VI SA/Wa 1331/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi "J." Spółka Komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej "J." Spółka Komandytowa z siedzibą w W. kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 roku w przedmiocie nałożenia na "J. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa kary pieniężnej w kwocie łącznej 147.420 złotych na zajęcie z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu pasa drogowego drogi krajowej ul. [...] w rejonie ul. [...] przez umieszczenie w nim: a) reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni reklamowej 36 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 20 lutego 2007 roku (w wysokości jednostkowej 64.260 złotych), b) reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 w okresie od dnia 21 lutego 2007 roku do dnia 2 lipca 2007 roku (w wysokości jednostkowej 83.160 złotych). Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2006 roku, nr [...] Zarząd Dróg Miejskich w W. zezwolił F. Sp. z o.o. – poprzednikowi prawnemu "J. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa na zajęcie odcinka pasa drogowego (drogi krajowej) ul. [...] w rej. ul. [...] o powierzchni 4,80 m2 i umieszczenie w nim reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 36,00 m2 w okresie od dnia 7 października 2006 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku. W dniu 27 września 2006 roku F. Sp. z o.o. poprzednik prawny "J. Sp. z o.o." Spółka Komandytowa złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycji 36,00 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 31 grudnia 2008 roku. Po rozpoznaniu tego wniosku Zarząd Dróg Miejskich w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] odmówił wydania zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Od powyższej decyzji strona odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które orzeczeniem z dnia [...] września 2007 roku nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Spółka złożyła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 roku, sygn. akt VISA/Wa 2075/07 orzekł o jej oddaleniu. W międzyczasie Pogotowie drogowe Zarządu Dróg Miejskich przeprowadziło w dniu [...] lutego 2007 roku kontrolę pasa drogowego ul. [...], w czasie której stwierdzono, że dwustronna reklama o łącznej powierzchni 36 m2 nie została usunięta z pasa drogowego. Z celu udokumentowania niniejszego faktu został sporządzony protokół wraz z dokumentacją fotograficzną. Następna kontrola pasa drogowego ul. [...] miała miejsce w dniu 2 lipca 2007 roku i wykazała, iż w pasie drogowym nadal funkcjonuje przedmiotowa reklama, która posiada treść reklamową tylko z jednej strony. Na potwierdzenie tego faktu sporządzono protokół z kontroli i dokumentację fotograficzną. Trzecia kontrola prasa drogowego ul. [...] odbyła się w dniu [...] grudnia 2008 roku i wykazała, że reklama została zdemontowana. Fakt ten udokumentowano protokołem z kontroli oraz dokumentacją fotograficzną. Po upływie kilku lat od tego zdarzenia Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia [...] stycznia 2012 roku powiadomił "J. Spółkę z o.o." – Spółkę Komandytową, następcę prawnego F. Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] i usytuowania w nim reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 36 m2 z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] czerwca 2012 roku nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 147.420 złotych za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu w okresie od 1 stycznia 2007 roku do dnia 2 lipca 2007 roku. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na wyniki kontroli pasa drogowego ul. [...], które miały miejsce w dniu 20 lutego 2007 roku i w dniu 2 lipca 2007 roku, z których wynikało, że w pasie drogowym w dniach od 1 stycznia 2007 roku do dnia 20 lutego 2007 roku funkcjonowała reklama o powierzchni 36 m2, natomiast w okresie od 21 lutego 2007 roku do 2 lipca 2007 roku reklama jednostronna o powierzchni 18 m2. Jednoznaczne zdaniem organu poza sporem pozostaje fakt, iż jest to ta sama reklama przynależna do Spółki, na której posadowienie w pasie drogowym udzielono zezwolenia na okres od dnia 7 października 2006 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku. Od