającej, że P. G. uzyskał wynik negatywny z egzaminu notarialnego – utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Uchwałę z dnia [...] kwietnia 2011 r. P. G. otrzymał w dniu 8 kwietnia 2011 r., w dniu 10 maja 2010 r. złożył na nią, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaś w dniu 16 maja 2011 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając swój wniosek o przywrócenie terminu skarżący podał, że w dniu 9 maja 2011 r. w urzędzie pocztowym, R. w W., otwarta była jedna kasa i ze względu na czasochłonną obsługę osób, stojących przed wnioskodawcą, skarga została nadana w dniu 10 maja 2011 r. Skarżący zaznaczył również, że na uchybienie terminu do wniesienia skargi miał również wpływ stosunek organów administracji publicznej do jego osoby wyrażający się po pierwsze tym, że zaskarżoną uchwałą po raz czwarty zajmowano się ustaleniem wyniku egzaminu notarialnego, do którego ww. przystąpił w 2010 r. oraz po drugie dwukrotnym niezałatwieniem przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia jego sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazał, że nadał ją w dniu 10 maja 2011 r., albowiem w dniu poprzednim obsługa osób w urzędzie pocztowym, korzystających z jego usług przed skarżącym, była czasochłonna. W ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy skarżącego w uchybieniu wspomnianego terminu. Rezygnacja z nadania skargi w ostatnim dniu terminu do jej złożenia z powodu przedłużającej się obsługi przez urzędnika pocztowego innych klientów poczty oraz związanej z tym konieczności oczekiwania w urzędzie pocztowym na możliwość nadania skargi, a także fakt wydania zaskarżonej uchwały w warunkach przedłużającego się załatwienia sprawy – nie pozwala przyjąć braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do jej wniesienia. O jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.