VI SA/Wa 1360/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona podniosła, że wykonanie decyzji skutkujące obowiązkiem zapłaty przez nią kary pieniężnej w wysokości 29 360,76 zł będzie wiązało się z wyrządzeniem znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie decyzji będzie bowiem wiązało się z utratą płynności finansowej. Skarżąca wskazała, że na skutek wykonania decyzji nie będzie w stanie ponieść kosztów zapłaty czynszów za dzierżawione i najmowane obiekty, na których montowane są nośniki reklamowe, co z dużym prawdopodobieństwem doprowadzi do wypowiedzenia Spółce umów i likwidacji nośników reklamowych, czego dalszym skutkiem będzie wypowiedzenie umów przez kontrahentów Spółki reklamujących się na należących do niej nośnikach. Pozbawi to Spółkę bieżących dochodów i może doprowadzić do jej upadłości. Do wniosku dołączono niepoświadczone za zgodność z oryginałem kopię trzech umów najmu nośników reklamowych oraz bilansu na dzień 31 grudnia 2018 r., z którego wynika m. in. że aktywa obrotowe na dzień 31 grudnia 2017 r. wyniosły 804.908,23 zł, a na dzień 31 grudnia 2018 r. wyniosły 710.956,82 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedstawiona przez Stronę argumentacja nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego, a uiszczenie kwoty pieniężnej ze swej natury ma charakter odwracalny, więc nie może spowodować nieodwracalnych skutków. Uiszczenie kary pieniężnej nie spowoduje bezpośredniego skutku w postaci zerwania zawartych przez stronę umów. Ponadto przedstawione przez skarżącą dokumenty obejmują jedynie kilka umów najmu, na podstawie których nie można ocenić rzeczywistej skali działalności Spółki. Skarżąca nie przedstawiła też dokumentów pozwalających na rzeczywistą ocenę jej sytuacji finansowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.