decyzji, wydanej w I instancji spółka odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 61 § 1 i 4 w zw. z art. 9 kpa poprzez niezawiadomienie strony o prowadzeniu postępowania w sprawie, mimo że organ zdawał sobie sprawę, że czynności oględzin są najistotniejsze dla całego postępowania, 2) naruszenie art. 10 § 1 79 § 1 i 2 kpa poprzez prowadzenie oględzin w toku których stronie nie stworzono nawet namiastki możliwości czynnego udziału w tej procedurze, 3) w/w dokumenty z oględzin naruszają także art. 68 § 1 kpa (dokument z 20 lutego 2007 roku nie ma formy protokołu, nadto z obydwu dokumentów nie wynika jaki nośnik reklamowy i o jakich gabarytach znajdował się w miejscu oględzin), 4) naruszenie art. 81 kpa poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się (przy braku przesłanek z art. 10 § 2 kpa), 5) naruszenie art. 7, 8, 9, 77, 80 i 107 § 3 kpa – wobec faktu, że wszystkie dokumenty zostały sporządzone z naruszeniem przepisów, regulujących kwestię sporządzania protokołów – organ nie dysponuje żadnym dowodem uzasadniającym zasadę oraz wysokość nałożonej kary. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji powołał się na treść art. 39 i art. 40 ustawy o drogach publicznych. Podniósł, że na fakt funkcjonowania tej samej tablicy reklamowej, na którą F. Sp. z o.o. uzyskała zezwolenie do dnia [...] grudnia 2006 roku wskazują następujące okoliczności : 1) w dniu [...] września 2006 roku F. Sp. z o.o. złożyła wniosek o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, na którym usytuowany jest nośnik reklamowy o łącznej powierzchni reklamowej 36 m2 w okresie od 1 stycznia 2007 roku do 31 grudnia 2008 roku. Wnioskodawca wskazał także, że przesunie konstrukcję tablicy reklamowej na wymaganą odległość 2,5 m od krawędzi jezdni, 2) w dniu 30 listopada 2006 roku zarządca drogi wykonał oględziny istniejącego nośnika reklamowego w terenie, w toku którego potwierdzono funkcjonowanie nośnika o powierzchni reklamowej 36 m2 oraz wykonano 2 fotografie od strony zatoki autobusowej, 3) Spółka dochodziła uprawnienia do dalszego zajmowania pasa drogowego po dniu 31 grudnia 2006 roku poprzez zaskarżenie decyzji I instancji do SKO oraz decyzji SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 4) czynności kontrolne, przeprowadzone w dniu 20 lutego 2007 roku oraz w dniu 2 lipca 2007 roku potwierdziły funkcjonowanie nośnika reklamowego w pasie drogowym. Był to ten sam choć odwrócony o 180 stopni nośnik, jaki został uwidoczniony na zdjęciach wykonanych w dniu 30 listopada 2006 roku, a więc w okresie jego legalnego funkcjonowania. Wskazują na to następujące okoliczności: a) nośnik na zdjęciach z dnia 30 listopada 2006 roku jest usytuowany w ten sposób, że patrząc od strony zatoki autobusowej – tablica reklamowa znajduje się w ok. 2/3 po lewej stronie słupa mocującego oraz w ok. 1/3 po prawej stronie tego słupa, zaś odległość krawędzi reklamy od tablicy jezdni wynosi jak podano – 20 cm, b) słup podtrzymujący tablice został podczas wspomnianej przebudowy obrócony o sto stopni wokół własnej osi (wraz z tablicą) o czym świadczą 2 identyczne rysunki graffiti znajdujące się: - na zdjęciu z dnia 30 listopada 2006 roku od strony zatoki przystankowej, - na zdjęciu z dnia 20 lutego 2007 roku – wyłącznie od strony przeciwnej, natomiast brak rysunku graffiti od strony przystankowej, c) słup podtrzymujący znajduje się w tym samym miejscu pasa zieleni, a tablica reklamowa została obrócona o 180 stopni w ten sposób, że ok. 2/3 tablicy znajduje się po prawej stronie słupa (patrząc od wiaty przystankowej w kierunku kładki dla pieszych) a 1/3 tablicy – po lewej stronie słupa patrząc z tego samego kierunku, d) konstrukcja, kształt i wielkość tablicy reklamowej, uwidoczniona podczas kontroli w dniu 2 lipca 2007 roku (z jadącego samochodu) są takie same jak konstrukcja, kształt (1/3 tablicy po lewej stronie słupa, 2/3 tablicy po jego stronie prawej) i wielkość tablicy sfotografowanej podczas kontroli w dniu 20 lutego 2007 roku, e) skoro zatem profesjonalna firma reklamowa nie wykonała obowiązku przyjętego w ostatniej decyzji zezwalającej (zawiadomienia zarządcy drogi o wykonaniu demontażu obiektu), ubiegała się o dalsze funkcjonowanie tego samego nośnika, a dwie kontrole wykazały