VI SA/Wa 1321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), po rozpatrzeniu odwołania B. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "k.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej jako: "p.r.d."), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. Nr 32 poz. 262) – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Wojewódzki Inspektor") z dnia [...] sierpnia 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2013 r. na ulicy [...] w W. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca kontrolowanego pojazdu był B. C. (dalej również: "strona", "skarżący"), który jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...] B. C." wykonywał przejazd z ładunkiem ziemi. W toku kontroli pojazd został poddany ważeniu, w wyniku którego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - łączna masa pojazdu 26,21 t – przekroczenie dmc o 0,21 t, - przewoźnik nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami - Wojewódzki Inspektor wszczął postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił B. C.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. wobec stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej przez kontrolowany pojazd o 0,21 t ustalił karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. GITD rozpoznając niniejszą sprawę, w związku z odwołaniem B. C. od decyzji organu I instancji, przytoczył treść przepisów regulujących ruch pojazdów nienormatywnych oraz sankcjonujących przejazdy pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami zezwoleń. Wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (dalej: "rozporządzenie MI z 31 grudnia 2002 r."), dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku trzyosiowego pojazdu samochodowego – 25 ton albo 26 ton, jeśli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t. Stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem zatwierdzenia stanowiska do ważenia pojazdów z dnia [...] czerwca 2011r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu typu [...] o nr fabrycznym [...]. Waga legitymowała się w chwili kontroli świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z terminem ważności do [...] czerwca 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że powołane dokumenty zostały okazane kierowcy kontrolowanego pojazdu przed dokonaniem ważenia. Został on również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który został podpisany przez kierowcę bez żadnych zastrzeżeń. Organ odwoławczy podniósł, że kontrolowany przewoźnik powinien posiadać zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdem nienormatywnym, które stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdem po drogach publicznych o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. Wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosiła 26,21 t czyli przekraczała dopuszczalną normę o 0,21 t, co oznacza, że organ I instancji w myśl art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Organ odwoławczy omówił także określoną w art. 140aa ust. 4 p.r.d. instytucję uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oraz stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki umożliwiające jej zastosowanie. W ocenie GITD strona nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia. Według art. 140aa ust. 4 p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Organ wskazał szczegółowo na określone w tym przepisie przesłanki eskulpacyjne, w tym przyjęte rozumienie pojęcia "należytej staranności" oraz "braku wpływu" i wywodził, że obowiązki związane z przejazdem wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wskazywał na treść § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MI z dnia 31 grudnia 2002 r., jak również na art. 61 p.r.d. Wyjaśnił, że powyższe regulacje wyznaczają zbiór zakazów i nakazów, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby nie doszło do nienormatywności pojazdu. Nie dostosowanie się do nich przesądza o braku należytej staranności jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem świadczy o nieprzestrzeganiu zbioru zasad, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby do naruszenia nie doszło. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną, a ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Podmiot wykonujący przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. GITD uznał, że między zachowaniem strony a stwierdzeniem naruszenia istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a zatem nie znajduje zastosowania art. 140aa ust 4 pkt 1 p.r.d. Ponadto kontrolowanym pojazdem przewożono ziemię czyli ładunek sypki, a w trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Nie znajduje zatem zastosowania również art. 140aa ust 4 pkt 2 p.r.d. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano której kategorii zezwolenia dotyczyła kara pieniężna, organ odwoławczy wskazał, że brak któregokolwiek z zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii III-VI skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Ponadto zarówno w protokole kontroli, jak i w decyzji z [...] sierpnia 2013 r. wskazano, iż naruszenie polegało na przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej . W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów pojazdu. Powyższe pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym kara została nałożona za brak zezwolenia kategorii V. Skargę na decyzję GITD z dnia [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. C.