VI SA/Wa 1337/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił zażalenie J. S. i uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2016 r. VI SA/Wa 1337/16 w przedmiocie odrzucenia skargi. Pismem z dnia 26 października 2016 r. skarżący działając za pośrednictwem pełnomocnika profesjonalnego wniósł o zwrot kosztów postępowania wywołanego zażaleniem, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej ppsa) nie daje postaw do zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. W pierwszej kolejności należy jednak zauważyć, że ww. ustawa nie przewiduje zasądzenia kosztów od Skarbu Państwa, a jedynie rozliczenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego między stronami postępowania sądowoadministracyjnego sensu strice – skarżącym i organem administracji publicznej, a podmiotem, który wniósł skargę kasacyjną. Już z tego powodu wniosek podlega oddaleniu. Podnieść również należy, że stosownie do art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu na podstawie art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach, w tym w postanowieniu uwzgledniającym zażalenie. Przepis art. 197 § 2 ppsa nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527). Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być bowiem interpretowane w sposób rozszerzający (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07). Koszty postępowania zażaleniowego podlegają jednak zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa, o czym stanowi art. 200 ppsa, i również te koszty powinny być zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie. Uwzględnienie zażalenia w trybie art. 195 § 2 ppsa nie stanowi zatem podstawy do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako części kosztów postępowania sądowego (postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OZ 337/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli w następstwie uwzględnienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, sąd pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni skargę, to nie ma przeszkód, aby na podstawie art. 200 ppsa zasądzić na rzecz skarżącego wszystkie koszty postępowania, w tym koszty postępowania zażaleniowego od postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ podlegają one zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05, publ. ONSAiWSA z 2006 r., Nr l, poz. 17). Skoro zatem brak jest stosownych ustawowych przepisów o zwrocie kosztów postępowania w postępowaniu zażaleniowym, zgłoszone w tym przedmiocie żądanie zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego jest niezasadne. Wniosek w tym przedmiocie należało zatem oddalić.