VI SA/Wa 1356/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnemu oddala skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. M. (nazywanego dalej skarżącym) utrzymał w mocy decyzję dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (nazywanego dalej Dyrektorem [...]OWNFZ) z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], wydanej w sprawie objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym skarżącego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 29 października 2001 r. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia z dnia 22 czerwca 2009 r. znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. Inspektorat w W. zwrócił się do dyrektora [...]OWNFZ z wnioskiem o ustalenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W wyniku rozpatrzenia wniosku Dyrektor [...]OWNFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 ustawy o świadczeniach w związku z art. 8 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późn. zm., dalej: "ustawa z 6 lutego 1997 r.") i art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.) oraz w związku z art. 104 § 1 k.p.a. stwierdził, że skarżący objęty był obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 29 października 2001 r. Pismem z dnia 12 września 2009 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji dyrektora [...]OWNFZ, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zauważył, że decyzje o zawieszeniu działalności gospodarczej przez zespół muzyczny prowadzony w formie spółki cywilnej były podejmowane w okresie postów i adwentów, w którym zwyczajowo nie są organizowane wesela i zabawy. Skarżący podkreślił, że prowadzona działalność stanowiła jedynie jego hobby, będąc przerywnikiem w stałej pracy w kopalni. Skarżący zauważył, iż organ nie wziął pod uwagę, że wnioski o zawieszenie były składane w odpowiedniej formie w Urzędzie Skarbowym w W., zaś okresy zawieszenia oraz wznowienia działalności w latach 1999-2003 były zgłaszane do ZUS – W. na obowiązujących drukach. Strona podkreśliła, że w okresie zawieszenia działalności zespół nie mógł prowadzić żadnej działalności w postaci zakupów, gromadzenia towarów, transakcji ani usług. Dowodem są odpowiednie wpisy widniejące w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów, dotyczące zawieszania jak i wznawiania działalności udostępnione do wglądu Narodowemu Funduszowi Zdrowia. Zatem, w ocenie skarżącego, nieprawdą jest, że w okresie wymienionym przez organ zespół wykazywał przychody z działalności. Prezes NFZ wyżej powołaną decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...]OWNFZ, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ podał, że na podstawie art. 8 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153, z późn. zm.) obowiązującej do dnia 31 marca 2003 r. - obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegały osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które były osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi. Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób, stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. - powstawał i wygasał w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegały osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Prezes NFZ wskazał, że podjęcie działalności gospodarczej przez skarżącego, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), obowiązującej w dacie rozpoczęcia przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej, mogło nastąpić po zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej. Z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, w tym z pisma Urzędu Gminy M. z dnia 3 sierpnia 2009 r. wynikało, że skarżący figurował w rejestrze ewidencji działalności gospodarczej jako wspólnik spółki cywilnej Z. M. "[...]." od dnia 15 stycznia 1997 r. pod nr [...]. Od dnia 1 kwietnia 2001 r. skarżący zarejestrował pod nr [...] w Urzędzie Gminy G. działalność gospodarczą pod nazwa M. D. Z. M. "[...].", będącą kontynuacją poprzednio prowadzonej działalności. Zmianę wymuszały przepisy, które nakładały na wspólników spółki cywilnej obowiązek indywidualnej rejestracji działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania. Prezes NFZ powołał się na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 26 stycznia 2009 r. znak: [...], w którym wskazano, iż skarżący figurował w ewidencji podatników podatku dochodowego jako wspólnik w spółce cywilnej "[...]." w okresie od dnia 15 stycznia 1997 r. do dnia 5 marca 2003 r. oraz że wykazywał przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej w latach 1997-2001, zaś w latach 2002-2003 przychody wynosiły zero. Ponadto, z treści pisma wynika, że skarżący nie zawiadamiał Urzędu Skarbowego o przerwach w prowadzeniu działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podał, że dyrektor [...]OWNFZ pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. znak: [...] poinformował skarżącego o wszczętym, na wniosek ZUS, postępowaniu w sprawie ustalenia okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz wskazał mu siedmiodniowy termin na zgłoszenie uwag, wniosków oraz wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący pismem z dnia 9 lipca 2009 r. potwierdził, iż był współwłaścicielem spółki cywilnej Z. M." [...]