VI SA/Wa 134/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Główny Inspektor") zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "Wojewódzki Inspektor") z [...] października 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł na F. spółka jawna z siedzibą w M., dalej "skarżąca". Decyzja Głównego Inspektora została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust.1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., dalej: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, dalej: "u.d.p."). Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: [...] września 2017 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr 45 (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 10 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki M. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował M. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem półtuszy wieprzowych (ładunek podzielny) na trasie Belgia-Polska. W trakcie kontroli dokonano ważenia pojazdu, w wyniku którego ustalono, że pojazd przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Nacisk ten po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę wyniósł 12,3 t, co dało przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 23 %). Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych parametrów. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem z dnia 6 września 2017 r. Z uwagi na stwierdzone naruszenie Wojewódzki Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej a decyzją z [...] października 2017 r., wydaną na podstawie art. 64, 140aa ust. 1-3 p.r.d. i art. 104 § 1 k.p.a., wymierzył karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii VII – w pozostałych przypadkach. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 i 107 § 1 k.p.a. W jej ocenie, pomiar uzyskany przy użyciu wag SAW 10C/II został dokonany niezgodnie z ich przeznaczeniem określonym w świadectwie legalizacji oraz instrukcji producenta wag. Ponadto ważenia dokonano w nierównych i wystających wnękach wrażeniowych. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 140aa ust. 4 p.r.d. skutkujące brakiem umorzenia postępowania, gdyż kierowca nie był obecny przy załadunku i nie miał możliwości zweryfikowania sposobu ułożenia towaru wiszącego na hakach i na szynach naczepy w trakcie załadunku, jak i po jego zakończeniu. Zdaniem skarżącej, załadowca nieprawidłowo rozmieścił towar na naczepie, a waga całkowita nie przekraczała dopuszczanych norm, co zostało sprawdzone przez kierowcę na wadze u załadowcy. Drzwi naczepy zostały zaplombowane, a jeżeli towar nie został prawidłowo zabezpieczony na szynach, mogło dojść do jego przesunięcia na przód naczepy, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi. Powołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2017 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie mogły zostać zastosowane art. 189a § 2 k.p.a., art. 189e i f k.p.a. i powołując się na art. 64 ust. 1 p.r.d. wskazał, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu, natomiast za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 p.r.d.). W myśl art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Główny Inspektor wskazał, że droga krajowa nr 45 na odcinku Z. (droga 78) – K. – R. – R. (Droga 40), W. (Droga 40) – K. – O. (Droga 94 – ul. [...]), O. (Droga 94 – ul. [...]) – B. – K. – P. – W. – Z. (Droga 8 – węzeł "Z.") została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2017 r.). W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 12,3 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 23 %), podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. W ocenie Głównego Inspektora, organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 pkt 3 lit. c ustala się w wysokości 15 000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli także protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku kontroli pojazdów z 5 maja 2017 r. a pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami zgodności wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w P. dnia [...] grudnia 2014 r. Ponadto kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 61 ust. 3 p.r.d. ładunek umieszczony w pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia a ewentualne przesunięcie się ładunku w trakcie poruszania się pojazdu bądź w trakcie ważenia pojazdu, może świadczyć o niedochowaniu przez przewoźnika należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i jego wpływie na powstanie naruszenia. Odnosząc się zaś do zarzutu dokonania ważenia w nierównych i wystających wnękach wrażeniowych organ stwierdził, że podczas kontroli kierowca nie wnosił żadnych uwag do protokołu kontroli a strona chcąc obalić prawidłowość danych zawartych w protokole powinna przedstawić jakiekolwiek dowody świadczące o nieprawidłowości danych. Główny Inspektor stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż przewożonym ładunkiem nie było drewno czy ładunek sypki ale półtusze wieprzowe. Organ również nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania na podstawie pozostałych okoliczności wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Powołując się na art. 61 p.r.d. organ stwierdził, że przepis ten jasno określa obowiązki w zakresie przewozu ładunku i wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osi pojazdu na drogę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodowej i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności brak wpływu na rzekomo powstałe naruszenia przez skarżącą spółkę; przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 140aa ust. 4 p.r.d. przez jego niezastosowanie skutkujące brakiem umorzenia postępowania, gdy zachodziły podstawy do niewszczynania lub umorzenia postępowania albowiem z okoliczności wynikało, że skarżąca spółka dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, a nadto nie miała wpływu na powstanie naruszenia, co więcej całość przewożonego ładunku nie przekroczyła dopuszczalnej prawem wagi. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zwrot kosztów postępowania. W jej ocenie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ tylko pozornie i ogólnikowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu m. in. do kwestii dokonania ważenia w nierównych i wystających wnękach wrażeniowych. Zdaniem skarżącej, nie można porównywać wiedzy inspektora transportu drogowego z wiedzą kierowcy a oczywistym jest, że pewne nieprawidłowości w zakresie konstrukcji takiej wagi dla osoby nieposiadającej specjalistycznej wiedzy mogą być niewidoczne gołym okiem. Zdaniem skarżącej, ważenia dokonano niezgodnie z przeznaczeniem wag typu SAW 10C/II, określonym w świadectwie legalizacji oraz instrukcji producenta wag. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, podczas ustalania wysokości naliczonej kary pieniężnej protokół kontroli nie powinien być traktowany jako podstawowy dowód w sprawie a nieprzeprowadzenie przez organ szczegółowego postępowania w tym zakresie powinno zostać uznane za naruszenie art. 77 k.p.a. Jej zdaniem, gdyby organ wnikliwie rozważył okoliczności faktyczne, to umorzyłby postępowanie w sprawie w oparciu o art. 140aa ust. 4 p.r.d. Skarżąca podniosła, jak w odwołaniu, że kierowca nie był obecny przy załadunku, drzwi zostały zaplombowane, zatem kierowca dochował należytej staranności, gdyż skontrolował wagę całkowitą towaru i waga ta nie przekraczała dopuszczalnych norm. Za prawidłowe zabezpieczenie towaru na szynach odpowiada załadowca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W postępowaniu administracyjnym nie doszło bowiem do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. Zgodnie z art. 2 ust. 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczanych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 2 u.d.p. właściwy minister do spraw transportu w drodze rozporządzenia mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego określił wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8. W niniejszej sprawie zatrzymano do kontroli dwuosiowy ciągnik samochodowy marki M. wraz z trzyosiową naczepą marki [...] na drodze krajowej nr 45 w miejscowości R.. Droga ta, jak prawidłowo wskazał organ a czego nie kwestionowała strona, stanowi drogę o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t, została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2017 r. Natomiast w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) wyniósł 12,3 t, co dało przekroczenie o 2,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 23 %) a pojazd wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. W dalszej części należy wyjaśnić, czy organy prawidłowo przyjęły, że kara w niniejszej sprawie zostanie nałożona jak za brak zezwolenia kategorii VII. Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego określa załącznik nr 1 do ustawy prawo o ruchu drogowym. Kategoria VII dotyczy pojazdów o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie nacisk osi przekraczał wartości 11,5 t – wynosił bowiem 12,3 t (co dało przekroczenie dopuszczalnej wartości o 23 %) i dlatego też inna kategoria niż VII nie byłaby właściwa. Zgodnie z art. 140aa ust 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Z zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że kara pieniężna może być nakładana na podmiot wykonujący przejazd. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit a i b p.r.d. nie miały zastosowania, gdyż strona nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem jak również nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Podkreślenia bowiem wymaga, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd nie wyklucza odpowiedzialności również załadowcy, czy odpowiedzialność załadowcy nie wyklucza również odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. W tym miejscu należy zaznaczyć, że to na skarżącej jako na profesjonaliście prowadzącym działalność gospodarczą ciążą określone obowiązki wynikające z przepisów prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 p.