VI SA/Wa 1359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w 2008 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenie postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłaty postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącej – T. sp. z o.o. z siedzibą w [...], kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – T. sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, w prawidłowym trybie i terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Wraz ze skargą został uiszczony należny wpis (k. 22 akt). Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi. Wezwanie to zostało doręczone, na adres kancelarii wskazany w skardze, dnia 31 sierpnia 2017 r. Dnia 6 września 2017 r. pełnomocnik skarżącej nadał na adres Sądu pismo, w którym cofnął rzeczoną na wstępie skargę, wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego wpisu, na podany numer konta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), cytowana dalej jako p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd rozpoznając wniosek o cofnięcie skargi obowiązany jest uznać za niedopuszczalne cofnięcie skargi, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanym przypadku cofnięcie skargi jest dopuszczalne i skuteczne, albowiem nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Jednocześnie Sąd ustalił, że cofnięcie skargi nastąpiło w otwartym terminie do uzupełnienia jej braku formalnego, którego ostatnim dniem był 7 września 2017 r. (wezwanie doręczone zostało bowiem skutecznie 31 sierpnia 2017 r.). Nadto z uwagi na regulację art. 66 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że rygor w nim przewidziany nie mógł znaleźć zastosowania do złożonego przez pełnomocnika skarżącej oświadczenia o cofnięciu skargi, gdyż skutki tej czynności procesowej występują niezależnie od reakcji organu, czy uczestników postępowania (podobnie NSA w postanowieniu z 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1910/14). Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.