VI SA/Wa 1359/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi "T." J. N. Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD lub organ pierwszej instancji) z [...] lutego 2010 r., którą nałożono na "T." J. N. Sp. j. z siedzibą w O. (dalej jako skarżąca spółka) karę pieniężną w wysokości 1140 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] lipca 2009 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości T. Inspektorzy Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą S. o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy - cynku (w ilości 27,480 ton) z Niemiec do Polski, w imieniu i na rzecz skarżącej spółki. W wyniku ważenia Inspektorzy stwierdzili, że nacisk na pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu wynosił 11,8 ton i przekraczał - po odjęciu 2% i 200 kg dopuszczalnych błędów ważenia – o 1,368 ton dopuszczalne wartości. Z kontroli został sporządzony protokół, który kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał bez uwag. Decyzją z [...] lipca 2009 r. WITD nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężna w kwocie 1140 złotych za przejazd bez zezwolenia pojazdem, który przekraczał dopuszczalne naciski osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi 10 ton - dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi 10 ton, powyżej 11,0 ton do 11, 5 tony. Decyzją z [...] września 2009 r. - po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki, GITD uchylił decyzję WITD z [...] lipca 2009 r. Wskazał na błędy protokołu kontroli, w którym nieprawidłowo: 1. widnieje zapis, iż kontrolowany pojazd był normatywny; 2. brak jest adnotacji czy kontrolowany kierowca posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, czy też nie posiadał takiego zezwolenia; 3. brak jest jednoznacznego wskazania, gdzie dokładnie przedmiotowy pojazd został zatrzymany czy na drodze krajowej, czy na parkingu przy drodze krajowej wskazując, iż parking - z całą pewnością, nie zalicza się do sieci dróg krajowych. Organ odwoławczy na okoliczność wyjaśnienia powyższych wątpliwości zlecił WITD przesłuchanie Inspektorów, którzy kontroli dokonali. W toku ponownie wszczętego postępowania administracyjnego, w obecności pełnomocnika skarżącej spółki przesłuchano w charakterze świadków Inspektorów, którzy kontroli dokonali. Zeznali oni, że: 1. kontrolowany pojazd był nienormatywny; 2. kontrolowany kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym; 3. kontrolowany pojazd zatrzymany został na drodze krajowej nr [...], a następnie skierowany na parking przy tej drodze, celem przeprowadzenia kontroli. Skarżąca spółka podniosła, że nie ma możliwości sanowania protokołu kontroli poprzez późniejsze przesłuchanie w charakterze świadków Inspektorów, którzy dokonywali kontroli i sporządzali protokół. Zarzuciła, że taka forma uzupełnienia protokołu jest niedopuszczalna i stanowi "obejście prawa". Decyzją z [...] lutego 2010 r. WITD nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężna w kwocie 1140 złotych za przejazd bez zezwolenia pojazdem, który przekraczał dopuszczalne naciski osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi 10 ton - dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi 10 ton, powyżej 11,0 ton do 11, 5 tony. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania podała, że protokół kontroli zawiera wiele nieprawidłowości i nieścisłości, które mimo ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji nie zostały wyjaśnione. W jej ocenie zachodzi obawa, co do prawidłowości ważenia przeprowadzonego w dniu kontroli i jego wyników. Nadto wskazała, że kontrola została przeprowadzona w oparciu o przepisy nieobowiązujące w dniu kontroli, gdyż Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., nr 14, poz. 144) nie obowiązywało od 24 lipca 2008 r. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD z [...] lutego 2010 r. Podał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało jednoznacznie, że w dniu kontroli międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy – cynku, odbywał się pojazdem nienormatywnym, a na przejazd ten skarżąca spółka nie posiadała stosownego zezwolenia. Jednocześnie organ odwoławczy przyznał, że istotnie w protokole kontroli podano jako jego podstawę nieobowiązujące już wtedy Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., nr 14, poz. 144), jednakże nieprawidłowość ta nie miała wpływu na prawidłowość danych zapisanych w tym protokole. Na powyższą decyzję GITD skarżąca spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.: art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm), dalej jako u.t.d., art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6, 7,8, 61 § 1, 62 § 1 i 2, 75, 77 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wnosząca skargę powtórzyła dotychczasową argumentację i podkreśliła - powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że WITD nie miał prawa do sanowania błędów protokołu kontroli poprzez późniejsze przesłuchanie Inspektorów, którzy kontrolę przeprowadzali. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenia skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD z [...] kwietnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję WITD z [...] lutego 2010 r., którą nałożona na skarżącą spółkę karę pieniężna w kwocie 1140 złotych za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym, który przekraczał dopuszczalne naciski osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi 10 ton - dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi 10 ton, powyżej 11,0 ton do 11, 5 tony. W myśl art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007, nr 19 poz. 115 ze zm.), dalej jako u.d.p. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Stosowanie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), dalej jako u.r.d. ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie z art. 13g u.d.p. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami ustawy o ruchu drogowym, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy o drogach publicznych (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p., wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 ton oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. z 2005 r., nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). W załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton widnieje m.in. droga krajowa nr [...], na której zatrzymano kontrolowany pojazd w dniu kontroli. W niniejszym przypadku droga, na której zatrzymano pojazd do kontroli, jest drogą krajową o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś napędową 10 ton. Skoro wynik ważenia podał, że nacisk na pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu wynosił 11,8 ton i przekraczał - po odjęciu 2% i 200 kg. dopuszczalnych błędów ważenia – o 1,368 ton dopuszczalne wartości to wobec tego - zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o drogach publicznych (art. 13g ust. 2 u.d.p.) oraz w obliczu braku przez skarżąca spółkę stosownego zezwolenia, organy Transportu Drogowego zobowiązane były wymierzyć stosowną karę pieniężną. Głównym zarzutem skargi jest nieprawidłowość protokołu kontroli. Skarżąca spółka już w toku postępowania administracyjnego wskazywała, że jej zdaniem nie można sanować błędów znajdujących się w protokole kontroli poprzez późniejsze przesłuchanie Inspektorów dokonujących kontroli. Z powyższym twierdzeniem Sąd zgadza się, przy czym należy zwrócić uwagę o jakie błędy chodzi. W niniejszej sprawie, w druku protokołu kontroli, istotnie znajduje się nieobowiązujące już w dniu kontroli rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r., w sprawie kontroli ruchu drogowego. Jednakże, jak słusznie zauważył organ, nie ma to wpływu na wynik sprawy, bowiem w żaden sposób nie eliminuje faktów zapisanych w tym protokole. Nadto błąd ten w żadnym wypadku nie stanowi o braku podstawy do przeprowadzenia kontroli. Błędne przywołanie podstawy prawnej, w sytuacji gdy podstawa prawna do danej czynności w rzeczywistości istniała, ale z jakiś powodów nie została w sposób prawidłowy wskazana, nie powoduje nieważności czynności podjętej w oparciu o błędnie przywołany przepis prawa. Odnosząc się do pozostałych nieprawidłowości protokołu kontroli - brak zapisów: co do miejsca zatrzymania kontrolowanego pojazdu, co do faktu posiadania bądź nieposiadania przez skarżąca spółkę stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz co do wskazania czy kontrolowany pojazd był normatywny czy też nie, Sąd stwierdza, że mogły one zostać usunięte w toku postępowania administracyjnego. Protokół kontroli zawiera wszystkie niezbędne dane, które pozwalają zidentyfikować zarówno stronę postępowania administracyjnego, jaki i zaistniałe naruszenie. Skarżącą spółkę w protokole wymieniono z pełnej nazwy i adresu, podobnie jak indywidualnie oznaczono kontrolowany pojazd i kierowcę. Z protokołu tego wynikają zarówno wartości uzyskane z ważenia pojazdu, jak i miejsce, w którym pojazd został zatrzymany – droga krajowa nr [...]. Owszem sposób zapisania informacji odnoszących się do miejsca zatrzymania jest nieprecyzyjny, tzn. "Pojazd zatrzymano na [...] T., Droga krajowa [...], Parking waga", jednakże zawiera on wskazanie na drogę krajową nr [...], na której rzeczywiście pojazd został zatrzymany. W wyniku przesłuchania Inspektorów jedynie uściślono ten zapis. W kwestii błędnego pozostawionego w protokole zapisu "pojazd jest normatywny" Sąd stwierdza, że zapis ten w zestawieniu z wynikami ważenia kontrolowanego pojazdu - wskazanymi w tym protokole, stoi w ewidentnej sprzeczności. Wyniki ważenia są jednoznaczne i nie pozostawiają wątpliwości. Z wpisanych do protokołu wartości ważenia bezsprzecznie wynika, że pojazd był nienormatywny, a pozostawienie zapisu "pojazd jest normatywny" nie sanuje zaistniałego naruszenia, stanowiąc jedynie oczywista omyłkę. Co do wątpliwości odnoszących się do tego, czy skarżąca spółka w dniu kontroli posiadała, czy też nie posiadała stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, należy zauważyć, że istotnie nie ma w protokole żadnej wzmianki o tym fakcie. Jest to oczywisty błąd - brak protokołu, jednakże brak ten jak najbardziej mógł zostać uzupełniony w toku postępowania administracyjnego. Po pierwsze skarżąca spółka mając takie zezwolenia winna je okazać organowi pierwszej instancji już w toku postępowania administracyjnego. Niewątpliwie by to uczyniła, jednakże w żadnym piśmie skarżącej spółki Sąd nie znalazł stwierdzenia, że posiadała ona takie zezwolenie w dniu kontroli. Po drugie organ prowadzący postępowanie mógł i to uczynił przesłuchać na tą okoliczność osoby uczestniczące w kontroli lub też wezwać skarżącą spółkę do okazania zezwolenia (także to uczynił). W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania – choć niepozbawiony błędów, jest wystarczający, aby bezwątpienia ustalić, że w dniu kontroli wykonywany był przez i na rzecz skarżącej spółki międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy – cynku, pojazdem należącym do niej. Pojazd ten przekraczał o 1,368 ton dopuszczalne wartości nacisku na osi na drodze, po której się poruszał, tj. drodze krajowej nr [...], na której dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 10 ton. Obliczenie wartości przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi nastąpiło w sposób prawidłowy tzn. po odjęciu 2% i 200 kg. dopuszczalnych błędów ważenia. Na uwagę zasługuje również to, że kontrolowany kierowca uczestniczył w kontroli i nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, a w konsekwencji podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. Tym samym nie kwestionował wyników pomiarów uzyskanych w wyniku ważenia pojazdu. Za niezasadne w ocenie Sądu, należy zatem uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ obu instancji przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto wydając zaskarżone rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i nie narusza art. 77 k.p.a., bowiem decyzję podjęto na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.