VI SA/Wa 1328/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2010 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Główny Policji - organ II instancji - decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] działając na podstawie art.138 § 1 ust.l i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2005 r. Nrl45, poz.1221 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania - skarżącego – K. O. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - organ I instancji - z dnia [...] marca 2009 r. cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ I instancji ustalił, że skarżący został skazany przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] za czyn z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia, a więc za przestępstwo umyślne, na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata (wyrok z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...], stał się prawomocny z dniem [...] października 2008 r.). Zdaniem tego organu skarżący przestał spełniać wymóg określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, bowiem popełnił przestępstwo (występek) umyślne. Wskazano, że zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia wynika warunek braku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Z uwagi na powyższe orzeczenie organ I instancji cofnął skarżącemu posiadaną licencję pracownika ochrony. W odwołaniu skarżący podnosi, iż wyrok sądu był niesłuszny, gdyż bronił się tylko przed agresją napastnika i - jak się potem okazało - pokrzywdzonego. Wyraził zdziwienie, że osoba ta - mimo próby przekazania jej Policji w celu spisania notatki służbowej - nie została zatrzymana, przywitała się z policjantami, a na sali sądowej, po każdym przesłuchaniu jej świadka, wchodziła i wychodziła poza salę rozpraw. Wyjaśnił, że nie było mu wiadomym, że pokrzywdzony w czasie interwencji nosił aparat słuchowy i że uległ on uszkodzeniu. Ponadto wskazał, że pokrzywdzony nie był w postępowaniu karnym wiarygodny, bowiem fałszywie oskarżył interweniujących pracowników ochrony o założenie kajdanek na ręce od tyłu, ściskanie za genitalia oraz użycie ręcznego miotacza gazu. Ponadto wskazał, że jest technikiem ochrony fizycznej osób i mienia, posiada więc niezbędne kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Posiadana licencja umożliwia mu uzyskiwanie dochodu z prowadzenia działalności gospodarczej w ramach Agencji Ochrony [...], która cieszy się dobrą opinią u zleceniodawców. Stąd wnosi o przychylne rozpatrzenie jego odwołania, tak w interesie dalszego rozwoju firmy, jak i uniknięcia zwolnień osób w niej zatrudnionych. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest zasadna. Wskazał, że organy administracji publicznej, nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego i oceny zasadności wyroku wydanego przez sąd. Organy nie rozstrzygają o winie lub niewinności strony i nie badają okoliczności zdarzenia oraz kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Jego zdaniem okoliczności sprawy były oceniane i badane przez niezawisły sąd w postępowaniu karnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku, skazującym skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Wskazał, że wyrok skazujący skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego jest wiążący dla organów Policji w sprawie o cofnięcie jej licencji pracownika ochrony. Postępowanie administracyjne nie może zatem zmierzać do podważania ustaleń postępowania karnego. Strona miała taką możliwość na drodze przysługujących jej środków, określonych przepisami postępowania karnego lecz z nich, jak wynika z akt sprawy, nie skorzystała. Przestępstwo z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia może być popełnione tylko umyślnie. Odpowiedzialności na podstawie tego przepisu podlega bowiem sprawca - pracownik ochrony - gdy ma świadomość, że przy wykonywaniu zadań przekroczył upoważnienie lub nie dopełnił obowiązku naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka. W świetle prawa skarżący jest osobą skazaną za przestępstwa umyślne, a w takim przypadku przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony. Ustawodawca nie określił w przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy katalogu przestępstw umyślnych, skutkujących cofnięciem licencji w przypadku skazania za nie prawomocnym wyrokiem sądu, a zatem skutek taki wywołuje skazanie za każde przestępstwo umyślne. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym i prawnym, nie mogło zdaniem organu zapaść inne, niż zaskarżone przez skarżącego rozstrzygnięcie, bowiem ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji możliwości zachowania licencji i z tych powodów decyzja została utrzymana w mocy. W skardze do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. O., wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz decyzji ją poprzedzającej ponieważ wskazane w podstawie prawnej decyzji Komendanta Głównego Policji przepisy prawa art. 26 i 31 ustawy o ochronie osób i mienia w żaden sposób nie uwzględniają jego argumentów. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji narusza prawa. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest oparta na obowiązujących przepisach prawa i zgodna z ich treścią. Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 stanowi, że o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy warunki określone m.in. w art. 26 ust. 2 pkt 5 muszą spełniać osoby ubiegające się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że organy Policji są zobligowane cofnąć licencję pracownikowi ochrony, który został skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Z uwagi na to, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...], który uprawomocnił się w dniu [...] października 2008 r., skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu umyślnego z art. 50 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Przestał zatem spełniać określony w przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, co nakazywało Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] wydanie decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Sąd administracyjny podobnie jak organy administracji publicznej nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń dokonanych w toku postępowania karnego. Sąd nie jest również uprawniony do rozstrzygania o winie lub niewinności strony postępowania administracyjnego, badania okoliczności zdarzenia oraz kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Prawomocny wyrok skazujący skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego, jest wiążący dla sądu i innych organów. W ocenie Sądu skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, ponieważ został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za takie właśnie przestępstwo. Wyczerpana więc została dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, będącego prawną podstawą zaskarżonej decyzji. W opisanym stanie faktycznym i prawnym organy policji nie mogły postąpić inaczej bowiem w przypadku skazania orzeczeniem prawomocnym sądu za przestępstwo umyślne musi dojść do takiego rozstrzygnięcia. Decyzje takie mają charakter, tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom, tzw. luzu decyzyjnego. Nie mają zatem one wyboru w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie skazania strony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne sprawia, że właściwy komendant wojewódzki Policji ma obowiązek cofnięcia licencji. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.