VI SA/Wa 1350/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej Kpa.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej utd.) oraz lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania K. S. – skarżącego w niniejszej sprawie, od decyzji Komendanta Policji [...] z dnia [...] lutego 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Ustalono, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, ujawnione w dniu [...] lipca 2007 r. podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], która miała miejsce w [...] przy ul. [...]. W trakcie kontroli okazało się, że kierowcą i jednocześnie właścicielem pojazdu jest skarżący. Pojazd zamontowany miał na dachu baner z numerem telefonu i napisem [...], a oznaczenia o tej samej treści znajdowały się na bokach pojazdu, w jego wnętrzu natomiast umieszczona była kasa fiskalna o nr [...], na której w miejscu oznaczenia przedsiębiorcy widniały dane skarżącego. Podczas kontroli kierujący okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej dla przedsiębiorcy [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] – dalej Spółka [...], zaświadczenie o spełnieniu wymagań wystawione przez tę Spółkę, umowę o współpracy z wymienioną Spółką. Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2007 r., podpisanym przez skarżącego oraz upoważnionego funkcjonariusza Policji. W wyniku dokonanych w trakcie kontroli ustaleń organ I instancji wszczął postępowanie w stosunku do posiadacza licencji – Spółki [...]. W toku postępowania Spółka ta wyjaśniła, iż nie wykonywała w czasie kontroli działalności polegającej na przewozie osób. Wyjaśniła ponadto, iż nie zatrudniała kierowcy ani nie przekazała kierowcy do dyspozycji wskazanego wyżej pojazdu, ponadto nie umieściła na samochodzie swoich oznaczeń, ani też nie umieszczała w pojeździe kasy fiskalnej. Organ stwierdził, że z materiału dowodowego wynikało w sposób jednoznaczny, iż umieszczona kasa fiskalna należała do kierowcy pojazdu, a nie do Spółki [...]. Wobec powyższych ustaleń, Komendant Policji [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., mając na uwadze, że Spółka [...] nie jest stroną postępowania, umorzył wszczęte wobec niej postępowanie. Decyzja stała się ostateczna. Następnie Komendant Policji [...] zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2009 r. wszczął postępowanie dotyczące opisanej kontroli wobec skarżącego. Organ I instancji powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd. oraz lp. 1.1 załącznika do utd. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący w trakcie kontroli przedstawił wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób otrzymany od Spółki [...], jednakże z zebranej w sprawie dokumentacji nie wynikało, aby skarżący mógł się wymienioną licencją posługiwać. Podał, że przedmiotem porozumienia, które łączyło skarżącego ze Spółką było przekazywanie zleceń w systemie radio – taxi, a także możliwość oznakowania pojazdu w określony sposób i korzystanie z wyznaczonych postojów. Fakt prowadzenia własnej działalności polegającej na wykonywaniu transportu drogowego osób we własnym imieniu i obowiązek rozliczania się z niej, potwierdzony w drodze przesłuchania przez skarżącego oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], przesądzał o konieczności posiadania stosownej licencji przewozowej, której skarżący w dniu kontroli nie posiadał. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie jej w całości. Wskazał, że kontrolowany pojazd użyczony był Spółce [...], która dokonała oznakowania i w związku z tym powinna ponosić odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Podkreślił, że współpracował jedynie z tą Spółką, oczekując, po zdanym egzaminie na taksówkę osobową, na odbiór licencji wystawionej na swoją osobę. Komendant Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że organ ten prawidłowo wskazał stronę postępowania, określając ją na podstawie znajdującego się w aktach sprawy paragonu fiskalnego wystawionego przez skarżącego. Komendant Policji potwierdził, iż skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji, a zatem z naruszeniem art. 5 ust. 1 utd. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, potwierdzając jednocześnie, że w dniu kontroli współpracował jedynie ze Spółką [...] jako jednoosobowy podmiot gospodarczy, nie posiadając w tym czasie stosownej licencji, którą otrzymał po upływie szesnastu miesięcy od zdanego egzaminu wymaganego dla zdobycia uprawnień na prowadzenie taksówki. W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nie naruszają, zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 Kpa., art. 77 § 1 Kpa., art. 107 § 3 Kpa. oraz art. 138 Kpa. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia podkreślenia wymaga, że organy obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy, zasadnie uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz drogowy bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 5 ust. 1 utd. W myśl art. 4 pkt 1 utd., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 utd. wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 utd., licencji wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielana jest ona przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] - [...] (art. 6 ust. 4 utd.). Według ustaleń dokonanych przez organy w trakcie toczącego się postępowania skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy osób, ewidencjonując osiągane z tego tytułu przychody przy użyciu taksometru fiskalnego - kasy rejestrującej, która drukowała paragony z oznaczeniem jego imienia i nazwiska oraz miejsca i adresu pod jakim prowadzi działalność gospodarczą. Zatem skarżący winien legitymować się licencją, o której mowa w art. 5.1 utd. Tymczasem skarżący okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz innego przedsiębiorcy – Spółki [...], dla której skarżący jedynie świadczył usługi przewozu osób w drodze przejmowania zleceń zawieranych na podstawie umowy łączącej tę Spółkę z [...]. Spółka [...] z kolei przekazywała Spółce [...] zgłoszenia radiowe na przewóz osób do realizacji na terenie [...]. Zauważyć należy, iż Spółka [...] nie przekazała skarżącemu do dyspozycji kontrolowanego pojazdu wraz z kasą fiskalną i nie umieściła na pojeździe swoich oznaczeń. Tymczasem, jak wynika z materiału dowodowego, w skontrolowanym pojeździe umieszczona była kasa fiskalna należąca do skarżącego, drukująca paragony z oznaczeniem jego imienia i nazwiska oraz adresu prowadzonej działalności, które widnieje także w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Zatem, podmiotem wykonującym transport drogowy w dniu [...] lipca 2007 r. był skarżący, który prowadząc samodzielnie działalność gospodarczą oraz samodzielnie ewidencjonując przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe, nie legitymował się właściwą licencją na wykonywanie transportu drogowego, co zostało dowiedzione przez organy administracji publicznej. Fakt wykonywania przewozów na własny rachunek potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lutego 2008 r., z którego wynika, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną pod numerem identyfikacyjnym REGON [...], na własne imię i nazwisko z siedzibą w miejscu zamieszkania i podlega z tego tytułu obowiązkom podatkowym. Ponadto z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że przedmiotem działalności skarżącego jest również działalność taksówek osobowych (vide: kopia zaświadczenia, karta nr 14 akt administracyjnych). W związku z powyższym uznać należy, że skarżący występujący jako przedsiębiorca, rozumiany zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), powinien był posiadać licencję wystawioną na swoje imię i nazwisko. W tym stanie rzeczy, za nieuprawnione w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należało uznać posłużenie się przez skarżącego licencją wskazanego powyżej przedsiębiorcy – Spółki [...], dla którego jedynie pomocniczo świadczył on usługi przewozu osób. Zatem, organy administracji zasadnie nałożyły na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za brak wymaganej licencji. Reasumując, skoro transport drogowy osób wykonywany był w dniu [...] lipca 2007 r. przez skarżącego bez licencji, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 utd. w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 Kpa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.