VI SA/Wa 1336/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Sąd Rejonowego [...] Wydział Grodzki w O. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2005 roku skazał A. C., zwanego dalej skarżącym, za to, że w dniu [...], to jest za czyn z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. oraz za to, że [...], to jest za czyn z art. 157 § 2 k.k. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 roku Dz. U. Nr 53 poz. 549 ze zm.) oraz. z art. 104 k.p.a. decyzją z dnia [...] marca 2006 roku cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ podniósł, że strona świadomie naruszyła obowiązujące zasady prawne i pozostawienie broni palnej myśliwskiej stwarza możliwość jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt popełnienia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przestępstwa umyślnego godzi w porządek publiczny. Ponadto od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa takiej postawy nie wykazała. Na osobach posiadających pozwolenie na broń spoczywa szczególny obowiązek unikania wchodzenia w kolizję z prawem. Skarżący pismem z dnia [...] marca 2006 roku złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji wskazując, że nie należy do osób, w stosunku do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni. Świadczy o tym, między innymi opinia Zarządu Koła Łowieckiego. Odnośnie wyroku skazującego uważa, iż okoliczności, w których doszło do zajścia nie świadczyły o jego winie. Biorąc pod uwagę przeciągający się proces sądowy i nieświadomość konsekwencji postanowił zapłacić grzywnę. Nie odwołał się od wyroku sądu uważając że ww. proces nie zaważy na odebraniu pozwolenia na broń myśliwską palną. Podniósł dodatkowo, że brak właściwej podstawy prawnej w powołanych przepisach. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] maja 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być ocena prawidłowości wydanego przez niezawisły sąd wyroku karnego oraz zawartych w nim ustaleń. Strona miała możliwość wzruszenia tego wyroku środkami prawnymi, przewidzianymi przepisami kodeksu postępowania karnego, ale z nich nie skorzystała. Jej argumenty kwestionujące zasadność tego wyroku nie mają zatem żadnego wpływu na to, co w tym wyroku zostało stwierdzone. Z treści tego wyroku wynika natomiast, iż sąd nie dał wiary stronie, skoro uznał jej winę i orzekł wobec niej karę. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż skazujące wyroki sądów są dla organów Policji wiążące w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona została skazana za przestępstwo wymienione w przykładowym katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którą to okolicznością ustawodawca wprost związał nakaz cofnięcia pozwolenia na broń, tj. nie pozostawił organom właściwym w sprawach przedmiotowych pozwoleń wyboru co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma bowiem charakter obligatoryjny (właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń ...). Pismem z dnia [...] czerwca 2006 roku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 7 i 77§1 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, w szczególności czy faktycznie skarżący został sprowokowany przez R. R. i jakie były przyczyny reakcji skarżącego na te prowokacje. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że przebieg zajścia nie powinien stanowić przesłanki do zastosowania art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ponieważ nie miało ono żadnego związku z ewentualnym użyciem broni palnej przez skarżącego, samo zajście zostało wywołane prowokacyjnym zachowaniem R. R. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się na przykład w stresie, bądź będąc sprowokowana przez inną osobę. Dla Sądu bezspornym jest fakt, że skarżący podczas zajścia z J. i R. R. nie potrafił zapanować nad swoimi negatywnymi emocjami i w sytuacji konfliktowej użył siły fizycznej wyczerpując swoim zachowaniem dyspozycję art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 i 157 § 2 k.k. (okoliczność potwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu). Popełnienie przez skarżącego powyższych czynów rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie lub podobnym może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od posiadaczy broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Powyższy bezsporny stan faktyczny dał podstawę do przyjęcia, że w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co w konsekwencji obligowało organ do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie chce podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń zwłaszcza palnej, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Sąd podzielił pogląd organu, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być ocena wydanego przez Sąd prawomocnego wyroku skazującego. Sądu uznał, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzje utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.