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu; zgodnie zaś z ust. 2 wspomnianego artykułu ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: 1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; 2) nie naruszał stateczności pojazdu; 3) nie utrudniał kierowania pojazdem; 4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony. Ponadto, to od skarżącej zależy, jakich pracowników zatrudnia (czy zatrudnieni kierowcy posiadają wiedzę na temat procedury ważenia pojazdów), czy skarżąca organizuje szkolenia dla swych pracowników (tak, aby mogli w trakcie kontroli podnosić ewentualne kwestie nieprawidłowości ważenia), czy zgadza się na przewożenie towaru, który nie jest prawidłowo zabezpieczony i może ulec przemieszczeniu. Wobec powyższego w ocenie Sądu, powoływanie się przez skarżącą na nieobecność kierowcy podczas załadunku towaru, ewentualną odpowiedzialność załadowcy, zaplombowanie naczepy, czy też dokonanie ważenia całości przewożonego ładunku nie są wystarczające aby przyjąć, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, jak również, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. A wręcz przeciwnie - przeczą powyższemu. Skarżąca wykonując przejazd drogowy z ładunkiem jakim były półtusze wieprzowe nie zastosowała się do obowiązków wynikających z wyżej wymienionego przepisu. Nie wykazywała, że tusze wieprzowe zostały zabezpieczone tak, aby uniemożliwić ich przemieszczenie w przestrzeni ładunkowej. Z treści skargi wynika wręcz, że skarżąca miała świadomość, że niezabezpieczony ładunek będzie się przemieszczał powodując przekroczenie nacisków osi pojazdu. Wobec powyższego, skoro jako przewoźnik, zobowiązana była do przestrzegania przepisów prawa, to jeżeli nie posiada zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego - kontrolowany pojazd nie powinien przekraczać dopuszczalnych norm nacisków osi,. Podstawą do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie mógł być też art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. – gdyż przewożonym ładunkiem były półtusze wieprzowe a w niniejszym przepisie jest mowa o ładunku sypkim oraz drewnie. Wobec powyższego zasadnie została wymierzona kara w wysokości 15 000 zł. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. – karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się za brak zezwolenia kategorii VII a) w wysokości 5 000 zł gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10 %, b) 2 000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10 % i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł – w pozostałych przypadkach. Nie ulega wątpliwości, że pojazd zatrzymany do kontroli na drodze krajowej nr 45 był pojazdem nienormatywnym. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na tej drodze wynosił 10 t, a zgodnie z wynikami pomiarów nacisk pojedynczej osi kontrolowanego pojazdu wyniósł 12,3 t. Tym samym organ zasadnie wymierzył karę 15 000 zł na podstawie art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c p.r.d. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a (art. 81 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ zawiadamiając o wszczęciu postępowania pouczył stronę zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń organów, które nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. czy art. 107 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a uzasadnienia faktyczne i prawne zawiera wskazane prawem elementy. Ważenia dokonano wagami typu SAW 10C/II zgodnie z ich przeznaczeniem. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych instrukcji wag wynika, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW Seria II przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Tak dokonane ważenie, czyli zgodnie z instrukcją, potwierdza protokół kontroli, gdzie wskazano, że "W toku kontroli zastosowano dwie przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które zostały użyte na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do ważenia pojazdów. Wagi włożono do specjalnie przygotowanych wnęk na wagi, wagi zostały połączone przewodem. Ważenie przebiegło bez nieprawidłowości, zgodnie z instrukcją obsługi urządzenia." Z instrukcji (pkt 2.4) wynika także możliwość dokonania ważenia we wnękach - odpowiednie wgłębienia w nawierzchni w miejscu przeprowadzenia pomiarów, w których można umieścić wagę SAW. Natomiast z protokołu kontroli z 6 września 2017 r. oraz opisu naruszenia będącego załącznikiem do protokołu kontroli wynika, że punkt wagowy w miejscowości R. wyposażony jest we wnęki do używanych podczas ważenia wag, brak jest natomiast jakichkolwiek informacji odnośnie zanieczyszczeń przedmiotowych wnęk. Ważenie zostało dokonane zgodnie z instrukcją obsługi wag, bez nieprawidłowości. Kierowca pojazdu był obecny przy sprawdzaniu normatywności pojazdu, nie wniósł o ponowne ważenie, jak również nie zgłaszał uwag do czynności kontrolnych. Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżąca nie przedstawiła dowodów, które zakwestionowałyby prawidłowość dokonanego przez organ ważenia czy też informacji zawartych w protokole kontroli (m. in. dotyczących ewentualnych nierównych i wystających wnęk wrażeniowych). Organ prawidłowo bowiem przyjął, że protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.