VI SA/Wa 1317/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów ustawy – Prawo farmaceutyczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] października 2017 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca"), w związku ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu dostosowania działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów ustawy – Prawo farmaceutyczne, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek, Spółka przytoczyła okoliczności faktyczne, przywołane wcześniej w treści skargi, jakie miały miejsce po przeprowadzeniu u przedsiębiorcy kontroli planowej. Podniosła, że w terminie 7 dni od dnia doręczenia raportu złożyła zastrzeżenia, wskazując na niezasadność znacznej części wykazanych w nim naruszeń. W dniu [...] lipca 2017 r. skierowała do organu harmonogram działań naprawczych, zawierający wykaz procesów, które już zostały przeprowadzone celem ulepszenia sposobu prowadzenia hurtowni farmaceutycznych oraz tych, które mają zostać przeprowadzone wraz z przewidzianą datą ich zakończenia. Wskazała, że pismem z [...] sierpnia 2017 r. organ odmówił zaakceptowania złożonego harmonogramu działań naprawczych, co będzie skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Powyższe wiązać się będzie z utratą miejsc pracy przez osoby zatrudnione w hurtowni farmaceutycznej, koniecznością utylizacji produktów leczniczych oraz koniecznością spłaty zaciągniętego kredytu w wysokości 800 000 zł w związku z utratą płynności finansowej. Zaznaczyła, że obecnie w hurtowni znajduje się towar o łącznej wartości przekraczającej 11 mln złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2017 r., II GZ 362/17). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2015 r., II GZ 752/15). W niniejszej sprawie wniosek Spółki dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego nakazującej dostosowanie działalności do przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne. Tymczasem argumentacja Skarżącej mająca jej zdaniem przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy w istocie skutków ewentualnej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej tj. odrębnego aktu administracyjnego w stosunku do zaskarżonej decyzji z 31 marca 2017 r. dotyczącej nakazu dostosowania działalności hurtowni do obowiązujących przepisów prawa. W konsekwencji w ocenie Sądu Spółka w złożonym wniosku nie przedstawiła argumentacji, która wskazywałaby, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów na podstawie przedstawionych twierdzeń nie można jednoznacznie stwierdzić, czy w sprawie wystąpiły ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.