VI SA/Wa 1359/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Izabela Głowacka -Klimas Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005 r. sprawy ze skargi "S." spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za brak zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne oddala skargę Dnia [...] grudnia 2003r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] poddał kontroli drogowej pojazd nr rej. [...] marki [...] z przyczepą należący do firmy "S." spółka z o.o. z siedzibą w W., zwanej dalej skarżącą, jadący bez ładunku. W toku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Kierowca Z. N. podpisał protokół bez zastrzeżeń. W toku postępowania wyjaśnienia na piśmie złożył prezes zarządu spółki H. M. i wyjaśnił, że spółka wykonuje przewozy swoich wyrobów, ale kosztami za ten transport zawsze obciąża odbiorców, a kiedy wraca bez swojego ładunku często wozi inne ładunki, dlatego mogłaby ubiegać się o zezwolenie na transport zarobkowy, co jednak nie jest potrzebne, gdyż taki obowiązek będzie dopiero od 1 maja 2004r. Ze znajdującego się w aktach postanowienia sądowego z dnia [...] września 2003r. wynika, że "S." spółka z o.o. została zawiązana umową z dnia [...] lipca 2003r. i wpisana do KRS w dacie postanowienia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], powołując się na art. 92 ust. 1 i 4 i art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 3a, art. 33 ust. 3b ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 z 2001r., poz. 1371 z późn. zmianami/ oraz lp.1.1.7. załącznika do tej ustawy oraz wyżej wskazane ustalenia protokołu kontroli nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dacie kontroli spółka nie miała ani zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego, zaś wykonywany przewóz był przewozem na potrzeby własne. Od tej decyzji odwołała się skarżąca zarzucając naruszenie art. 7, 8 i 77 KPA i wnosząc o jej uchylenie. Wskazała, że kierowca nie może składać oświadczeń w imieniu spółki, zaś spółka nie wykonywała przewozu na potrzeby własne tylko transportowała towar zarobkowo do klienta. Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego powołując się na art. 138 § 1 p. 2 k.p.a., art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym i lp.1.1.7 załącznika do tej ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że spółka została wpisana do rejestru [...] września 2003r. i żaden okres przejściowy z art. 103 ust. 3 i ust. 3a ustawy o transporcie drogowym nie ma do niej zastosowania, bowiem spółka nie prowadziła działalności transportowej przed 1 stycznia 2002r., a tylko wtedy, jako przedsiębiorca zwolniony czasowo z obowiązku posiadania licencji, mógłby też być zwolniony z obowiązku posiadania zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Tę decyzję skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zarzucała naruszenie art. 103 ust. 3 i 13 ust. 3 p. 2 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie art. 7, 8 i 11 k.p.a. Podnosiła, że kierowca nie może składać oświadczeń w imieniu spółki. Wskazała także, że do skarżącej spółki z o.o. w drodze aportu w dniu [...] listopada 2003r. zostało wniesione [...] – H. M., które prowadziło usługi transportowe. Zdaniem skarżącego, ponieważ w drodze aportu wniesione zostało do spółki całe to przedsiębiorstwo, to w tym również uprawnienie do okresu przejściowego przewidzianego art. 103 ust. 3 ustawy, gdyż skoro można w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa przenieść na podstawie art. 13 ust. 3 p. 2 ustawy uprawnienia z licencji, to tym bardziej można przenieść, uprawnienia do skorzystania z okresu przejściowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wskazał, że twierdzenia podniesione w skardze nie zostały w żaden sposób udowodnione, a art. 13 ust. 2 ustawy nie stanowi reguły, iż przywileje administracyjne, w razie przekształceń podmiotowych, podążają za przedsiębiorstwem, któremu służyły. Przepis ten dotyczy tylko uprawnień licencyjnych, które mogą być przenoszone, ale w drodze decyzji, a nie z mocy prawa. Kontrolowany przewóz miał charakter przewozu na potrzeby własne, gdyż była to czynność pomocnicza w stosunku do produkcji wyrobów z surowców niemetalicznych, a przewóz był dostawą zamówionego towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r., poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika i jest niesporne między stronami, że skarżąca spółka została wpisana do KRS [...] września 2003r. a więc od tej daty funkcjonowała jako osoba prawna. Przed tą datą skarżąca nie istniała, a w szczególności nie istniała i nie prowadziła działalności transportowej przed 1 stycznia 2002r. /początek "okresu przejściowego"/. Skarżąca spółka nie mogła więc skorzystać z przewidzianego w art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przywileju prowadzenia działalności transportowej bez licencji w "okresie przejściowym" aż do 31 grudnia 2003r. Nie była więc podmiotem, który w dacie kontroli mógł prowadzić transport drogowy bez licencji, licencji zaś nie miała. Skoro tak, to nie była też objęta hipotezą art. 33 ust. 2 p. 3 tj. nie była uprawniona do wykonywania przewozu na potrzeby własne bez posiadania wymaganego ustawą zaświadczenia, jako podmiot uprawniony do wykonywania transportu drogowego /ani nie miała przywileju działania bez licencji, ani nie miała licencji/. Zawarte w skardze wywody dotyczące przekształceń podmiotowych skarżącej są po pierwsze całkowicie gołosłowne, po drugie spóźnione, gdyż postępowanie administracyjne już się skończyło, a po trzecie bez znaczenia dla sprawy, gdyż chybiona jest koncepcja, że przywilej administracyjno-prawny służący określonemu podmiotowi może przejść w wyniku przekształceń podmiotowych na inny, nowy podmiot. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wykonywany przewóz był przewozem na potrzeby własne wykonywanym bez stosownego zaświadczenia. Teza odmienna nie została udowodniona. Gdyby istotnie skarżąca wykazała, że wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji, a nie przewóz na potrzeby własne, to musiałaby zostać ukarana za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, a kara za to uchybienie przepisom wynosi 8000zł. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, prawidłowo zastosował prawo a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zważywszy powyższe stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r., poz. 1270, dalej zwane p.p.s.a./ Sąd orzekł, jak w sentencji.