VI SA/Wa 1325/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz nakazu ich rejestracji oddala skargę Minister Infrastruktury (dalej "Minister"), zaskarżoną decyzją z "(...)" kwietnia 2019 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA (dalej "Dyrektor") z "(...)" lutego 2019 r., nakazujące P.N. (dalej "Skarżący") rejestrację trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalające opłatę za używanie owych niezarejestrowanych odbiorników w kwocie 2.043 złotych. Jako postawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej "k.p.a.", a także art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.), dalej "u.o.a.". Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 2 sierpnia 2018 r., o godzinie 10:50, w lokalu przy ul. "(...)"w "(...)", zajmowanym przez Skarżącego na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej "(...)"" (ze stałym miejscem jej wykonywania przy ul. "(...)") przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół, który podpisali Kontrolujący oraz – bez zastrzeżeń, uczestnicząca w kontroli A. -K., będąca pracownikiem Skarżącego (dalej "Pracownik"). Z zapisów tego protokołu wynika, że w ww. lokalu znajdowały się trzy odbiorniki telewizyjne (dwa marki T., jeden marki L), które były podłączone do Cyfrowego Polsatu i po uruchomieniu odbierały program TVP2. Kontrolerzy stwierdzili zatem, że wszystkie trzy odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W oparciu o oświadczenie Pracownika ustalono, że okres używania odbiorników wynosi "2 miesiące" oraz że "abonament RTV jest opłacany. Brak dostępu do dokumentów księgowych, które są w siedzibie firmy. Właściciel przebywa na urlopie." Do protokołu dołączono oświadczenie Pracownika oraz listę czynności wykonanych podczas kontroli. W konsekwencji ustaleń kontrolnych Dyrektor, z urzędu, wszczął wobec Skarżącego postępowanie w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, o czym go zawiadomił i pouczył o przysługujących prawach. W toku postępowania ustalono, że zarówno na dzień kontroli, jak i na dzień zakończenia postępowania, trzy odbiorniki znajdujące się w skontrolowanym lokalu nie były zarejestrowane, zatem Skarżący nie dopełnił obowiązku ich rejestracji (v. notatka służbowa z 21 lutego 2019 r.). Decyzją z "(...)" lutego 2019 r. Dyrektor nakazał Skarżącemu rejestrację trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił za ich używanie opłatę w kwocie 2.043 złotych. Skarżący, z zachowaniem trybu i terminu, odwołał się od decyzji Dyrektora zarzucając, że kontrola została przeprowadzona pod nieobecność osoby upoważnionej oraz poza godzinami otwarcia lokalu, który jest czynny od godz. 17.00. Skarżący oświadczył, że w sali (lokalu) znajduje się 1 telewizor i 3 monitory służące do wyświetlania reklam. Ponadto wskazał, że opłata abonamentowa została uiszczona, na poparcie czego odwołał się do pisma z 26 lutego 2019 r., jakie otrzymał od Poczty Polskiej SA. W toku postępowania odwoławczego Minister ustalił, że Skarżący od 16 września 2013 r. posiada zarejestrowany jeden odbiornik radiofoniczny i jeden odbiornik telewizyjny pod adresem w "(...)" ul. "(...)" (v. notatka służbowa nr "(...)"z 8 kwietnia 2019 r.). W tym stanie rzeczy Minister utrzymał w mocy decyzję Dyrektora w całości, mając na uwadze, wynikający z art. 2 ust. 1 u.o.a., obowiązek pobiera opłat abonamentowych oraz - związane z posiadaniem odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, domniemanie ich używania (art. 2 ust. 2 u.o.a.). Wskazał, że powyższe domniemanie prowadzi do wniosku, że posiadacz takich odbiorników obowiązany jest wnieść opłatę abonamentową za ich używanie, którą uiszcza się za każdy odbiornik. Nadto przywołał, wynikający z art. 2 ust. 5 u.o.a., wyjątek i uznał, że w przypadku Skarżącego nie ma on zastosowania, gdyż trzy odbiorniki zostały ujawnione w lokalu przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej, a nie w gospodarstwie domowym. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia kontroli pod nieobecność osoby upoważnionej Minister wskazał, że żaden przepis prawa nie wymaga, by w kontroli uczestniczyła osoba upoważniona przez kontrolowanego. Wyjaśnił przy tym, że osoby uczestniczące w kontroli składają jedynie oświadczenia wiedzy dotyczące kontroli. Ponadto, obecny podczas kontroli Pracownik, podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, czym potwierdził prawdziwość informacji w zawartych w tym protokole. Minister wskazał, że kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika, co oznacza, że w tym czasie świadczył on pracę na rzecz Skarżącego. Tym samym fakt, że lokal dla klientów był otwarty w godzinach późniejszych – po 17:00, nie stanowił o nieprawidłowym przeprowadzeniu kontroli. Organ ustalił także, że ze strony internetowej ""(...)"", przy ul. "(...)", wynika, że lokal ten jest otwarty w od poniedziałku do piątku w godzinach 10:00 do ostatniego klienta. Minister stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 7 u.o.a. odbiornikiem radiofonicznym lub telewizyjnym jest urządzenie techniczne dostosowane do odbioru programu, tj. do jednoczesnego z nadawaniem przyjęciem audycji. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, w sposób nie budzący wątpliwości, ustalono, że do trzech odbiorników doprowadzony był Cyfrowy Polsat i odbiorniki te były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu – w trakcie kontroli odbierały program TVP2. Nadto Pracownik podpisał protokół z kontroli bez zastrzeżeń, czym potwierdził prawdziwość tych informacji. Organ wyjaśnił, że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. Zdaniem Ministra w sprawie prawidłowo oceniono materiał dowodowy, w szczególności protokół z kontroli, i ocena ta nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Nie ma więc podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Minister wyjaśnił, że dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy zamierza się korzystać, czy też korzysta się, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych, niż publiczne, mediów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2437/06). Nadto za niezdolne do natychmiastowego odbioru programu mogą być uznane odbiorniki niedostosowane do odbioru programu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 września 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 250/05). Ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącego, że posiada on zarejestrowany jeden odbiornik radiofoniczny i jeden odbiornik telewizyjny Minister wskazał, że rejestracja ta dotyczy innego adresu, tj. ul. "(...)"w "(...)". Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów wskazujących na zarejestrowanie ujawnionych w dniu kontroli odbiorników telewizyjnych. Zatem przywołana w odwołaniu nadpłata na koncie abonenckim nie odnosi się do niezarejestrowanych odbiorników używanych w miejscu kontroli, a tym samym pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne oraz rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1676), z którego wynika, że zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych składa ich użytkownik w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie takich odbiorników, a także obligatoryjność art. 7 ust. 6 i art. 5 ust. 3 u.o.a. Minister uznał, że decyzja Dyrektora jest prawidłowa. Wysokość opłaty została określona z uwzględnieniem § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2017 r. (Dz.U. poz. 1066). Jednocześnie organ wyjaśnił, że przepisy będące postawą prawną w tej sprawie nie dają prawa do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Zdaniem Ministra, w realiach niniejszej sprawy Dyrektor prawidłowo nakazał Skarżącemu rejestrację trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za ich używanie we właściwej kwocie. Bezsporne jest, że w dniu kontroli, w lokalu zajmowanym przez Skarżącego na prowadzoną działalność gospodarczą, znajdowały się trzy niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne, będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skarżący, w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, wniósł o uchylenie zarówno decyzji Ministra, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 79 § 2 k.p.a. poprzez: 1. uznanie, że w skontrolowanym lokalu znajdowały się cztery odbiorniki telewizyjne, podczas gdy były to jeden telewizor i trzy monitory; 2. przesłuchanie przez Kontrolujących Pracownika, który nie był do tego uprawniony - Skarżący nie upoważnił bowiem tej osoby; 3. przeprowadzenie kontroli poza godzinami pracy lokalu, jeszcze przed jego otwarciem, a w protokole nie zawarto na ten temat żadnej wzmianki; 4. błędne przyjęcie, że nadany Skarżącemu indywidualny numer abonamentu (przywołany w odwołaniu) odnosi się do adresu ul. "(...)", a nie do adresu ul. "(...)", gdzie przeprowadzono kontrolę; 5. uznanie, że obecność Skarżącego w trakcie kontroli nie była konieczna, podczas gdy tym pozbawiło go to możliwości zapoznania się z protokołem pokontrolnym, wniesienia swoich uwag, udzielenia wyjaśnień osobom kontrolującym, czy w końcu sprawdzenia ich uprawnień. Skarżący wskazał, że trzy monitory służą w jego lokalu do wyświetlania reklam oraz prowadzenia konferencji multimedialnych. Podniósł przy tym, że zgodnie ze stanowiskiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej "KRRiT") telefony komórkowe, tablety, czy komputery nie podlegają opłacie abonamentowej. Nadto stwierdził, że przeprowadzenie kontroli poza godzinami pracy lokalu uniemożliwiło prawidłowe ustalenie dla jakich celów ww. monitory w tym lokalu się znajdują. Skarżący oświadczył, że zarówno na stronie internetowej jego przedsiębiorstwa, jak i na drzwiach wejściowych do skontrolowanego lokalu widnieją godziny pracy od 17:00. Zatem bezspornie kontrola została przeprowadzona w chwili, gdy lokal był nieczynny i w tym czasie ani telewizor, ani monitory nie były uruchomione, więc Kontrolujący nie mogli stwierdzić do jakich celów ów sprzęt rzeczywiście służy. Skarżący oświadczył także, że swoją działalność prowadzi obecnie w lokalu przy ul. "(...)", a nie ul. "(...)". Z przeniesieniem lokalu nastąpiło także przeniesienie sprzętu, w tym zarejestrowanych i opłacanych odbiornika telewizyjnego oraz radiowego. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości, czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Dyrektora utrzymana nią w mocy, nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość tych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na Skarżącego obowiązek rejestracji trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz opłatę za używanie tych niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które - niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zobowiązane są do uiszczania tylko jednej opłaty abonamentowej. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W stanie prawnym obowiązującym w chwili orzekania przez Dyrektora, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676), dalej "rozporządzenie o warunkach", (§ 2 i § 3) rejestracji odbiorników telewizyjnych dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie takie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiornika. Nadto obowiązywało rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2018 r. (Dz.U. poz. 1066), dalej "rozporządzenie KRRiT", zgodnie z którym opłata taka wynosi 22,70 złotych za jeden miesiąc (§ 1 pkt 2). W Polsce istnieje zatem powszechny obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Rejestracji dokonuje operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529), tj. Poczta Polska SA. Rejestracja taka dokonywana jest na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiornik - użytkownika. Użytkownik ma przy tym 14 dni, od dnia w którym wszedł w posiadanie odbiornika, aby zarejestrować ten odbiornik u wyznaczonego operatora. Rejestracja taka dokonywana jest na podstawie ściśle określonego wzoru zgłoszenia, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia o warunkach. W zgłoszeniu takim podaje się m.in. miejsce zamieszkania/siedziby, tj. ulica, nr domu/lokalu, kod pocztowy, miejscowość. Jednocześnie w § 11 rozporządzenia o warunkach ustalono, że o zmianie danych zawartych w ww. zgłoszeniu, zatem m.in. adresu, użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego albo poprzez złożenie, w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika (pkt 1) lub poprzez przesłanie przesyłką listową, z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia (pkt 2). Brak dopełnienia ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a tym samym uiszczenia stosownej opłaty abonamentowej za takie używanie, sanowany jest w art. 7 ust. 6 u.o.a. w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzeniem KRRiT. Z protokołu kontroli znajdującego się w aktach sprawy wynika, że w lokalu przy ul. "(...)", w którym Skarżący prowadzi swoją działalność - "(...)"" od dwóch miesięcy, znajdowały się trzy odbiorniki, które po uruchomieniu odbierały program TVP2. Nadto w toku postępowania ustalono, że Skarżący nie zarejestrował tych odbiorników (v. notatka służbowa z 21 lutego 2019 r.). Tym samym organy prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie, bez wątpienia, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na zarejestrowanie ww. odbiorników. W konsekwencji, w stosunku do Skarżącego, należało zastosować sankcję przewidzianą w art. 7 ust. 6 u.o.a. Wobec tego Dyrektor prawidłowo nakazał Skarżącemu rejestrację trzech odbiorników i ustalił stosowną opłatę. Dniem stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie był dzień kontroli, tj. 2 sierpnia 2018 r., co zgodnie z rozporządzeniem KRRiT dawało stawkę dla odbiornika telewizyjnego 22,70 złotych za jeden miesiąc. Należy podkreślić, że w zarysowanym na wstępie mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie – kontroli, istnieje jedyna możliwość ustalenia czy istotnie w danym przypadku doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika, czy też nie. Zauważyć należy przy tym, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia, i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie ustalenia realizacji obowiązku abonamentowego, w oparciu o który wszczyna się postępowanie administracyjne. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego, zdaniem Sądu, zaliczyć należy, jak to uczynił Minister, do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W warunkach niniejszej sprawy - protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym, zdaniem Sądu, mocy dowodowej tego protokołu w żadnym razie nie osłabia fakt, że nie został on podpisany przez samego Skarżącego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie było przeszkód prawnych, by w doraźnej kontroli obowiązku rejestracyjnego odbiorników telewizyjnych brał udział pracownik Skarżącego. Stosownie bowiem do art. 97 k.c., osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się, w razie wątpliwości, za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Trudno sobie wyobrazić, aby ów Pracownik nie był zorientowany w funkcjonowaniu i wyposażeniu baru, w którym pracuje. Sąd zauważa, że podpis Pracownika na protokole kontroli jest wyłącznie potwierdzeniem, że brał on udział w kontroli i nie zgłaszał zastrzeżeń. Zastrzeżenia takie Skarżący mógł podnieść w toku postępowania przed organami, czego nie uczynił. Natomiast przywołany przez Skarżącego fakt rejestracji odbiornika telewizyjnego pod adresem przy ul. "(...)", gdzie Skarżący wcześniej prowadził bar, nie dowodzi rejestracji skontrolowanych odbiorników. Skoro Skarżący swój bar przeniósł do innego lokalu – z ul. "(...)"na ul. "(...)", to zgodnie z § 11 rozporządzenia o warunkach miał obowiązek zgłoszenia tego faktu. Wobec powyższego prawidłowo uznał Minister, że nadpłata na koncie abonenckim Skarżącego, zarejestrowanym pod adresem ul. "(...)", nie odnosi się do niezarejestrowanych odbiorników używanych w barze przy ul. "(...)", a tym samym pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Sąd zauważa jednocześnie, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej "CEDG"), dotyczącego działalności gospodarczej Skarżącego wynika, że stałym miejscem jej wykonywania jest adres we "(...)"ul. "(...)", zaś miejscami dodatkowymi są adresy we "(...)" ul. "(...)"oraz ul. "(...)". Powyższe dowodzi, że Skarżący we wszystkich trzech miejscach nadal prowadzi swoją działalność. Z akt administracyjnych wynika, że poświadczona za zgodność z oryginałem kopia protokołu kontroli została wysłana do Skarżącego przy piśmie z 30 października 2018 r., na adres widniejący na pieczątce Skarżącego przystawionej na protokole kontroli, który to w CEDG wskazany jest jako adres do doręczeń. Jednakże korespondencja ta, po dwukrotnym awizowaniu 2 i 13 listopada 2018 r., wróciła do Dyrektora z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". W tym stanie rzeczy owa przesyłka została doręczona Skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. i konsekwencje tego zastępczego doręczenia obciążają Skarżącego. Sąd podkreśla, że do kontroli, jaka została przeprowadzona w tej sprawie, nie stosuje się przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, gdyż kontrola dotyczyła wykonania obowiązku rejestracyjnego. W konsekwencji organ kontrolujący (operator publiczny) nie miał obowiązku zawiadomienia Skarżącego o planowanej kontroli. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 20143 r., sygn. akt II GSK 92/12). Wbrew argumentacji skargi, organy słusznie oceniły, że złożone spontanicznie w czasie kontroli, oświadczenie Pracownika jest w pełni wiarygodne. Prawidłowo uznały także, że domniemanie wynikające z art. 2 ust. 2 u.o.a. nie zostało przez Skarżącego skutecznie obalone. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie okoliczności faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie można zatem skutecznie postawić organom zarzutu niewłaściwego zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Organy nie miały zatem obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie. Z akt nie wynika tez, aby Skarżący przedłożył dowody podważające ustalenia faktyczne organów. Co do zarzutu, że kontrola została przeprowadzona poza godzinami pracy baru, tj. o 10:50, podczas gdy – zgodnie z oświadczeniem Skarżącego otwierany jest on dopiero o 17:00; Sąd przyjął stanowisko Ministra za prawidłowe, tj. że kontrola została przeprowadzona w obecności Pracownika, zatem w tym czasie świadczył on pracę na rzecz Skarżącego. Niezależnie Sąd stwierdza, że zgodnie z informacjami widniejącymi na stronie internetowej baru, jest on czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 10:00 – do ostatniego klienta, zaś w sobotę i niedziele od 17:00 do ostatniego klienta. Kontrola została przeprowadzona 2 sierpnia 2018 r. – był to czwartek. Zatem nieprawdziwy jest zarzut Skarżącego, jakoby przeprowadzono ją w nieczynnym barze, gdyż tego dnia - Skarżący nie dowiódł inaczej, bar czynny był w godzinach od 10:00 – do ostatniego klienta. Zebrane w sprawie dowody zostały szczegółowo przeanalizowane przez organy, co stanowiło realizację obowiązku wynikającego z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organów – Ministra i Dyrektora, Sąd nie dopatrzył się zatem nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.