." oraz że działalność spółki nie była prowadzona w okresach postów, adwentów oraz w terminach, w których nie można świadczyć usług muzycznych. W załączeniu przesłał kserokopie druku ZUS ZWPA o wyrejestrowaniu płatnika składek od dnia 5 marca 2003 r. oraz kserokopię informacji o przerwach w prowadzeniu działalności przez spółkę składanych do Urzędu Skarbowego w W. - przerwa od dnia 15 lutego 1999 r., - wznowienie od dnia 12 czerwca 1999 r., - przerwa od dnia 14 września 1999 r., - wznowienie od dnia 8 stycznia 2000 r., - przerwa od dnia 1 marca 2000 r., - wznowienie od dnia 14 października 2000 r., - przerwa od dnia 1 listopada 2000 r., - wznowienie od dnia 17 stycznia 2001 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w R. pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. znak: [...] poinformował, iż skarżący dokonywał wyrejestrowania z ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: - od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 14 lutego 1999 r., - od dnia 12 czerwca 1999 r. do dnia 13 września 1999 r., - od dnia 8 stycznia 2000 r. do dnia 29 lutego 2000 r., - od dnia 14 października 2000 r. do dnia 30 października 2000 r., - od dnia 17 stycznia 2001 r. do dnia 28 lutego 2001 r., - od dnia 9 czerwca 2001 r. do dnia 17 czerwca 2001 r., - od dnia 17 października 2001 r. do dnia 29 października 1999 r. Mając na uwadze materiał dowodowy sprawy, Prezes NFZ odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 179/06, podał, że zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powodowało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone. W takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu w sprawie prowadzenia działalności gospodarczej, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak również w trakcie procedury odwoławczej, przyznał zaś, że Dyrektor [...]OWNFZ w sposób prawidłowy uwzględnił faktyczny okres prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 grudnia 2009 r.) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] października 2009 r., żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego: - art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie z uwagi na błędne przyjęcie, że skarżący w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy z przedstawionych przez niego dokumentów i pism jednoznacznie wynika, że we wskazanych przez stronę okresach zaprzestawał prowadzenia działalności, co skutkowało brakiem podlegania w tym czasie obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, - art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie i nieuwzględnienie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co odnosi się do przedłożonej przez skarżącego dokumentacji, potwierdzającej i wykazującej, iż skutecznie zaprzestawał on prowadzenia działalności gospodarczej, zawieszając ją w tych okresach roku, w których w społeczeństwie polskim nie urządza się zabaw i imprez rozrywkowych z udziałem zespołów muzycznych. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie rozpatrzył dowodów przedstawionych przez stronę w postaci dokumentów potwierdzających, że skarżący systematycznie, w pewnych okresach roku, zaprzestawał prowadzenia działalności gospodarczej i zgłaszał ten fakt właściwym organom, w tym Narodowemu Funduszowi Zdrowia. Tym samym, organ dopuścił się naruszenia art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, skarżący podał, że z dokumentów przedkładanych Narodowemu Funduszowi Zdrowia wynikało, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z uwagi na jej charakter, w pewnych okresach czasu, zmuszony był definitywnie zaprzestawać prowadzenia tej działalności, a zatem stosownie do art. 13 ust 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie mógł być objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Skarżący powołał się na przedstawioną w toku postępowania dokumentację, iż w spornych okresach nie podejmował żadnych działań, związanych z wykonywaną przez siebie profesją. Skarżący podkreślił, że zgłaszał do odpowiednich organów, w tym do Urzędu Skarbowego oraz ZUS, okres, na jaki zaprzestawał prowadzenia działalności. Następnie po zakończeniu tych okresów, działalność podejmował ponownie, informując o tym wskazane organy. Organy akceptowały tę praktykę, przyjmując od skarżącego pisma i druki urzędowe, odnotowując i uwzględniając kolejne okresy prowadzenia i zaprzestawania prowadzenia działalności. Zdaniem skarżącego, prawidłowość prezentowanego przez niego stanowiska potwierdził Sąd Najwyższy, którego orzeczenia: wyrok Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt I UK 289/2005, postanowienie z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt III UK 