VI SA/Wa 1351/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. spółka jawna z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] września 2008 r. w W. Inspekcja Transportu Drogowego zatrzymła do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], prowadzony przez S. Z., pracownika B. Spółka Jawna. Kontrolowanym pojazdem przewożony był towar w postaci tynku maszynowego oraz palet. Towar był przewożony zgodnie z dokumentem przewozowym [...] Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji lub wypisu z zaświadczenia o przewozie na potrzeby własne, przesłuchany w charakterze świadka kierowca potwierdził, że nie okazał podczas kontroli dokumentu zezwalającego na wykonywanie przewozu drogowego. W powyższy dokument nie został wyposażony przez przedsiębiorcę. Pismem z dnia 26 września 2008 r. zawiadomiono B. Spółka Jawna (dalej jako strona, skarżąca) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381) (dalej u.t.d.) oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z ustaleń strona posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy nr [...], lecz nie zgłosiła do powyższej licencji kontrolowanego pojazdu. Ponadto organ ustalił, że strona nie posiada zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie wskazując na naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez sprzeczność decyzji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także na naruszenie przepisów u.t.d. poprzez nałożenie kary pomimo wykonywania transportu na potrzeby własne. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją z [...] lutego 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ uznał, iż argumenty strony podniesione w odwołaniu zasługują na uwzględnienie, bowiem doszło do uchybienia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien w sposób jednoznaczny ustalić, iż w chwili kontroli wykonywany był transport drogowy, a nie przewóz na potrzeby własne, ponadto powinien ponad wszelką wątpliwość udowodnić, iż przesłanki o których mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. nie zostały spełnione tj. czy przewożone podczas kontroli drogowej rzeczy były własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte przetworzone lub naprawione. W przypadku stwierdzenia, iż przewóz spełniał te przesłanki organ pierwszej instancji powinien nałożoną karę pieniężną uchylić, a postępowanie w sprawie umorzyć. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp. 1.7 załącznika do u.t.d. nałożył na skarżącą karę w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organ wskazał, że skoro przewóz na potrzeby własne odbywał się na podstawie licencji to kierowca powinien przedstawić odpowiedni wypis. Kierowca w taki dokument nie został wyposażony przez przedsiębiorcę. W sprawie zostało ustalone, że strona posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy o nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 i 2 u.t.d. obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Strona odwołała się od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie i umorzenie wszczętego postępowania. Zarzucała naruszenie art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z pkt. 1.7 załącznika do u.t.d. poprzez nieuzasadnione nałożenie kary pieniężnej. Ponadto strona wskazała, że organ I instancji naruszył przepisy art. 7, 10, 77 i 79 k.p.a. poprzez dokonanie czynności przesłuchania świadka bez udziału strony. Natomiast obraza przepisów art. 7, 8 i 138 § 2 k.p.a. nastąpiła poprzez pominięcie wytycznych zawartych w decyzji organu odwoławczego nakazujących umorzenie postępowania. Decyzją z [...] lipca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien rozważyć możliwość zastosowania w sprawie art. 92 a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. w aspekcie ewentualnego wpływu jaki mógł mieć przedsiębiorca na powstanie naruszeń oraz czy o tych naruszeniach wiedział. Zdaniem GITD organ I instancji powinien zbadać czy istnieją przesłanki do zastosowania ww. przepisów, a w przypadku braku takich przesłanek, okoliczność tę organ powinien wskazać w uzasadnieniu decyzji nakładającej karę pieniężną. Organ wskazał, że rozważenie zasadności wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przewoźnika należy do wyłącznej kompetencji organu I instancji. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 25 listopada 2009 r. (sygn.akt.VI SA/WA1731/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. Sąd wskazał, że organ I instancji zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy aby GITD mógł na podstawie tego materiału ocenić, czy zachodzą uzasadnione podstawy faktyczne i prawne do zastosowania przepisów art. 92 a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d., zwłaszcza, iż sprawa już wcześniej była uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania, zaś zarzuty strony zawarte w odwołaniach powtarzały się. Decyzję kasacyjną organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je w sposób wadliwy. Przesłanką taką nie jest konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego, czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nakładającą na skarżącą karę w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wykonywany przewóz był przewozem na potrzeby własne co potwierdzają faktury nadesłane przez stronę w trakcie postępowania, z których wynika, że właścicielem przewożonego towaru było przedsiębiorstwo B. Sp. j. Kierowca okazał zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych ustawą, zaś kontrolowany pojazd był własnością przedsiębiorstwa. Spełnione wiec zostały przesłanki z art. 4 pkt. 4 u.t.d. Organ wskazał, że przewóz na potrzeby własne był wykonywany przez skarżącą na podstawie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy, jednak na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wyposażania kierowcy w odpowiedni wypis z dokumentu będącego uprawnieniem do wykonywania danego rodzaju przewozu drogowego. Brak takiego dokumentu stanowi naruszenie określone w lp. 1.7 załącznika do u.t.d. Organ podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć wszelkiej staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. W niniejszej sprawie przedsiębiorca miał wpływ na powstanie naruszenia, bowiem to do jego obowiązków należało wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła jej naruszenie: - art. 92a ust. 4 u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej mimo, że przedsiębiorca wyposażył kierowcę w kopię koncesji i nie miał wpływu na posiadanie tej kopii przy kontroli; - art. 7,10, 77 i 79 k.p.a. poprzez przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka bez udziału strony i zaniechanie wyjaśnienia w drodze innych dowodów, czy brak licencji w samochodzie był wynikiem niewyposażenia w niego kierowcy, czy wynikiem jego zaniedbania, a w konsekwencji wykroczeniem z art. 92a ust. 1 pkt. 1 lub nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 92a u.t.d.; - art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z pkt. 1.7 załącznika do u.t.d. poprzez przyjęcie, że kierowca przedsiębiorcy posiadającego licencję przy wykonywaniu transportu na potrzeby własne stosownie do treści art. 33 ustawy jest zobowiązany posiadać kopię licencji, gdyż w innym wypadku naruszy obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, za które może być nałożona kara pieniężna; - art. 7, 8 i 110 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie wytycznych zawartych w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2009 r., które w przypadku ustalenia, że przewóz był dokonywany na potrzeby własne nakazywały umorzenie postępowania i zaakceptowanie odmiennego postępowania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że jak wynika z ustaleń decyzji nie był wykonywany transport drogowy, ale inny przewóz drogowy na użytek własny, wobec czego nie ma podstawy do żądania od kierowcy licencji. Zdaniem strony nie sposób przyjąć, że ustawodawca wskazując w art. 87 ust. 3 u.t.d., że "Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty" miał także na myśli koncesję. Przedsiębiorca nie wykonuje bowiem wówczas transportu drogowego, zaś w związku z wykonywaniem przewozu na potrzeby własne nie ma obowiązku jako uprawniony z koncesji posiadać zaświadczenia. Zdaniem skarżącej przepisy regulujące nakładanie kar pieniężnych mają charakter karny i nie mogą być wykładane rozszerzająco. Skoro jednoznaczny przepis ustawy nie wskazuje obowiązku posiadania przez kierowcę określonego dokumentu, jego nieokazanie nie może implikować nałożenia kary administracyjnej. Organy kontrolne utożsamiają nieokazanie kopii licencji z niewyposażeniem kierowcy przez właściciela pojazdu w kopię dokumentu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z definicjami ustawowymi zawartymi w art. 4 ustawy o transporcie drogowym użyte w ustawie określenia oznaczają: 3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; 4) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; 6a) przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006"; Zgodnie z art. 33 u.t.d.: 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. 2. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm.5)); 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. W świetle art.5 u.t.d. wykonywania transportu drogowego wymaga uzyskania licencji. Zgodnie z art.87 u.t.d.: 1. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto: 1) wykonując transport drogowy - wypis z licencji; [...] 2. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. 3. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. [...]