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez dokonanie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej (RMC) pojazdu przenośnymi wagami osiowymi, za pomocą których ustalanie RMC jest niedopuszczalne, co zostało potwierdzone w przytoczonym, w uzasadnieniu niniejszej skargi, raporcie Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] marca 2012 r., 2) procedury kontrolnej i instrukcji producenta wagi poprzez pomiar rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wagami nieprzeznaczonymi do tego typu kontroli, ważenia pojazdu trzyosiowego dwiema wagami co jest niedopuszczalne, a co potwierdził raport NIK opublikowany [...] marca 2012 r., 3) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a także wadliwą jego analizę, skutkującą w konsekwencji przyjęciem, iż zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, 4) art. 140aa ust. 4 p.r.d. poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, 5) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez to, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, 6) wewnętrznych przepisów regulujących postępowanie podczas kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych - instrukcji ważenia, 7) art. 7 k.p.a. poprzez błędną interpretację powodu odmowy podpisania protokołu kontroli przez kierowcę. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował prawidłowość przeprowadzenia kontroli. Wskazał, że do przeprowadzenia kontroli użyto przenośnych wag do pomiarów dynamicznych typu [...], dlatego też w sprawie ma zastosowanie Rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. Nr 188, poz. 1345, dalej: "rozporządzenie MG z 25 września 2007 r."). W ocenie skarżącego zapisy zawarte w protokole i protokół pomiaru pochylenia stanowiska są niewystarczające dla stwierdzenia, czy miejsce ważenia było przystosowane w chwili kontroli do korzystania na nim z wag. Ponadto skarżący wskazał na okoliczność, iż rzeczywistą masę całkowitą (RMC) pojazdu ustalono poprzez dokonanie sumowania wyników pomiarów wszystkich osi, co zdaniem skarżącego jest niedopuszczalne i powoduje, że uzyskane wyniki mogą być traktowane jedynie jako orientacyjne. Formułując takie stanowisko skarżący powołał się na raport Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] marca 2012 r., który dotyczy w szczególności wag przenośnych statycznych typu [...] oraz [...]. Skarżący cytując ww. raport oraz wyjaśnienia Głównego Urzędu Miar z kwietnia 2011 r. wskazał, że przenośne wagi nie powinny być stosowane do wyznaczania masy całkowitej pojazdów. Zarzucił, że w świadectwie dopuszczania nie podano, że za pomocą tych urządzeń można wyznaczać rzeczywistą masę całkowitą pojazdów. Zdaniem strony pojazd przewożący materiały sypkie winien być ważony całościowo na odpowiedniej wadze stacjonarnej (zagłębionej). Skarżący ponownie wskazał na naruszenie polegające na niewskazaniu w decyzji organu I instancji kategorii naruszenia jakiej dopuścił się skarżący. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Odnosząc się do powołanego przez stronę raportu Najwyższej Izby Kontroli organ wskazał, że raport ten dotyczył wag przenośnych nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu [...] oraz [...]. W niniejszej sprawie do pomiaru nacisku osi wykorzystano wagi do pomiarów dynamicznych. W tym stanie, w ocenie organu, zarzut naruszenia procedury kontrolnej nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W myśl art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1); - przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2). Pojazdem nienormatywnym, stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d. jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.). Zasady ustalania tej kary uregulowane zostały w art. 140ab ust. 1 p.r.d., który za brak zezwolenia kategorii I i II przewiduje karę w wysokości 1500 zł (pkt 1); za brak zezwolenia kategorii III – VI przewiduje karę w wysokości 5000 zł (pkt 2); za brak zezwolenia kategorii VII – 500 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10% (lit. a); 2 000 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% (lit. b); 15.000 zł - w pozostałych przypadkach (lit. c). W rozpoznawanej sprawie kontroli drogowej został poddany pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym przewożono ładunek sypki tj. ziemię. Jak wynika z protokołu kontroli, kontrolowany pojazd składający się z pojedynczej osi nie napędowej oraz dwóch podwójnych osi napędowych został zważony przy użyciu przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych [...] o nr seryjnym [...] z miernikiem [...] o nr fabrycznym [...], która w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z terminem ważności do [...] czerwca 2015 r. Strefa ważenia spełniała wymogi określone w rozporządzeniu MG z dnia 25 września 2007 r. Legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia i lokalnych nierówności z dnia [...] czerwca 2011 r., z którego wynika, że pomierzone spadki mieszczą się w normie przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych. W wyniku ważenia stwierdzono, iż masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekroczyła dopuszczalną masę o 0,21 t. Zdaniem Sądu przeprowadzone przez organy administracji drogowej postępowanie wyjaśniające doprowadziło w sposób niewątpliwy do ustalenia, że przeprowadzone przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych typu [...] ważenie pojazdu wieloosiowego było zgodne z procedurą zawartą w instrukcji wag wskazanego typu i odzwierciedlało w sposób niewątpliwy zastaną w momencie kontroli sytuację, która znalazła odbicie w protokole kontroli. Z załączonej do akt sprawy instrukcji obsługi wag [...] wynika, że jest to waga samochodowa przenośna do wyznaczania dynamicznego obciążania osi pojazdu, wyznacza ona masę i obciążenia tylko w czasie ruchu pojazdu. Waga ta nie waży masy statycznie. Wynik pomiaru wskazywany jest jako: obciążenie poszczególnych kół, obciążenie poszczególnych osi pojazdu oraz wyznaczana jest masa całkowita pojazdu. Na dokładność pomiaru mają wpływ takie czynniki jak: prędkość przejeżdżającego pojazdu, równość jazdy, teren pomiaru