35/2007, strona przytoczyła w uzasadnieniu skargi. Zdaniem skarżącego, poprzez wykazanie, iż w spornych okresach nie wykonywał działalności gospodarczej, jak również nie podejmował żadnych czynności z nią związanych, obowiązkiem organu było uznanie, że strona faktycznie nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., dalej zwanej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] października 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...]OWNFZ z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą orzeczono, iż skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej (prowadzenie zespołu muzycznego) w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 29 października 2001 r. Nadmienić należy, że wspomniane decyzje są jedynie potwierdzeniem faktu objęcia określonej osoby obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do niego przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Tym samym, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy skarżący w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 29 października 2001 r. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, biorąc pod uwagę fakt zawieszania wspomnianej działalności na czas postu i adwentu, w których zwyczajowo nie są organizowane wesela lub imprezy taneczno-rozrywkowe, na których zespół muzyczny "[...]." świadczył usługi (według oświadczenia skarżącego). Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z 6 lutego 1997 r., obowiązującej do dnia 31 marca 2003 r. Zgodnie z art. 8 pkt 1 lit. c) cyt. ustawy, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegały osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które były osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z 6 lutego 1997 r. zdrowotnym, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstawał i wygasał w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. W myśl art. 13 pkt 4 ustawy z o systemie ubezpieczeń społecznych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. (wspomniany przepis obowiązywał do dnia 19 września 2008 r.), obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegały osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zaprzestania. Ponadto na mocy art. 22 ust. 1 ustawy z 6 lutego 1997 r., jeżeli spełnione były przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 8, z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana była z każdego z tych tytułów odrębni. Rozpoczęcie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę (osobę fizyczną) następowało po uprzednim zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej, o czym stanowił art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), zaś organ ewidencyjny dokonywał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stosownie do zgłoszenia (art. 15 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej). Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 15 stycznia 1997 r. rozpoczął działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej Z. M. "[...].", uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej (v. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 14 stycznia 1997 r. nr ewid. [...] wystawione przez Wójta Gminy M.). W związku z nałożonym przez przepisy prawa na wspólników spółki obowiązkiem indywidualnej rejestracji działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania, skarżący zarejestrował w Urzędzie Gminy G. pod numerem [...] działalność gospodarczą pod nazwą M. D. Z. M. "[...]." stanowiąc kontynuację poprzednio prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. Prowadzenie nowo zarejestrowanej działalności (jako przedsiębiorcy) rozpoczęło się z dniem 1 kwietnia 2001 r. W myśl art. 88e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z póżn. zm.), zawiadomienie o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę – osobę fizyczną – powodowało wykreślenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie wykreślenia wpisu dokonano z dniem 5 marca 2003 r. (v. decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...]). Z przedstawionego stanu prawnego wynika, że w okresie prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, wpisana do ewidencji data rozpoczęcia działalności gospodarczej powodowała powstanie domniemania faktycznego, że z tą datą strona podjęła i prowadziła działalność gospodarczą aż do czasu wykreślenia wpisu z ewidencji, zaś czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego skarżącego, w tym ubezpieczeniem zdrowotnym, był tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej. Istotne dla wydawanego orzeczenia jest ustalenie, że zarówno przepisy prawne regulujące działalność gospodarczą, jak również przepisy dotyczące systemu ubezpieczeń społecznych nie przewidywały instytucji okresowego zawieszania prowadzenia działalności gospodarczej, na którą wskazuje skarżący w skardze, formułując zarzut naruszenia art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zatem, faktyczne zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej związane z charakterem świadczonych usług, nie powodowało równoczesnego ustania podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W tym stanie rzeczy, argumenty strony o konieczności zawieszania prowadzonej działalności gospodarczej na czas, w którym imprezy rozrywkowe z udziałem zespołu muzycznego nie mogły się odbywać, pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Jak wskazano powyżej, przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej w okresach wskazanych w decyzjach, jak również przepisy o ubezpieczeniach społecznych nie przewidywały sytuacji "zawieszenia" prowadzenia działalności gospodarczej, które miałoby polegać na faktycznym zaprzestaniu prowadzenia tej działalności bez wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Pojęcie "zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej" zostało wprowadzone dopiero ustawą z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. nr 141 poz. 888). Zgodnie z art. 12 powołanej wyżej ustawy, osoby prowadzące działalność gospodarczą w okresie zawieszenia jej wykonywania nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Biorąc pod uwagę regulacje ustawowe odnoszące się do działalności gospodarczej, sprzed powołanej nowelizacji z dnia 10 lipca 2008 r., należy podkreślić, że czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego był tożsamy z czasem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Okresy podlegania obowiązkowi ubezpieczenia wyznaczone zostały, co do zasady, przez formalne, a nie faktyczne wykonywanie działalności, która stanowiła tytuł ubezpieczenia. Zatem, objęcie obowiązkiem ubezpieczenia osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą uzależnione było od jej rzeczywistego prowadzenia na podstawie wpisu do ewidencji, co w niniejszej sprawie miało miejsce w 15 stycznia 1997 r. (zarejestrowanie działalności), następnie w dniu 1 kwietnia 2001 r., gdy skarżący zarejestrował działalność w Urzędzie Gminy G. jako kontynuację poprzedniej działalności i w dniu 5 marca 2003 r. (wówczas dokonano skreślenia D. M. z ewidencji działalności gospodarczej). Inaczej mówiąc, prowadzenie działalności gospodarczej występuje zarówno w okresach faktycznego wykonywania usług, jak też w czasie podejmowania innych czynności związanych z tą działalnością. Specyfika prowadzenia działalności gospodarczej sprawia, że przedsiębiorca sam dysponuje swoim czasem i może go przeznaczyć na jej bezpośrednie wykonywanie albo na sprawy prywatne, rodzinne, leczenie lub wypoczynek. Należy przy tym zauważyć, że działalność muzyczna jest działalnością, która może być wykonywana przez okres całego roku. W okresach wskazywanych przez skarżącego, jak Adwent, Wielki Post występować może częściej w innych formach, np.: koncertów, choć zależne jest to od zwyczajów grup, do których muzyka jest skierowana. Ponadto okresy, w których skarżący miał nie prowadzić działalności gospodarczej (muzycznej) nie obejmowały tylko czasu Adwentu albo Postu. Adwent bowiem trwa od ostatniej niedzieli listopada do 24 grudnia. Wielki Post trwa 40 dni i jest "ruchomy", z tym że wypada w miesiącach lutym, marcu i niekiedy kwietniu. Zatem przerwy w działalności muzycznej nie były spowodowane zwyczajami panującymi w społeczeństwie, jak sugerował skarżący, ale innymi przyczynami. Nie zmienia sposobu pojmowania terminu: "rozpoczęcia i zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej" w świetle art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych odwoływanie się do innych unormowań, które przewidują możliwość zgłoszenia przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą przerwy w tej działalności, jak ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Przewidziana w tej ustawie możliwość zawieszenia działalności gospodarczej (przerwy w jej wykonywaniu) podporządkowana jest określonym zasadom procesowym, przewidzianym w tym akcie i służy wyłącznie celowi okresowego niepłacenia podatku, nie rozciągając się na obowiązki podmiotu gospodarczego nałożone innymi ustawami (tak: NSA w wyroku z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt II GSK 241/08, który skład orzekający w pełni akceptuje). Reasumując, należy stwierdzić, że skarżący w okresie od dnia 1 stycznia 1999r. do dnia 29 października 2001 r. nie miał możliwości skutecznego zawieszenia prowadzenia swojej działalności gospodarczej, bowiem w tym okresie - obejmującym czas sprzed nowelizacji, tj. sprzed 20 września 2008 r., nie istniała instytucja zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazano powyżej, taka możliwość powstała dopiero po 20 września 2008 r., kiedy to weszły w życie zmiany dokonane ustawą z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a dotyczące zarówno ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i ustaw: o świadczeniach oraz o systemie ubezpieczeń społecznych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznał, że skargę jako bezzasadną należało oddalić.