. Powołane przepisy stanowią, iż co do zasady działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów drogowych wymaga odpowiednich zezwoleń uprawniających do wykonywania tego rodzaju działalności. Generalnie do wykonywania różnego rodzaju przewozów drogowych uprawnia posiadania licencji. Jedynie przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane na podstawie zaświadczenia. Jest to wyjątek od reguły, którą jest obowiązek posiadania licencji i jednocześnie uproszczenie dla przedsiębiorców, którzy przewozy drogowe wykonują tylko pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności. Przedsiębiorcy tacy muszą legitymować się właśnie zaświadczeniem. Jednocześnie zgodnie z powołanym wyżej art.33 ust.2 pkt 3 u.t.d. przedsiębiorcy posiadający licencję wykonujący przewóz na potrzeby własne nie muszą uzyskiwać zaświadczenia. Nie oznacza to jednak, że w czasie kontroli przedsiębiorcy ci nie muszą legitymować się żadnym dokumentem uprawniającym do wykonywania przewozu drogowego. Jeżeli przedsiębiorca nie musi uzyskiwać zaświadczenia, o którym mowa w art.33 u.t.d., bo zgodnie z art.33 ust.2 pkt 3 u.t.d. jest od tego obowiązku zwolniony wobec posiadania licencji, to dla wykazania tego uprawnienia musi legitymować się odpowiednim wypisem z licencji, jako dokumentem zwalniającym go z obowiązku posiadania zaświadczenia. Brak wyposażenia kierowcy w tego rodzaju dokument podlegał będzie sankcji przewidzianej w l.p.1.7 załącznika do u.t.d., co zasadnie stwierdził organ w niniejszej sprawie. Sąd odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w skardze wskazuje, że jej obowiązkiem jako pracodawcy było wyposażenie kierowcy we wszystkie wymagane dokumenty. Strona nie wykazała w toku całego postępowania, aby zaszły jakieś nadzwyczajne zdarzenia, których jako przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe - nie mogłaby przewidzieć, a które miały wpływ na powstanie stwierdzonego w toku kontroli naruszenia. Należy przede wszystkim podkreślić, iż okoliczności objęte hipotezą przepisów zarówno art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić wyłącznie przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08). Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca, powołujący się na przepisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 cyt. ustawy, powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o konieczności zastosowania unormowań zawartych w przepisach art. 92a ust. 4, jak i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Nie można się również zgodzić z zarzutem pominięcia wytycznych zawartych w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2009 r. Podstawą ustaleń organu, że wykonywany był przewóz na potrzeby własne były faktury nadesłane przez stronę w trakcie postępowania, z których wynikało, że właścicielem przewożonego towaru jest skarżąca. Kierowca okazał zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych ustawą, zaś jak wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu, należał on do skarżącej. Spełnione więc zostały przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d. Organ prawidłowo ustalił więc wykonywanie przez skarżącą przewozu na potrzeby własne. Jednak ustalenie to nie zwolniło skarżącej z odpowiedzialności administracyjnej wobec istnienia faktu braku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia art. 7, 10, 77 i 79 k.p.a. poprzez przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka bez udziału strony i zaniechanie wyjaśnienia w drodze innych dowodów, czy brak licencji w samochodzie był wynikiem niewyposażenia w niego kierowcy, czy wynikiem jego zaniedbania, a w konsekwencji wykroczeniem z art. 92 a ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ inspekcji transportu drogowego wskazały podstawy swego rozstrzygnięcia, ze wskazaniem na dowody zgromadzone w toku postępowania. Zdaniem Sądu ocena tych dowodów nie nosi znamion dowolności i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. Wbrew zarzutom strony bez znaczenia pozostają okoliczności związane z brakiem winy po stronie przedsiębiorcy. należy wskazać, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna co do zasady ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (tak m.in.: D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). W ocenie Sądu obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie naruszenia. Organy inspekcji transportu drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów u.t.d., mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Niewątpliwie obowiązkiem przedsiębiorcy transportowego jest takie zorganizowanie pracy przedsiębiorstwa i osób przez niego zatrudnionych aby nie dochodziło do naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Ostatecznie zatem za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.