VI SA/Wa 1317/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P.Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów ustawy - Prawo farmaceutyczne 1. 1. ala skargę z dnia e z dnia 1ze.wie składa upoważnienie.uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2016 r.; 2. 2zasądza zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Farmaceutyczny (zwany dalej organem/GIF) decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (zwanej dalej spółką/skarżącą) od decyzji GIF (dalej organ I instancji) z [...] września 2016 r., nr [...], którą nakazano dostosowanie prowadzonej działalności hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w Ł., przy ul. I. [...] do wymogów określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r., poz. 2142; zwanej dalej u.p.f.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że Inspektorzy do spraw obrotu hurtowego GIF przeprowadzili inspekcję planową w hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w Ł., przy ul. I. [...], która jest prowadzona przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.. Z przeprowadzonej inspekcji sporządzono raport z [...] lipca 2015 r. znak: [...] (zwany dalej "Raportem"), w którym wskazano występowanie nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przez spółkę przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne. W Raporcie stwierdzono nieprawidłowości opisane szczegółowo w raporcie. W dniu [...] września 2015 r. spółka skierowała do GIF, jako organu I instancji pismo oznaczone jako Raport naprawczy, zawierające wykaz nieprawidłowości ujętych w raporcie z inspekcji, sposób ich usunięcia oraz przewidywany termin ich usunięcia. Organ I instancji nie zaakceptował przedstawionego harmonogramu działań naprawczych. Pismem z [...] stycznia 2016 r. spółka zgłosiła wnioski dowodowe i dołączyła procedury dotyczące funkcjonowania hurtowni, faktury zakupu niezwiązane z obrotem hurtowym produktami leczniczymi (dotyczące zakresu modernizacji i wyposażenia lokalu), faktury zakupu oprogramowania oraz dokument oznaczony jako "raport naprawczy". Wskazała, iż przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wprowadzenia procedur, na co wskazują załączone do akt sprawy procedury, umowy, plan techniczny hurtowni oraz harmonogram działań naprawczych. Pismem z [...] maja 2016 r. organ I instancji poinformował stronę o zmianie zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego z prowadzonego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na postępowanie w przedmiocie dostosowania prowadzonej działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów ustawy Prawo farmaceutyczne. Ponadto działając zgodnie z art. 10 § 1 kpa, organ I instancji przed wydaniem decyzji wyznaczył stronie 7 dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, nie złożyła nowych wniosków dowodowych w sprawie. Pismem z [...] lipca 2016 r. organ I instancji poinformował stronę o braku akceptacji dla harmonogramu działań naprawczych przedstawionych przez spółkę. Pismem z [...] sierpnia 2016 r. spółka złożyła uzupełnienie planu naprawczego wraz z wnioskiem o jego uwzględnienie w toku postępowania. Organ I instancji pismem z [...] sierpnia 2016 r. poinformował spółkę, że z uwagi na treść art. 122g ust. 4 u.p.f. organ nie ma możliwości rozpatrzenia harmonogramu działań naprawczych powtórnie. Pismem z [...] września 2016 r., spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie poprawionego harmonogramu działań naprawczych, w oparciu o art. 77 § 1 kpa. Decyzją z [...] września 2016 r., organ I instancji nakazał spółce dostosowanie prowadzonej działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów określonych w ustawie Prawo farmaceutyczne poprzez: wypełnianie obowiązków wskazanych w art. 78 ust. 1 pkt. 7 u.p.f.: prowadzenie ewidencji dokumentacji w zakresie nabywania i zbywania produktów leczniczych, zawierającej w odniesieniu do każdej transakcji dotyczącej produktów leczniczych: nazwę, datę ważności i numer serii produktu leczniczego; ilość produktu leczniczego; nazwę i adres nabywającego lub zbywającego; datę wystawienia faktury i jej numer, albo datę i numer wystawienia innego dokumentu potwierdzającego zaopatrzenie się w produkt leczniczy, jeżeli dotyczy, przy czym każda transakcja powinna być wprowadzana do ewidencji na bieżąco; wypełnianie obowiązków wskazanych w art. 78 ust 1 pkt 12 u.p.f.: niezwłoczne, tj. w terminie 7 dni, powiadamianie Głównego Inspektora Farmaceutycznego o zmianie Osoby Odpowiedzialnej; wypełnianie obowiązków wskazanych w art. 78 ust. 1 pkt 10 u.p.f.: sporządzenie systemu jakości i zarządzania ryzykiem; wypełnianie zapisu wskazanego w art. 75 ust. 2 pkt 6 u.p.f.: prowadzenie działalności zgodnie z planem zezwolenia i aktualizację planów architektonicznych oraz eksploatację pomieszczeń zgodnie z ich przeznaczeniem. Spółka wniosła o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej ww. decyzją zarzucając jej naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj.: art. 77 § 1 w zw. z 104 kpa, poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o nieaktualny stan faktyczny, co podważa istotę rozstrzygnięcia, jakim jest decyzja administracyjna. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania, mimo zaistnienia ku temu przesłanki w postaci okoliczności, że wydanie decyzji stało się zbędne w całości. Wskazała na naruszenie art. 7 i art. 11 kpa poprzez ich niezastosowanie i pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, czego zasadność nie została przez organ uzasadniona w sposób przekonujący dla strony. W związku z powyższymi zarzutami spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Ponadto spółka, na podstawie art. 136 kpa, wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego z załączonych przez spółkę dokumentów tj.: harmonogramu działań naprawczych, uzupełniającego harmonogramu działań naprawczych, standardowych procedur operacyjnych przygotowanych dla hurtowni farmaceutycznej przygotowanych przez stronę oraz dokumentacji potwierdzającej dokonanie walidacji oprogramowania QBS. Organ powiadomił stronę o zamiarze zakończenia postępowania i stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej inspekcji w dniach [...] czerwca 2015 r. ujawniono szereg nieprawidłowości dotyczących prowadzonego obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Wskazał, że spółka przedstawiła harmonogram działań naprawczych, który zgodnie z art. 122g ust. 4 u.p.f. GIF, w terminie 14 dni od dnia otrzymania harmonogramu działań naprawczych, akceptuje albo odmawia jego akceptacji, jeżeli przedstawiony harmonogram działań naprawczych nie zapewnia usunięcia stwierdzonych uchybień, jednocześnie zobowiązując kontrolowanego, w drodze decyzji, do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych uchybień. W przypadku niezaakceptowania harmonogramu działań naprawczych, GIF jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w oparciu o materiał dowodowy zebrany do momentu przedstawienia przez kontrolowanego harmonogramu działań naprawczych. Późniejsza inicjatywa dowodowa kontrolowanego w kontekście brzmienia art. 122g ust. 4 u.p.f. nie może być brana pod uwagę przez organ wydający decyzję. Organ stwierdził, że wydając decyzję na podstawie art. 122g ust.4 u.p.f. opierać się może na materiale dowodowym zebranym do momentu przestawienia przez stronę harmonogramu działań naprawczych. Przedmiotowy przepis zdaniem organu stanowi lex specialis względem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania dowodowego, w tym art. 7 i 77 kpa. GIF twierdził, że był zobowiązany i uprawniony do podejmowania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, ale do momentu złożenia przez stronę harmonogramu działań naprawczych. Jednakże należy zaznaczył, że oceniając wykonanie zaskarżonej decyzji przez spółkę będzie brał pod uwagę wszelkie okoliczności i działania Spółki, w tym także okoliczności i działania, które miały miejsce po złożeniu do GIF harmonogramu działań naprawczych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy: a. art. 78 ust. 1 pkt 7 u.p.f., poprzez nakazanie skarżącej jego wykonania, pomimo że wymogi wynikające z treści przepisu zostały już wcześniej wykonane, b. art. 78 ust. 1 pkt 12 u.p.f., poprzez nakazanie skarżącej jego wykonania, pomimo że wymogi wynikające z treści przepisu zostały już wcześniej wykonane, c. art. 75 ust. 1 pkt 10 u.p.f., poprzez nakazanie skarżącej jego wykonania, pomimo że wymogi wynikające z treści przepisu został już wcześniej wykonane, d. art. 75 ust. 2 pkt 6 u.p.f., poprzez nakazanie skarżącej jego wykonania, pomimo że wymogi wynikające z treści przepisu zostały już wcześniej wykonane. 2. Przepisów prawa procesowego, mających istotny w pływ na wynik sprawy: art. 122g ust. 4 u.p.f. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że stanowi on lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego, art. 7. 77 § 1 oraz 78 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i nieuwzględnienie żadnych wniosków dowodowych przedłożonych przez stronę, pomimo że dowodziły one w sposób jednoznaczny, że decyzja została wykonana jeszcze przed jej wydaniem w postępowaniu w I instancji, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób narażający Stronę na niepewność co do prawa. Skarżąca wskazuje na błędne wywodzenie przez organ, wniosku, że art. 122g u.p.f. stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego. Skarżąca uznaje, że przepis ten reguluje jedynie obowiązki organu oraz podmiotu kontrolowanego powstałe w związku z przeprowadzoną inspekcją. Stanowi także, że stanowisko organu co do przedstawionego harmonogramu działań naprawczych ma formę decyzji administracyjnej. Przepis ten oznacza jedynie konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego po przedstawieniu harmonogramu działań naprawczych. Nie odnosi się natomiast do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego. Skoro nie reguluje podstawowych zagadnień prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności zaś postępowania dowodowego, nie może stanowić przepisów szczególnych w stosunku do k.p.a., gdyż w istocie nie zawiera żadnych uregulowań, jakie mogłyby zastąpić regulację kodeksową. Wskazała, że zgłoszone przez stronę wnioski dowodowe w postaci wdrożonych w hurtowni procedur postępowania, walidacji systemu komputerowego czy harmonogramu działań naprawczych miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jej zdaniem pomimo ustawowego obowiązku organ nie dopuścił ich jako dowodów, uznając, że nie wskazywały one na to, że uchybienia stwierdzone w toku inspekcji rzeczywiście zostały naprawione. Uznała, że w takiej sytuacji organ, zamiast arbitralnie odmawiać im mocy dowodowej, powinien z urzędu dopuścić dowody uzupełniające, ponieważ dopiero to pozwoliłoby na wyczerpujące rozpoznanie okoliczności sprawy. Podkreśliła, że wskazane w skardze okoliczności oraz dokumenty przedstawione w postępowaniu administracyjnym dowodzą, że wszystkie wymogi, których spełnienie zostało nakazane w skarżonej decyzji zostały na dzień jej wydania wypełnione. Uważa, że wobec tego decyzja jest w istocie niewykonalna, ponieważ odnosi się do nakazów już zrealizowanych i to jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy w pierwszej instancji. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] września 2016 r., którą nakazano dostosowanie prowadzonej działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów określonych w ustawie Prawo farmaceutyczne. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że przepis art. 122g u.p.f. nie stanowi lex specialis względem przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego. Przepisy art. 122 u.p.f. nie dotyczą postępowania dowodowego, które w ocenie Sądu musi być prowadzone zgodnie z postanowieniami k.p.a. Przepisy art.122 regulują obowiązki organu oraz podmiotu kontrolowanego powstałe w związku z przeprowadzoną inspekcją. Stanowisko organu co do przedstawionego harmonogramu działań naprawczych ma formę decyzji administracyjnej. Przepis ten oznacza jedynie konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego po przedstawieniu harmonogramu działań naprawczych. Nie odnosi się natomiast do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 122g ust. 1 u.p.f. raport z inspekcji sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden przekazuje się kontrolowanemu. Zgodnie z art. 122g ust. 2 u.p.f. kontrolowany jest obowiązany do sporządzenia harmonogramu działań naprawczych, stanowiącego odpowiedź na niezgodności stwierdzone w trakcie inspekcji, w terminie 20 dni od dnia doręczenia raportu. Przepis art. 122g ust. 4 u.p.f. wskazuje, że Główny Inspektor Farmaceutyczny, w terminie 14 dni od dnia otrzymania harmonogramu działań naprawczych, akceptuje go albo odmawia jego akceptacji, jeżeli przedstawiony harmonogram działań naprawczych nie zapewnia usunięcia stwierdzonych uchybień, jednocześnie zobowiązując kontrolowanego, w drodze decyzji, do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych uchybień. W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie skarżącego, że decyzja administracyjna powinna uwzględniać całokształt okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych na dzień jej wydania, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z nim przepisy k.p.a. nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny jest w tym zakresie stan obowiązujący w dacie wydania decyzji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 października 2000 r., V SA 283/00 LEX nr 50110). Z uwagi na fakt, że skarżąca wskazała, że przywołane w skardze okoliczności oraz dokumenty przedstawione w postępowaniu administracyjnym dowodzą, że wszystkie wymogi, których spełnienie zostało nakazane w skarżonej decyzji zostały na dzień jej wydania wypełnione należało wyczerpująco zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zgodnie z podnoszonym przez skarżącą zarzutem naruszenia przepisu art. 77 i nast. kpa, należy uznać, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zasadne jest twierdzenie, że organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić postanowienie dotyczące przeprowadzenie dowodu. Ponadto art. 78 kpa statuuje powinność organu co do przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu, jeżeli jego przedmiotem jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania w zakresie postępowania dowodowego należy uznać, że zgłoszone przez stronę wnioski dowodowe w postaci wdrożonych w hurtowni procedur postępowania, walidacji systemu komputerowego czy harmonogramu działań naprawczych miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pomimo ustawowego obowiązku organ nie dopuścił ich jako dowodów, uznając, że nie wskazywały one na to, że uchybienia stwierdzone w toku inspekcji rzeczywiście zostały naprawione. W takiej sytuacji organ, powinien z urzędu dopuścić dowody uzupełniające, a to pozwoliłoby na wyczerpujące rozpoznanie okoliczności sprawy. Przepis art. 77 