istnienie identycznego nośnika, jak ten który uprzednio funkcjonował legalnie – zasadny jest wniosek, iż w okresie za który nałożono karę, w pasie drogowym funkcjonował ten sam nośnik reklamowy należący do F. Sp. z o.o. Według oceny Kolegium, organ I instancji zasadnie przyjął, że skoro zarówno w ostatnim dniu decyzji zezwalającej, jak i w dniu kontroli przeprowadzonej w dniu 20 lutego 2007 roku funkcjonował nośnik dwustronny (o powierzchni 2x18 m2) to należy przyjąć, że w okresie od 1 stycznia 2007 roku do 20 lutego 2007 roku funkcjonowała reklama o powierzchni 36 m2. Skoro zaś podczas kontroli w dniu 2 lipca 2007 roku stwierdzono wykorzystywanie tylko jednej strony tablicy reklamowej, to przyjęto wariant najbardziej korzystny dla strony, iż możliwe jest wiarygodne wykazanie za okres od 21 lutego 2007 roku do 2 lipca 2007 roku funkcjonowania jedynie reklamy o powierzchni 18 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty podnoszone w odwołaniu Spółki za nieuzasadnione. Jego zdaniem przepisy dotyczące sposobu przeprowadzenia oględzin, prowadzonych w oparciu o kpa (zawiadomienie strony, forma protokolarna) nie dotyczy czynności inspekcyjno-kontrolnych i w tym wypadku nie obowiązuje wyrażona w art. 79 kpa zasada czynnego udziału strony w przeprowadzeniu. Każdy z dokumentów kontrolnych został opatrzony pieczęcią imienną oraz podpisem wykonawcy dokumentów i zdjęć i jako taki może stanowić pełnowartościowy dowód, zgodnie z art. 75 § 1 kpa. Po wszczęciu postępowania w sprawie organ pouczył stronę o uprawnieniu z art. 10 § 1 kpa i strona z tego uprawnienia skorzystała poprzez wgląd do akt sprawy i złożenia stanowiska na piśmie. Według oceny Kolegium sprawa została należycie wyjaśniona, zaś uzasadnienie organu I instancji czyni zadość wymogom z art. 107 § 3 kpa, zaś pogłębiona ocena dowodów i kwestii prawnych podnoszonych przez skarżącego została zawarta w uzasadnieniu decyzji Kolegium. Na decyzję z dnia [...] lutego 2013 roku, nr [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1. art. 15 kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na uchyleniu się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, 2. art. 28 kpa i 61 § 1 i 4 kpa poprzez ich niezastosowanie, tj. wszczęcie postępowania w sprawie, niezawiadomienie strony o jego wszczęciu i prowadzenie go przez okres 5 lat bez udziału strony, 3. art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 i 2 w związku z art. 67 § 2 pkt 3 i art. 68 w związku z art. 76 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na istotnym naruszeniu zasad prowadzenia postępowania dowodowego i oparcia rozstrzygnięcia na wadliwie uzyskanych dowodach, 4. art. 81 kpa poprzez jego niezastosowanie, a to uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, 5. art. 12 § 1 i art. 35 § 3 w zw. z art. 8 kpa poprzez ich niezastosowanie, polegające na usankcjonowaniu rażącej przewlekłości postępowania mającej istotny wpływ na wysokość wymienionej kary pieniężnej, 6. art. 7, 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez ich niezastosowanie, polegające na całkowicie dowolnym prowadzeniu postępowania, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i braku oceny czy dana okoliczność została udowodniona oraz niepełnym uzasadnieniu decyzji, 7. art. 7 i art. 22 Konstytucji RP, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 4 i art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 6 kpa, 8. art. 8, art. 9. art. 10 § 1, art. 11 kpa poprzez ich niezastosowanie, a to prowadzenie postępowania w sposób wybiórczy i wyrywkowy, w konsekwencji niebudzący zaufania do władzy publicznej dla zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu a także usankcjonowanie naruszenia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych i przekonywania. Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 roku, znak [...] i rozważenie na podstawie art. 135 p.p.s.a. możliwości uchylenia w całości decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawnymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej "ppsa."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją podtrzymująca naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej zobowiązany jest do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zasada ta więc ma kapitalny wpływ na rozłożenie ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to obowiązek działania organu z urzędu przy gromadzeniu dowodów i ustalaniu stanu faktycznego w sprawie. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 organ administracji publicznej jest obowiązany: 1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, 2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Do stanu faktycznego, ustalonego według reguł art. 7 i 77 § 1 kpa organ zobligowany jest zastosować właściwą normę prawa materialnego, a następnie wydać rozstrzygnięcie, które winien uzasadnić zgodnie z regułami, wynikającymi z art. 107 § 3 kpa. W niniejszej sprawie, co słusznie podnosi strona, organy obu instancji uchybiły powyższym przepisom, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należałoby stwierdzić, że w ramach wszczętego z urzędu postępowania, o czym strona została powiadomiona pismem z dnia [...] stycznia 2012 roku organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, korzystając ze środków dowodowych przewidzianych w kpa przy udziale strony w tym postępowaniu, jedynie oparł się na wynikach kontroli przeprowadzonych przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, które miały miejsce w dniu [...] lutego 2007 roku, w dniu 2 lipca 2007 roku, w dniu 11 grudnia 2008 roku a więc jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej. Z każdej z tych czynności była sporządzona notatka urzędowa oraz dołączona dokumentacja fotograficzna. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 4 czerwca 1982 roku ISA 258/82 notatki z terenu nie stanowią pełnowartościowego dowodu w sprawie w oparciu wyłącznie o który mogą być czynione istotne ustalenia w sprawie. Należy do nich stosować art. 72 kpa, w myśl którego czynności organu administracji publicznej, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Z tych względów ustalenia wynikające z notatek urzędowych winny być weryfikowane w toku toczącego się postępowania poprzez przeprowadzenie przez organ innych dowodów z urzędu bądź na wniosek strony. W niniejszej sprawie po wszczęciu postępowania Skarżąca zakwestionowała wartość dowodową notatek z terenu i dokumentacji zdjęciowej, co winno skutkować prowadzeniem przez organ dalszego postępowania dowodowego. Należy wskazać, że notatki z 20 lutego 2007 roku i z 2 lipca 2007 roku potwierdzają jedynie, że w pasie drogowym funkcjonuje obiekt reklamowy. Nie została wymierzona powierzchnia reklamowa poza tym nie poczyniono żadnych ustaleń co do właściciela tych reklam. Powszechnie wiadomym jest, że spółki zajmujące się wynajmem powierzchni reklamowych na istniejących w pasie drogowym słupach reklamowych bądź też tablicach zamieszczają oznaczenia świadczące o ich właścicielu. W niniejszej sprawie nie poczyniono w tym temacie żadnych ustaleń. Organ nie przesłuchał w charakterze świadków pracowników, którzy kontrolowali pas drogowy i byli autorami sporządzonych notatek urzędowych. Skoro Skarżąca zanegowała, iż po dacie wygaśnięcia zezwolenia tj. po dniu 31 grudnia 2006 roku znajdujące się w tej samej lokalizacji słupy reklamowe z tablicami należały do niej, organ winien zwrócić się do Spółki o przedłużenie dokumentów, z których wynikałaby data demontażu tych obiektów reklamowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 roku II SA 1205/84 (ONSA 1984, nr 2, poz. 98) wskazał, że "z art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż udokumentowanie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony". Organ winien też poczynić ustalenia dotyczące złożonej przez stronę umowy zawartej w dniu [...] września 2006 roku pomiędzy A. SA z siedzibą w P. a F. Sp. z o.o. dotyczącą przeniesienia własności tablic, z której wynika zobowiązanie Spółki F. przeniesienia na rzecz kontrahenta m. in. tablicy znajdującej się w lokalizacji ul. [...]/[...]. Poczynienie powyższych ustaleń jest również ważne dla określenia, czyja reklama była posadowiona po 31 grudnia 2006 roku w określonym wyżej pasie drogowym. Niewyjaśnienie przez organ wskazanych wyżej okoliczności, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) ppsa. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd po czym oceni zebrany materiał dowodowy i wyda nową decyzję w sprawie.