VI SA/Wa 1328/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. O. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r. o odmowie przyznania K. O. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 listopada 2010 r. odmówiono skarżącemu – K. O. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis tego postanowienia doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 grudnia 2010 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru, karta nr 190 akt sądowych). Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. skarżący, reprezentowany przez ustanowionego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na wspomniane postanowienie referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Złożone pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. zażalenie dotyczy wskazanego przez skarżącego postanowienia referendarza sądowego z dnia 25 listopada 2010 r. i jako takie, należy uznać je za niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z treścią art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia taksatywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest w ogóle wniesienia tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04). Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowienia referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Zatem strona, która nie zgadza się z rozstrzygnięciem referendarza sądowego, w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r., powinna wnieść do Sądu sprzeciw. Zgodnie z treścią art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w niniejszej sprawie, bowiem skarżący wniósł zażalenie na postanowienie referendarza sądowego, nie poprzedzając swojej czynności, złożeniem sprzeciwu, którego rozpoznanie przez Sąd, mogłoby upoważnić go do skutecznego złożenia w dalszej kolejności zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na wypadek takiego rozpoznania sprzeciwu, które okazałoby się niekorzystne dla skarżącego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia 25 listopada 2010 r. zostało wydane przez referendarza sądowego, nie zaś przez Sąd i stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. skarżącemu przysługiwał sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie zażalenie. W tym stanie rzeczy, wniesiony w postaci zażalenia środek zaskarżenia jako niedopuszczalny, należało na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.