kpa nakłada obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, czyli uwzględnić wszystko to, co może być pomocne do rozwiązania sprawy. Wobec tego organ winien zgodnie z art. 75 § 1 kpa przeprowadzić postępowanie dowodowe, bowiem jak wynika ze stanowiska skarżącej stan faktyczny od czasu kontroli uległ zasadniczej zmianie. Organ nakazał prowadzenie ewidencji dokumentacji w zakresie nabywania i zbywania produktów leczniczych, zawierającej w odniesieniu do każdej transakcji dotyczącej produktów leczniczych: nazwę i adres nabywającego lub zbywającego, datę wystawienia faktury i jej numer albo datę i numer wystawienia innego dokumentu potwierdzającego zaopatrzenie się w produkt leczniczy, jeżeli dotyczy oraz wprowadzanie transakcji do ewidencji na bieżąco. Należy wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem skarżącej jest ona stosowana w hurtowni farmaceutycznej, na co wskazują wdrożone procedur, przedstawione organowi w toku postępowania, chociaż nieuwzględnione przez GIF oraz harmonogram działań naprawczych. Niekwestionowane przez organ jest wykazanie, że hurtownia farmaceutyczna prowadzi stosowną ewidencję w specjalnie przeznaczonym do tego programie informatycznym QBS 3.00 Professional. Prowadzone za jego pomocą zestawienie pozwala na uzyskanie dostępu do danych wskazanych w decyzji w każdej chwili. Wobec powyższego należy wskazać, że decyzja w zakresie punktu pierwszego jest nie wykonalna. Należy zauważyć, że w zakresie punktu drugiego decyzji, nakazującego dokonanie zawiadomienia o zmianie osoby odpowiedzialnej w hurtowni farmaceutycznej, pierwsze zawiadomienie zostało złożone niezwłocznie po zmianie na stanowisku kierownika hurtowni farmaceutycznej, tj. w dniu [...] marca 2015 r. i w dniu [...] czerwca 2016 r. Tak więc jeszcze przed wydaniem decyzji I instancji GIF wydał decyzję nakazującą dokonania zawiadomienia o zmianie osoby odpowiedzialnej, chociaż przed jej wydaniem, zawiadomienie było dokonane dwukrotnie. W zakresie punktu trzeciego decyzji, nakazującego sporządzenie systemu jakości i zarządzania ryzykiem w hurtowni farmaceutycznej, strona załączyła do akt stosowne dokumenty, wskazujące, że system taki został sporządzony, ale w tym zakresie organ ich nie uwzględnił. Z uwagi na fakt swobody oceniającego organ zmuszony jest do szczegółowego uzasadnienia decyzji aby w tym zakresie decyzja mogła podlegać kontroli. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska skarżącej wskazującego, że decyzja jest niewykonalna, ponieważ odnosi się do nakazów już zrealizowanych i to jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy w pierwszej instancji. Zasadnie twierdzi skarżąca, że decyzja administracyjna powinna uwzględniać całokształt okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych na dzień jej wydania, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z nim przepisy k.p.a. nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny jest w tym zakresie stan obowiązujący w dacie wydania decyzji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 października 2000 r., V SA 283/00 LEX nr 50110). Zasadne jest twierdzenie, że okoliczności te powinny zostać zbadane nie tylko w postępowaniu pierwszoistancyjnym, ale także w postępowaniu wszczętym na skutek wniesienia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zasada dwuinstancyjności tworzy bowiem obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić zasady wynikające z przepisów art. 7 i 8 kpa oraz przepisów Rozdziału 4 kpa, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych (wyrok WSA w Olsztynie z 31 sierpnia 2016 r., II SA/Ol 926/16, LEX nr 2121639). Obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, zarzutów i wniosków strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu (wyrok WSA w Olsztynie z 17 stycznia 2017 r., II SA/Ol 1101/16, LEX nr 2201108). Protokół kontroli jest dokumentem wskazującym na zaistnienie pewnego stanu faktycznego w określonej dacie, co może powodować wszczęcie postępowania administracyjnego. Z uwagi na zmiany stanu faktycznego w trakcie postępowania organ winien w trakcie badania sprawy niektóre okoliczności opisane w protokole potwierdzić z innych się wycofać. Sąd podziela argumentację prawną przedstawioną przez organy niemniej jednak wobec wątpliwości co do stanu faktycznego nie można uznać, iż ta argumentacja jest zasadna w tym konkretnym przypadku. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasad pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Nadto należy zauważyć, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. Z przyczyn podanych wyżej nie można oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. W myśl powołanych wyżej przepisów, sprawuje on kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy ustalą stan faktyczny w oparciu o wszystkie niezbędne dowody i uwzględnią stanowisko Sądu zawarte w decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, nie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.