musi być poziomy, a nawierzchnia musi być pozioma i gładka. Z instrukcji obsługi wynika również, że maksymalne obciążenie nie może przekraczać 20 t na oś, 10 t na jeden przetwornik. W zakresie dokładności pomiaru dopuszczalny błąd dla masy całkowitej pojazdu zostaje przeliczony według wzoru: ilość osi pojazdu ważonego x 100 kg, natomiast maksymalna ilość osi podczas ważenia przy trybie automatycznym jest nieograniczona. Jak wynika z punktu 6.2. instrukcji obsługi ww. wag, pomiar następuje w ten sposób, że w miarę jak poszczególne osie pojazdu przejeżdżają przez przetworniki, wyświetlane są obciążenia poszczególnych osi w kolejności ich przejazdu od 1 do 9. Po przejechaniu wszystkich osi na wyświetlaczu zostaje wyświetlona suma obciążeń wszystkich osi czyli masa całkowita pojazdu. Z instrukcji obsługi wynika zatem, że użyta do pomiaru waga była przystosowana do ustalenia RMC pojazdu. Sąd pozostaje na stanowisku, że wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia utrwalone w protokole kontroli stanowią zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony, co oznacza, że w postępowaniu o nałożenie na określony podmiot kary administracyjnej szczególnego znaczenia nabiera respektowanie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, a przeprowadzone przez właściwy organ postępowanie administracyjne, aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych obowiązującymi przepisami. W rozpoznawanej sprawie skarżący zakwestionował dokonanie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu przenośnymi wagami osiowymi oraz użycie do tego pomiaru wagi [...]. Przechodząc do oceny ww. zarzutów, na wstępie należy wskazać na fakt, że zostały one zgłoszone dopiero na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ww. zarzuty skarżącego należy uznać za chybione. Stanowisko Głównego Urzędu Miar i Najwyższej Izby Kontroli, na którego treść powołuje się skarżący w swojej skardze o niemożności użycia wag [...],[...] a także generalnie przenośnych wag osiowych do ustalenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu nie zostało poparte żadną analizą prawną ani tym bardziej faktyczną i nie zawiera uzasadnienia, które mogłyby doprowadzić do takich wniosków. Natomiast z instrukcji obsługi wag typu [...] wynikają zgoła odmienne wnioski, a mianowicie wagi te są przeznaczone do wykonywania pomiarów obciążenia poszczególnych kół, poszczególnych osi pojazdu oraz całkowitej masy pojazdu (punkt 3.1 instrukcji). Nadto pomiary te są dokonywane tylko w czasie ruchu pojazdu, co wynika ze specyfiki wag dynamicznych. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż rzeczywista masa pojazdu może być stwierdzona wyłącznie na wagach stacjonarnych, zagłębionych, które dokonują w jednej chwili pomiaru wagi całego pojazdu. Zdaniem Sądu ważenie nastąpiło zgodnie z instrukcją producenta zastosowanych wag. Możliwość użycia podczas kontroli przedmiotowych wag potwierdza również treść rozporządzenia MG z dnia 25 września 2007 r. z którego wynika, że pod pojęciem "waga" należy rozumieć wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu, będącą przyrządem pomiarowym umożliwiającym wyznaczenie obciążenia osi pojazdu oraz jego masy. Natomiast pod pojęciem "sumaryczna masa pojazdu" należy rozumieć sumę obciążeń wszystkich osi pojazdu otrzymaną poprzez ważenie pojazdu przez najeżdżanie kolejnymi osiami lub częściami pojazdu na ten sam pomost wagi. Mając na uwadze powyższe uznać należało, że kontroli dokonano za pomocą wagi, która może być użyta do tego typu pomiaru, a uzyskane wyniki odzwierciedlały stan faktyczny w chwili przeprowadzenia kontroli. Odnośnie okoliczności na które powołał się skarżący, iż dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem poprzez staranne przygotowanie ładunku tak by nie przekraczać DMC pojazdu, a tym samym braku wpływu na powstanie naruszenia, wskazać należy, że zgodnie z przyjętymi w orzecznictwie poglądami brak wpływu na powstanie naruszenia ma miejsce, gdy naruszenie następuje na skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot przy dochowaniu należytej staranności nie mógł przewidzieć (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, wyrok z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt 404/10). W okolicznościach niniejszej sprawy słuszne jest stanowisko organu, iż nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Jak wynika z treści odwołania i skargi do naruszenia doszło na skutek błędnego przekonania strony, że pojazd wraz z ładunkiem posiada prawidłową masę, a taka okoliczność nie może zostać uznana za nadzwyczajną, czy nie do przewidzenia przez skarżącego. Słusznie zatem organ uznał, iż między zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Normalnym zjawiskiem jest bowiem takie, które w danym układzie stosunków i warunków według doświadczenia życiowego występuje jako typowe. Jest to tego rodzaju zdarzenie, które w ogóle zdolne jest wywołać naruszenie i z reguły je wywołuje. To czy, następstwo jest normalne czy nie decydują kryteria obiektywne oparte na zasadach doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy. Jeżeli zaś ładunek podzielny przewożony jest w ilości, która wraz z masą własną pojazdu przekracza dopuszczalne wartości, tak iż skutkuje to powstaniem nienormatywności pojazdu, to trudno już o bliższy, bardziej bezpośredni i jednoznaczny związek przyczynowy między czynnościami przewozowymi, a stanem nienormatywności pojazdu. W przedmiotowym stanie faktycznym wystarczyło bowiem na początku ustalić dopuszczalną masę całkowita pojazdu, aby ustalić, że ilość załadowanego towaru będzie skutkowała nienormatywnością pojazdu. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, iż nie miał on realnego wpływu na powyższe okoliczności. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku